Non pode morrer a flor da palabra que veu dende o fondo da historia e non a pode arrincar o poder.
Ríos de tinta están a correr tras a perda do cómante das forzas armadas revolucionarias Fidel Castro; para uns o mundo queda orfo de referentes, para outros dende a madrugada do pasado sábado respirase un pouco mellor.
Parte desta disparidade ten a súa orixe en cuestións de índole emocional, emotivo, lírico, romántico ou escatolóxico. Toda revolución conleva de xeito intrínseco unha forte dose de lirismo.
De esa mística revolucionaria xurdiu a nova trova ou o boom literario latinoamericano representado en García Márquez ou Cortázar, en Carlos Fuentes ou Vargas Llosa, e polo medio das palabras, das aliteracións e outros recursos estilísticos, das melodías que conforman as cancións de Silvio, de Víctor Jara ou da familia Parra, corrían os casquetes das balas dos militares e da guerrilla, seguían abríndose as veas do continente.
Que a Cuba revolucionaria é un fenómeno político complexo é un feito notorio, algo que non merece maior tipo de explicación ao respecto; un David desafiante que retaba ó veciño Goliat a escasas 90 millas, que perseveraba na Guerra Fría e que se mantiña como último bastión comunista tras a caída do telón de aceiro.
Ate o ano 1989 dous gángsters se repartían a hexemonía, dende aquela o capital puido impoñer, pola adoitada vía do monopolio, a súa lei. No xogo do mercado libre e do lassez faire só se participa cando un sabe que vai gañar.
E xa ven entrados os 90` Cuba seguía aí, representada na Havana vella, como último retazo dunha idea, nostálxica, do que puido ser e non foi, vítima das súas propias contradicións e do bloqueo comercial. E de súpeto, as pantasmas de Bolívar e Martí, foron coma unha mancha que se estendeu por todo o continente coa chegada do Socialismo do S. XXI. Alba, Unasur, CELAC e Petrocaribe foron os instrumentos de cooperación internacional que debían servir para a emancipación de América Latina.
Hoxe, que o mundo semella descomporse por uns intres, voltamos á espiral infinita da búsqueda de modelo: o capitalismo expulsa do sistema a aqueles que non serven como produtores nin como consumidores e o socialismo constrúe muros e coarta liberdades.
Este é outro artigo máis sobre Cuba e Fidel Castro, un dos innumerables cos que terán que convivir estes días, unha simple redundancia. A historia será quen o condee ou absolva, que cada quen saque as súas propias conclusións. Marchan as persoas, quedan as ideas.
Unha cousa é segura, calquera proceso revolucionario é necesariamente popular e iconoclasta, doutro xeito a revolución acabaría devorando ós seus fillos tal e como postulaba Michels na súa lei de ferro da oligarquía. Partindo desta premisa fai falta máis pobo e menos xerarquía.
Vista a trascendencia e atención suscitada polo proceso cubano na última mitade de século teño a impresión de que o veredicto final de Fidel atópase cada vez máis preto.
Pablo Álvarez Ramos.
No acto intervirán o autor e Xoan Ramón Fernández Pacios, cronista oficial de Foz. A actividade está organizada pola Federación de Librarías de Galicia en colaboración co Concello de Foz.
O alcalde, Dani Vega, fixo un balance moi positivo: “foi un concerto moi especial nun marco espectacular, como é a igrexa parroquial de Ribadeo, e no que o gaiteiro Carlos Núñez encandilou aos asistentes co seu repertorio. Todos os asistentes disfrutámolo moito”. Xunto a Carlos Núñez estiveron o rexedor e as concelleiras de Cultura, Turismo e Seguridade, Begoña Sanjurjo, Marta Saiz e Montse Seijo.
Durante case dúas horas desenvolveuse unha conversa aberta arredor do mundo do espírito e do contido da obra, nun encontro ao que asistiu un grupo numeroso de persoas dispostas non só a escoitar, senón tamén a dialogar e compartir reflexións. Tras a intervención inicial de Pepe Peinó como responsable do proxecto, tomou a palabra o escritor Lionel Rexes, quen achegou novas perspectivas antes de abrir o debate ao público. As opinións, argumentos e matices sobre relixión, espiritualidade, Deus e os valores que sustentan a convivencia foron enchendo o espazo nun ambiente participativo e respectuoso, no que as diferenzas quedaron en segundo plano fronte á forza do diálogo, a solidariedade e o afecto.
Foron os propios implicados quen contactaron co 112 Galicia pasada a medianoite deste domingo. O vehículo no que viaxaban saíuse da vía na LU-132, en Cabarcos, Barreiros. A posición na que quedou o coche, inclinado sobre un terraplén, complicou o acceso dos profesionais de Urxencias Sanitarias de Galicia-061, por iso, os xestores do Centro Integrado de Artención ás Emerxencias de Galicia avisaron aos Bombeiros de Barreiros. Finalmente, só tiveron que rescatar a un dos dous ocupantes, o copiloto, e, para iso, tiveron que cortar os asentos. Do mesmo xeito, o equipo médico só trasladou a unha persoa.
A iniciativa xurdiu co obxectivo de xuntar o alumnado que coincidira na EGB, pero axiña se ampliou a todas aquelas persoas que compartiron pupitres e amizades tamén no instituto.
O público, totalmente entregado de principio a fin, amosouno cos intensos e prolongados aplausos que acompañaron toda a actuación. Ao remate, os asistentes expresaron o seu desexo de poder gozar no futuro de novos concertos do artista, que sen dúbida volverán entusiasmar ao público.
Villares subliñou o éxito de convocatoria do evento, que reúne cada ano a numerosos participantes e afeccionados en Ribadeo, “aproveitando o atractivo da ría e do seu porto deportivo para atraer visitantes e complementar co deporte a súa ampla oferta de natureza, patrimonio e gastronomía”. A presente edición estivo dedicada á figura de Leopoldo Calvo-Sotelo, con motivo do centenario do nacemento do que fora presidente do Goberno e alcalde honorario do municipio. Ademais das regatas de vela en distintas categorías, celebráronse bautizos de buceo, charlas ou un concurso de pesca, entre outras actividades.
