Primavera de 1993. A celebración das I Xornadas Históricas e Arqueolóxicas de Foz congregou, durante dous fins de semana, a mais dun cento de persoas, chegadas de diversos puntos de Galicia, e de fora dela , o que proporcionou un inusual ambiente de especial animación, espertan a curiosidade daqueles que se mantiñan á marxe da existencia do evento.
A personalidade diferenciada de un dos asistentes ó mesmo; a súa presenza distinguida; a pulcritude dos modais e algunhas intervenciós eruditas nos coloquios, realizadas con exquista corrección e cortesía,fixeron de él centro de atención de boa parte dos participantes nas Xornadas.O talante comuncativo, a modestia e simpatía, permitíronnos a aproximación á persoa e compartir horas de grato faladoiro, nos que o seus coñecementos e discursos inferían un especial interese.
Staffan Mörling é o nome do noso persoeiro: sueco, casado coa galega da illa de Ons, Xosefa; licenciado en Atropoloxía Cultural, Historia da Arte e Latín, así como profesor de Inglés na Escola Naval Militar de Marín. A admiración e o amor a esta terra levárono a investigar sobre diversos aspectos da súa historia e da súa cultura.
Autor do libro “As embarcacións tradicionais de Galicia” afanábase entón na realización de senllos traballos sobre as estructuras do poder tradicional no rural galego; estudo conducente a explicar as causas polas que en Galicia non se plasmaseun nacionalismo con peso político. E por outra parte, a análise de “O cantar do Mariscal” ou “Canto da Frouseira”, para saber de qué tipo de canción se trata e en qué contexto nace unha canción así.Escrita en estrofas de catro versos, revela que é unha das que se cantaban en feiras e mercados, de forma historiada.”A mín chaman Tornamira,señora de gran tesouro, din dous dos seus versos; o que se relaciona coa lenda , según a cal existe na Frouseira un tesouro oculto.
Cando os asistentes realizaron a visita á Frouseira o Sr. Mörling sorprendeo a todos: da bolsa de deportes que portaba sacou unha gaita galega e, con grande maestría, lanzou ó ár as notas da Alborada de Veiga. “A Frouseira – nos diría- fai sentir a historia e reflexionar sobre Galicia”.
O noso persoeiro viaxa sempre en tren o que lle permite, según nos informou, observar a paisaxe,falar coas xentes e dar boa conta do espléndido xantar que para as viaxes prepara Xosefa, a súa dona.
Na estación do FEVE, mentres esperábamos o tren, escoitamos a súa opinión sobre as Xornadas: “Moi brillantes e de altísimo nivel, polo que axudarán a coñecer a realidade histórica de Galicia e tamén a divulgar o mito e o símbolo de identidade galega que crearon eses distinguidos scritores e poetas do S.XIX e princpios do XX. Porque, aínda que non sempre deron coa realidade histórica de Pardo de Cela que coñecemos hoxe, a través dasinvestigacións sobrepostas, o seu propósito era serio e recordaron a Galicia que o réxime que representaban estes grandes señores saíra da realidade galega. Non carece de fundamento, pois, ver en Pardo de Cela un símbolo de Galicia, porque así foi. Representaba un estilo de vida moi tradicional desta terra, antes de que o poder central impuxera un control mais estrito deste país. As Xornadas deben constituir unha gran satisfacción para os organizadores, para Foz e para toda A Mariña Lucense”.
Durante case dúas horas desenvolveuse unha conversa aberta arredor do mundo do espírito e do contido da obra, nun encontro ao que asistiu un grupo numeroso de persoas dispostas non só a escoitar, senón tamén a dialogar e compartir reflexións. Tras a intervención inicial de Pepe Peinó como responsable do proxecto, tomou a palabra o escritor Lionel Rexes, quen achegou novas perspectivas antes de abrir o debate ao público. As opinións, argumentos e matices sobre relixión, espiritualidade, Deus e os valores que sustentan a convivencia foron enchendo o espazo nun ambiente participativo e respectuoso, no que as diferenzas quedaron en segundo plano fronte á forza do diálogo, a solidariedade e o afecto.
Foron os propios implicados quen contactaron co 112 Galicia pasada a medianoite deste domingo. O vehículo no que viaxaban saíuse da vía na LU-132, en Cabarcos, Barreiros. A posición na que quedou o coche, inclinado sobre un terraplén, complicou o acceso dos profesionais de Urxencias Sanitarias de Galicia-061, por iso, os xestores do Centro Integrado de Artención ás Emerxencias de Galicia avisaron aos Bombeiros de Barreiros. Finalmente, só tiveron que rescatar a un dos dous ocupantes, o copiloto, e, para iso, tiveron que cortar os asentos. Do mesmo xeito, o equipo médico só trasladou a unha persoa.
A iniciativa xurdiu co obxectivo de xuntar o alumnado que coincidira na EGB, pero axiña se ampliou a todas aquelas persoas que compartiron pupitres e amizades tamén no instituto.
O público, totalmente entregado de principio a fin, amosouno cos intensos e prolongados aplausos que acompañaron toda a actuación. Ao remate, os asistentes expresaron o seu desexo de poder gozar no futuro de novos concertos do artista, que sen dúbida volverán entusiasmar ao público.
Villares subliñou o éxito de convocatoria do evento, que reúne cada ano a numerosos participantes e afeccionados en Ribadeo, “aproveitando o atractivo da ría e do seu porto deportivo para atraer visitantes e complementar co deporte a súa ampla oferta de natureza, patrimonio e gastronomía”. A presente edición estivo dedicada á figura de Leopoldo Calvo-Sotelo, con motivo do centenario do nacemento do que fora presidente do Goberno e alcalde honorario do municipio. Ademais das regatas de vela en distintas categorías, celebráronse bautizos de buceo, charlas ou un concurso de pesca, entre outras actividades.
Na xuntanza preténdese analizar a execución das obras, o comportamento da empresa responsable, a problemática dos accesos durante as Festas de Xunqueira e solicitar ao Concello de Viveiro que faga público o proxecto definitivo.
A marcha partirá ás 12:30 horas diante do Concello, percorrerá as rúas peonís do centro e rematará novamente na casa consistorial, onde se lerá un manifesto. A plataforma chama a mobilizarse cunha mensaxe clara: cada bomba destrúe vidas e cada silencio convértenos en cómplices. Defenden que é o momento de saír á rúa para esixir o fin da violencia, o respecto aos dereitos humanos e a liberdade do pobo palestino, lembrando que a presenza das persoas manifestantes é a voz de quen hoxe non pode falar. A convocatoria péchase cun triplo chamamento: non á guerra, non ao silencio e non á indiferenza.
