Vieja reflexión. Pero indispensable para volver a empezar. Distinguir las voces de los ecos. Aprender a conversar con el hombre que va con nosotros mismos. Caminar ligeros de equipajes. Ser en el buen sentido de la palabra bueno. Y es que repasando los poemas de nuestros mejores maestros, encontramos respuestas y sendas para reemprender la marcha.
Me viene a la mente que habrá tres espacios sobre los que debatir. Las causas primeras de esta catástrofe mundial. El nivel de los dirigentes que ha puesto el sistema para “cuidar” de la civilización. Los cambios que debemos operar, desde el poder popular y sin que vuelvan a meter sus sucias manos los mercaderes y los profetas.
Llevo tiempo pidiendo que paremos. La velocidad nos impide ver el paisaje. La velocidad nos instala en un vehículo perverso desde el que no vemos lo que dejamos atrás. Pero esta vez, el vehículo ha descarrilado. Al bajarnos del amasijo en que se ha convertido nuestro mundo, comprobamos: desigualdades y desequilibrios insoportables; cambio climático a punto de crear un planeta inservible para la vida; teorías-mentiras-manipulaciones a inventario de los nuevos poderes fácticos; incapacidad para enfrentarnos con un virus, cuando la soberbia nos había llevado al discurso de la inmortalidad.
Hace años que me refugio en la historia. Pido aprender del pasado. Hacer un ejercicio retrospectivo epidemiológico. Buscar la respuesta en los ciclos de la convivencia humana. Menos política y más sociedad. Pero sobre todo, menos soberbia fruto de la revolución tecnológica y más lectura para los episodios que sufrieron las diferentes civilizaciones, para asumir los fracasos del cenit y regresar humildemente a las raíces del pueblo, sabio, comprometido, formado por legiones de héroes anónimos, a los que estamos colocando en la vanguardia de la lucha, mientras jefes, jefecillos, liberados, autoridades, mamelucos vestidos de gala y rodeados de pompas solemnes, muestran no sólo incapacidad; algo peor. Son el obstáculo para los que caminan hombro con hombro.
Tengo necesidad de saber que pasa. Como están mis amigos. De qué forma puedo ayudar. Como salvamos a los más débiles, ¡esto no puede ser Esparta!. Qué mecanismos debo exigir desde mi condición, sin género, de ciudadanía, para que pongamos freno a las Pandemias – no olvidemos que son tres; infección, pánico, pobreza-.
Por lo de pronto saco fuerzas de mi propia dignidad. No entiendo, no consiento, no me callo. Esos malnacidos de las instancias “supremas” de la UE que se han negado a poner en marcha los “coronabonos” para inyectar recursos económicos al sistema, son unos malditos feudales que debemos expulsar lo antes posible. Esta no es la Europa de los ciudadanos. Sigue siendo el mercado en el que unos son explotados y otros se forran…Pues llegó el comandante y mandó parar…
Y por último. Supongo que a estas alturas no habrá ningún sindicalista liberado. Supongo que no habrá ningún alto funcionario refugiado en su despacho. Supongo no habrá ningún empresario haciendo cuentas para la fórmula antigua que consiste en prescindir del obrero para poner a buen recaudo el capital
Amen.




















A iniciativa xurdiu co obxectivo de xuntar o alumnado que coincidira na EGB, pero axiña se ampliou a todas aquelas persoas que compartiron pupitres e amizades tamén no instituto.
O público, totalmente entregado de principio a fin, amosouno cos intensos e prolongados aplausos que acompañaron toda a actuación. Ao remate, os asistentes expresaron o seu desexo de poder gozar no futuro de novos concertos do artista, que sen dúbida volverán entusiasmar ao público.
Villares subliñou o éxito de convocatoria do evento, que reúne cada ano a numerosos participantes e afeccionados en Ribadeo, “aproveitando o atractivo da ría e do seu porto deportivo para atraer visitantes e complementar co deporte a súa ampla oferta de natureza, patrimonio e gastronomía”. A presente edición estivo dedicada á figura de Leopoldo Calvo-Sotelo, con motivo do centenario do nacemento do que fora presidente do Goberno e alcalde honorario do municipio. Ademais das regatas de vela en distintas categorías, celebráronse bautizos de buceo, charlas ou un concurso de pesca, entre outras actividades.
Na xuntanza preténdese analizar a execución das obras, o comportamento da empresa responsable, a problemática dos accesos durante as Festas de Xunqueira e solicitar ao Concello de Viveiro que faga público o proxecto definitivo.
A marcha partirá ás 12:30 horas diante do Concello, percorrerá as rúas peonís do centro e rematará novamente na casa consistorial, onde se lerá un manifesto. A plataforma chama a mobilizarse cunha mensaxe clara: cada bomba destrúe vidas e cada silencio convértenos en cómplices. Defenden que é o momento de saír á rúa para esixir o fin da violencia, o respecto aos dereitos humanos e a liberdade do pobo palestino, lembrando que a presenza das persoas manifestantes é a voz de quen hoxe non pode falar. A convocatoria péchase cun triplo chamamento: non á guerra, non ao silencio e non á indiferenza.
Estiveron acompañados polas dúas técnicas de Xuventude, para gozar dunha mañá nas distintas actividades que ofrece este parque de trampolíns. Pola tarde, o grupo parou a xantar no Lago das Pontes, onde puido coñecer a historia da súa creación e desfrutar dun baño. A viaxe estivo organizada polas Concellerías de Xuventude e Deporte e pola Oficina de Información Xuvenil dentro do programa “Verán a Tope en Xove 2026”.
Evaristo Calvo, Rebeca Montero e Vítor Mosqueira interpretaron o pasaxe que recrea os últimos momentos do Mariscal Pardo de Cela e da súa muller, Isabel de Castro, antes da traizón da Frouseira. A acción cultural, coordinada por Carme Varela e promovida pola Vicepresidencia da Deputación de Lugo, rende homenaxe ao gran dramaturgo do Valadouro no seu primeiro cabodano. 



