ILUSIÓN E DECEPCIÓN

Os partidos políticos son creacións humanas non moi diferente dos clans, manadas, tribus, sectas e outras formas de agrupación natural de seres vivos moradores do planeta terra, que tamén teñen os seus manuais operativos e as súas estratexias, xa que logo nada nos estrañe que en cada combate cada cal venda as súas conclusións positivas.

Como os bos vendedores, os fracasos analízanse na intimidade e os triunfos póñense no taboleiro de anuncios. Non é máis que o reflexo dunha forma human de ser. Todos ensalzamos o que somos ou temos e escondemos ass nosas taras e aytrasos mentais. Si conseguimos facer ver aos nosos conxéneres que somos altos, guapos, ricos, intelixentes e cultos, mellor que mellor, así non descubrirán as nosas debilidades e sentirémonos máis seguros.

Pero tamén é certo que hai vendas e vendas, lecturas e lecturas. E a eterna cuestión ao final de cada proceso electoral consiste en resolver sobre a pregunta: Quen gaña? O que obtén máis escanos ou o que suma máis votos?, porque nun primeiro momento a prensa ávida e rápida para confeccionar os titulares oe e plasma o que se di no anuncio inicial, que é o que cala, logo virán as análises repousadas e o desmenuce, pero as caras da foto de portada xa reflectiron a alegría ou a mágoa case intuitiva de obter ou non a confianza cidadá para os próximos catro anos.

Ademais, a ilusión ou decepción non queda só nas figuras chamadas a competir na carreira electoral, senón que cada elector que depositou o seu voto sente dentro de si que gaña ou perde a súa opción. Algúns dirán: Tiña que haber ido?, pero xa é tarde, o tren pasa á súa hora e o viaxeiro atrasado quédase en terra apeonando e sen forza moral para esixir.

Vemos como facendo de tripas corazón, a vitoria cántase aiña e enxálzase para ocultar a súa cruz, as súas outras realidades.

Pero cando estamos no ecuador dos gobernos dos nosos concellos cave recordar que aquí pasou o que pasou. Un candidato-a á alcaldía que gaña as eleccións locais baixo as siglas dunha formación totalmente contraria á idiosincrasia maiormente conservadora do seu electorado, é doblemente victorioso, porque ten que vencer o rexeitamento ideolóxico inicial e ademais convencer da bonanza do seu credo. Un conservador gañando en territorio conservador é un resultado cantado, só ten que preocuparse de non queimar aos seus, pero pouco ou nada ten que facer para gañalos, carne sen ósos. É certo que na Mariña gañáron os do P P en concellos pequenos con moitos conservadores habitantes, porque os maiores núcleos de poboación da bisbarra votaron progresismo como corresponde ao seu propio dinamismo sociolóxico. Que pasara nas próximas?