Anda o patio moi revolto, o galiñeiro algareado, non son tempos para a displicencia.
A vella Europa padece de senilidade e, aínda que en termos cuantitativos segue sendo un continente prospero, a perspectiva de futuro convida ao recelo e á desconfianza.
Nunha sociedade na que o sexo do ego e o culto ao individuo son centrais, vivimos somerxidos nunha depresión profunda pola falta de relevo. Moito máis medo que a propia morte ou a extinción, da a soidade inminente, a ausencia de futuro.
Non lles vou contar nada que non saiban: a paulatina defunción do sistema público de pensións é unha proxección futura que xa case ninguén discute, mais a talla do problema é moito maior: aínda mermados economicamente ¿serán os propios vellos os que coiden doutros vellos?
¿Imaxinan unha sociedade de anciáns onde os máis aptos asuman a atención dos dependentes? ¿Un mundo de vellos que teñan que seguir traballando para satisfacer as súas propias necesidades?
Segundo o INE a media de idade en España superou por primeira vez no 2018 os 43 anos, estando a media galega en 47,01.
A vella constitución española do ano 78 fixa no seu artigo 41 a obriga dos poderes públicos de manter un réxime de seguridade social para tódolos cidadáns, que garante prestacións sociais suficientes ante situacións de necesidade. ¿Como van a garantir os poderes públicos o estado social, si tanto a uns coma ao outro esgotounos a vellez?
Centos de técnicos dun lado e centos doutro estanse a rebentar na procura dunha solución: que si impostos a uns ou outros, que si máis intervención privada ou pública, que si pensións máis baixas… E namentres segue o seu camiño o tempo, seguimos envellecendo.
Dicía o proverbio da sabedoría popular: “só estamos aquí para deixarllo ben feito aos que veñan detrás”; lamentablemente, ou damos un xiro de timón, o só lles deixaremos cousas vellas…
Como a cuestión é dunha enorme complexidade non vou ser eu, na miña inxenuidade, quen de unha receita, aínda que constato unha realidade obxectiva: as comunidades inmigrantes coas situacións económicas máis comprometidas son as que están a salvar a taxa de natalidade no noso país.
Xa saben, o mundo está mal repartido, e o suicidio demográfico que está a vivir o vello continente contrasta coa superpoboación dunha parte do hemisferio sur. Antes do apocalipse xeriátrico compre depositar unha pouca de esperanza no re-axuste espontáneo da natalidade e da inmigración.
Con Pólvora e Magnolias. “O suicidio demográfico”, por Pablo Álvarez Ramos
Relacionado
Durante case dúas horas desenvolveuse unha conversa aberta arredor do mundo do espírito e do contido da obra, nun encontro ao que asistiu un grupo numeroso de persoas dispostas non só a escoitar, senón tamén a dialogar e compartir reflexións. Tras a intervención inicial de Pepe Peinó como responsable do proxecto, tomou a palabra o escritor Lionel Rexes, quen achegou novas perspectivas antes de abrir o debate ao público. As opinións, argumentos e matices sobre relixión, espiritualidade, Deus e os valores que sustentan a convivencia foron enchendo o espazo nun ambiente participativo e respectuoso, no que as diferenzas quedaron en segundo plano fronte á forza do diálogo, a solidariedade e o afecto.
Foron os propios implicados quen contactaron co 112 Galicia pasada a medianoite deste domingo. O vehículo no que viaxaban saíuse da vía na LU-132, en Cabarcos, Barreiros. A posición na que quedou o coche, inclinado sobre un terraplén, complicou o acceso dos profesionais de Urxencias Sanitarias de Galicia-061, por iso, os xestores do Centro Integrado de Artención ás Emerxencias de Galicia avisaron aos Bombeiros de Barreiros. Finalmente, só tiveron que rescatar a un dos dous ocupantes, o copiloto, e, para iso, tiveron que cortar os asentos. Do mesmo xeito, o equipo médico só trasladou a unha persoa.
A iniciativa xurdiu co obxectivo de xuntar o alumnado que coincidira na EGB, pero axiña se ampliou a todas aquelas persoas que compartiron pupitres e amizades tamén no instituto.
O público, totalmente entregado de principio a fin, amosouno cos intensos e prolongados aplausos que acompañaron toda a actuación. Ao remate, os asistentes expresaron o seu desexo de poder gozar no futuro de novos concertos do artista, que sen dúbida volverán entusiasmar ao público.
Villares subliñou o éxito de convocatoria do evento, que reúne cada ano a numerosos participantes e afeccionados en Ribadeo, “aproveitando o atractivo da ría e do seu porto deportivo para atraer visitantes e complementar co deporte a súa ampla oferta de natureza, patrimonio e gastronomía”. A presente edición estivo dedicada á figura de Leopoldo Calvo-Sotelo, con motivo do centenario do nacemento do que fora presidente do Goberno e alcalde honorario do municipio. Ademais das regatas de vela en distintas categorías, celebráronse bautizos de buceo, charlas ou un concurso de pesca, entre outras actividades.
Na xuntanza preténdese analizar a execución das obras, o comportamento da empresa responsable, a problemática dos accesos durante as Festas de Xunqueira e solicitar ao Concello de Viveiro que faga público o proxecto definitivo.
A marcha partirá ás 12:30 horas diante do Concello, percorrerá as rúas peonís do centro e rematará novamente na casa consistorial, onde se lerá un manifesto. A plataforma chama a mobilizarse cunha mensaxe clara: cada bomba destrúe vidas e cada silencio convértenos en cómplices. Defenden que é o momento de saír á rúa para esixir o fin da violencia, o respecto aos dereitos humanos e a liberdade do pobo palestino, lembrando que a presenza das persoas manifestantes é a voz de quen hoxe non pode falar. A convocatoria péchase cun triplo chamamento: non á guerra, non ao silencio e non á indiferenza.
