A maldición do smartphone

Si hai un aspecto do desenvolvemento tecnolóxico da sociedade do chamado primeiro mundo que non só propiciou, senón ademais fomentou a mala educación, tan en alza nestes tempos que corren, foi a aparición do Smartphone ou teléfono con acceso a Internet. Créano ou non, eses novos aparatexos chamados intelixentes porque, entre outras funcións, posúen centos de aplicacións codificadas nas súas tripas para, en teoría, facernos a vida máis fácil e, sobre todo, permitir aos seus usuarios o acceso ás redes sociais desde case calquera punto do planeta, son a causa de que a diario se incurra en miles de trapalladas.

Os que non saiban ao que me refiro poden comprobalo por si mesmos con suma facilidade: Séntense calquera tarde destas nun café ou similar, cafetería, restaurante ou bar, paseen polo parque, paseo marítimo ou rúa, e en todos os casos, observen con detenimiento a calquera dos que anden por alí e comprobarán que, indefectiblemente, o noventa por cento deles estará máis pendente do seu telefoniño que de nada do que estea sucedendo ao seu ao redor, nin sequera si isto inclúe a un nutrido grupo de amigos cos que socializar.

Quizais estean enviando un whatsapp a alguén da súa lista de contactos, ou poida que dedíquense a inmortalizar o momento coa súa cámara incorporada ao aparatexo para, inmediatamente, colgar a fotografía en Facebook ou Instangram e que todos os seus agregados saiban onde e con quen se atopan nese preciso instante, ata é posible que traten encarecidamente de transcribir a anécdota acontecida uns minutos antes nos tan só cento corenta carácteres permitidos por Twitter. A cuestión é que, polo que se ve, calquera escusa é boa para sacar o teléfono e dedicarlle toda a nosa atención, incurriendo, sen querer darnos conta, nunha gravísima falta de educación para cos que nese momento acompáñannos e, o que é ata peor, privándonos a nós mesmos da inmensa satisfacción e evidente necesidade de relacionarnos de verdade cos de nosa mesma especie, mirándoos aos ollos mentres discutimos apasionadamente, escoitando a súa risa e o ton da súa voz, burlándonos do seu peiteado ou soportando estoicamente as súas bromas sobre a nosa última metedura de pata, recibindo os seus abrazos de felicitación e agradecéndolles o pano que nos tenden para enjugar as nosas bágoas, xestos todos imprescindibles para consolidar as nosas relacións sociais e que son do todo imposibles, na súa gran maioría, cunha pantalla e un teclado polo medio.

Seguro que a todos sóalles algunha destas situacións: ese amigo que interrompe a conversación que ti crías interesante para atender unha chamada de teléfono que nin sequera é urxente. Ou esoutro que se dedica a enviar mensaxes mentres ti cóntaslle os teus problemas. Ou, peor aínda, os que se molestan si non atendes ás súas chamadas ou respondes ás súas mensaxes inmediatamente e insisten unha e outra vez, coma se a túa única ocupación na vida fose atendelos a eles e ti tiveses a obrigación de estar sempre pendente desas chamadas ou mensaxes absolutamente triviais que, na maioría dos casos, só serven para que esas persoas escóitense un intre a si mesmas ou maten o aburrimiento.

E é que resulta paradoxo que un medio concibido para facilitar a comunicación entre os seres humanos do primeiro mundo, porque non esquezamos que isto de ter móbil é un privilexio de tan só unha parte da poboación mundial que, curiosamente, malia non ser maioría si é a máis representativa, non só deixe de cumprir o seu cometido orixinal, en moitos casos, senón que, ademais, estea provocando exactamente o efecto contrario: O máis absoluto illamento do individuo.

Otero Regal.