A liberdade de ser libres

Nacemos miúdos, fráxiles e dependentes, como todo ser mortal. Criámonos entre prohibicións e inseguridades. Cando se é impúber e mídese un metro, pouco grande é un. Falabamos si preguntábannos e obedeciamos as ordes da autoridade adulta cos ollos pechados. Non nos demos conta en que momento xa creceramos o suficiente como ser plenamente condutores/as da nosa vida. Porque a “adultez” non adoita chegar cos anos senón coa consciencia do poder que se ten sobre os propios destinos, hai persoas que non chegan nunca, colgan os seus destinos do percheiro doutras.

Algunhos emancipábanse polo matrimonio, que era tanto como cambiar de dono. Do pai ou nai ao marido ou compañeira e tiro porque me toca, de man a man, no tránsito nin tan sequera vían a luz do sol. Aínda queda moito diso. Asumir as propias rendas leva consigo remangarse, armarse si é preciso, enfrontarse e ata romper, hai que mostrar disposición para defender o propio territorio ante a máis mínima intromisión, a pequena illa persoal ante a ameaza constante do mar que medra un pouco cada día si non se atopa con firmes diques que o freen.

Os anos, ademais da consabida experiencia que nos contaban as avóas e os avos, relaxan, pausan, fannos máis tolerantes co ínfimo e insustancial e con todo moito máis ríxidos e inflexibles co que de verdade importa. Podemos ser capaces de pasar por alto feitos ou palabras que en tempos xuvenís exaltáronnos o ánimo, pero non toleramos nadiña de nada que nos impoñan condutas, opinións, presenzas ou permanencias en lugares que non desexamos nin nos apetecen.

Non é cuestión de experiencia, é máis ben a madurez e a seguridade que outorga o dominio e o poder sobre cada segundo do noso ser.

Perdemos moito tempo soportado insufribles charletas, reunións, conferencias, clases ,situacións e conversacións que nos atragantaban, procedentes de personaxes cargantes gañándose un soldo, falando do que nada ou pouco sabían, que se escoitaban para agasallo propio ou se entretiñan sen decatarse do fastidioso e aburrido do seu perorata. Pero había que estar alí sen mover pata nin orella por educación, por necesidade, polas circunstancias, porque formaba parte do labrantío do noso futuro ou do noso traballo ou da contorna social ou familiar, ou porque padecer aquela tortura de mortal e tedioso aburrimiento era condición para conseguir algo que nos interesaba.

Na xeración á que pertenzo iso acábase cos anos. Non é que perdamos educación polo camiño nin tampouco tolerancia, simplemente dámonos a liberdade de ser libres, de facer e dicir o que nos parece oportuno en cada momento e situación. Liberdade de elixir e seleccionar os nosos momentos e compañías. Soltar o lastre de ter que soportar nada nin a ninguén.

É como un renacimiento, un ás que descoñeciamos ter debaixo de tanto acubillo e armatoste como nos van poñendo encima desde que aparecemos encarnados. Despregámolas e espoleamos, ábrense e ¡alehop! de dámonos licenzas para dicir o que tantos anos pensabamos na intimidade, sorprendémonos largando con soltura sobre temas ocultos que nos ruborizaban, sobre experiencias persoais que nunca contaramos a ninguén, apreciamos ou desprezamos de entrada e de forma visceral segundo nos veña en gana, cortésmente por suposto. Aceptamos ou rexeitamos coa mesma contundente resolución, sen medias tintas, nin eufemismos. Si grazas, ou Non me apetece.

Resulta estraño que malia as veces que nos dixeron NON na infancia, cústenos tanto dicilo despois. A reafirmación persoal máis absoluta é saber dicir un Non definitivo e sen volta de folla. ¡Que pracer descoñecido a liberdade de ser libres !