¿Somos un beneficio ou unha maldición?

SOMOS UN BENEFICIO OU UNHA MALDICIÓN?

Normalmente non adoito xerar intensos debates a pesar de que as miñas exposicións non sempre son toleradas por todos, a pesar diso, e con afán de facer un oco á puñeta, creo que intentarei provocar esa rabia empedernida que moitos internatuas teñen e que, a efectos prácticos, instaríalles a comentar algo a favor ou en contra da miña idea.

A idea do instantáneo e fugaz debate é moi simple: somos os humanos un beneficio ou unha maldición?

Falo de nós, as persoas, a humanidade. Se mañá morrésemos todos, os animais e as plantas respirarían tranquilos logo de miles de anos dunha ditadura imposta polos sapiens, sapiens? quizais o mundo quedaría sen valor artístico, político e social coa morte das persoas? facemos máis ben que mal ou máis mal que ben? somos necesarios?

Para encabezar un pouco o tema, como é evidente, darei a miña opinión, e ademais fareino cunha dos xeitos que máis me gusta: citando unha frase.

Recordo que hai anos, cando aínda era sociable e me importaba parecer “simpático”, dedicaba un exquisito tempo en crear un home de ben na miña persoa. É unha arte interesante, o resumir unha gran idea nunha pequena e abatida frase no medio da nada. Algúns dos intentos foron bos e outros un desastre. Pero como pasa con estas cousas, sempre acabas recordando algúns e esquecendo á maioría. Pois ben, un dos que recordo, e que máis me gustaron é o seguinte:

Onte soñei que non habían guerras, nin asasinatos, nin contaminación, nin corrupción, nin egoísmo, nin soberbia, nin violencia e tampouco existía a maldade… pero claro, tampouco había persoas.

Típica frase de heroe americano, que en realidade é unha falacia como unha ponte basculante de grande. En realidade, os animais, a natureza, está infestada de contaminación, violencia e asasinatos, pero claro, somos así, todo é a nosa culpa. Certo é que as guerras e todos os demais atributos nomeados anteriormente forman parte das nosas invencións e que, de non existir nós, tampouco verían a luz como invencións humanas. Polo tanto, aínda que coa morte das persoas deixariamos a música, a pintura, escultura, cerámica, cine e literatura como ramas da arte perdidas, tamén abandonariamos todos os aspectos negativos (que non son poucos) que nos acompañan e nunca, repito, nunca, poderán deixarnos de lado. Porque queridos, mentres existan persoas, existirán as guerras, os asasinatos, a corrupción e todas esas magníficas características humanas.

Polo tanto, que importa máis, o dano que facemos ou o ben que creamos? a miña resposta é a seguinte: depende, todo depende..

Vaia, traballeino moito eh? pois non, o certo é que é tan evidente como real. Depende desde onde miremos o problema, podemos atopar diversas solucións. Por exemplo, desde o punto de vista humano hai persoas que desexarían vernos a todos mortos mentres que outros (a gran maioría, creo) xamais permitirían a extinción. E desde o punto de vista do planeta? bo, tamén depende, porque hai moitas especies que sobreviven só pola nosa intervención directa, cans, gatos, periquitos, vacas, cabras…… mentres que doutra banda, somos responsables de extinguir e posto en perigo a moitas outras case sen problemas…

E se a humanidade erradicase a vida de case todo o planeta cunha guerra nuclear masiva? realmente vale a pena correr o risco de deixarnos con vida ante devanditas posibilidades? nós impuxémonos na natureza e temos, hoxe en día, o poder suficiente como para decidir salvarnos ou destruírnos a todos. Un Deus real que se outorga a se mesmo o sobre nome de sapiens? que, pregunto eu, podemos esperar duns seres así?. Somos uns ditadores, para os da nosa especie e para todas as demais. Poida que algún día, cando o planeta vexa a destrución próxima, a nosa ambición tecnolóxica permítanos salvar a todas as especies e recompensalas polos miles de anos de torturas e encarceramentos, pero sempre hai que ter en conta, que se nós somos os causantes do problema, entón xa non somos uns heroes, senón uns animais máis…

Otero Regal