Escasea o librepensamento

ESCASEA O LIBREPENSAMENTO

Na rúa de abaixo de Viveiro que agora se chama de Margarita Pardo de Cela existe unha placa da miña autoría recordando ao médico dos pobres Diaz Freijo coa lenda de Médico dos pobres e librepensador. Escasea o librepensamento nestes tempos tan malos para a lírica. O labor de forxarse un criterio, manifestalo respectuosamente e compartir inquietudes distintas fronte ao outro. Ocorre en todos os ámbitos da vida. Tamén na política.
Temo aos que nunca dubidan. Aqueles que sosteñen unha postura con aceda irreflexión, sen escoitar nin capacidade de recuar, e funcionan arroiando calquera indicio de discrepancia para impor o seu convencemento de quenda.
Por estes lares nos partidos políticos o debate desínflase. Unha tendencia que é de sempre pero que nos últimos tempos acentúase. Pero a gravidade da crise económica, que destapa os descaros e desacertos pasados, esixe desterrar as doutrinas enlatadas ao uso para explicar posturas á cidadanía.
As enquisas reflicten que as principais formacións ven minguadas as súas opcións electorais. A lexislatura acaba de estrearse e o desgaste do PP é inaudito para unhas siglas recentemente chegadas ao ansiado poder da Moncloa apto para torcer vontades. Non hai medio de comunicación máis influente que o Boletín Oficial do Estado.
Ministros hóuboos de todos os estilos. Pero, afortunadamente, destacan e permanecen no recordo colectivo os que concitaron méritos, luciron personalidade e brillaron polas súas inquietudes que os distinguiron sobradamente do resto.
A ausencia de crítica en democracia achanta o camiño aos totalitarismos. Os dirixentes que, de cando en vez, con lealdade mesurada, difiren das consignas internas robustecen a calidade do sistema.
Precedentes existen. Con todo, non os suficientes a diferenza doutros países, fundamentalmente anglosaxóns, onde desprezan, con razón, o seguidismo acrítico.
En ocasións, disentir é tan e necesario. E a prensa dixital ou de papel, segue sendo o foro natural no que incitar a reflexión como tarefa común. Demandemos, pois, excelencia ao espazo público e expresemos libremente a nosa opinión, e como di unha frasecita que anda por as redes, “Agora as noticias dámolas nos”e engado eu, pois a opinión tamén.

Otero Regal