O mudo do asilo (I)

Dí Antón Niñe no libro “O Asilo: a súa historia” (1997) que dende a entrada en servizo do mesmo (1933) pasaran por el 751 residentes de ambos sexos; o 20% de Foz e os demais de concellos veciños, do resto de Galicia e doutras autonomías; xentes heteroxéneas que deron lugar á presenza de individuos singulares e mesmo pintorescos, exóticos, que nalgunha medida amenizaban a convivencia veciñal coa que sempre mantiveron cordiais relacións. O mais popular deles, durante moitos anos, fora “o mudo”, así chamado pola condición de tal, e a singularidade da personalidade radicaba na incógnita que rodeaba a súa existencia, ata o punto que endexamais se coñeceo a orixe. O bo do home, de aspecto exótico, tez morena, corpulento, aparecera, sen ninguén saber cómo, solitario, deambulando pola vila de Meira, ao pouco de rematar a guerra civil. Polas explicacións que coas mans, e os trazos que debuxaba no ar facía, decíase que o forasteiro caera dun avión, extremo que nunca chaegou a confirmarse; o protagonista, solitario, perdido e illado, foi recollido polas autoridades e enviado a un Centro de atención en Santiago e, sen tardar, remitido ó asilo de Foz onde permañeceu ata o pasamento a idade indeterminada pola carencia de datos biográficos que algunhas persoas, aventuraban arredor dos 70 anos. Era sorprendente a soltura e o estilo do home manexando o bolígrafo co que, sobre o papel, deixaba uns trazos firmes e rápidos que facían pensar nalgunha forma de escritura que nunca chegou a descifrarse.Un domingo de maio do 52, tivo lugar un brillante acontecemento no Asilo, ao que asistiu moita xente, como era habitual nas celebracións daquela Casa: o bautizo do “Mudo”, Festa rachada!. Sor Paz puxo a punto o coro e na cociña elaboraron as deliciosas confituras coas que se agasallaba aos asistentes en ocasións semellantes. O neófito fora apadriñado por Sor Dolores, a Superiora, e José María Fernández Rancaño, secretario do Goberno Civil de Lugo, e foronlle impostos os nomes de Santiago Meira Foz… (seguirá)