PABLO MOSQUERA. Un bo médico e un médico bo

Aínda que a expresión que dá orixe a esta pequena reflexión ten aparencia de redundancia, encerra dous conceptos totalmente diferentes. De feito pode haber, tamén, un bo médico malo e un mal médico bo. O bo médico é aquel que ten os coñecementos e as destrezas necesarias para atender os problemas de saúde curativa e preventiva. En xeral é iso o que perseguen as escolas de medicina e os sistemas de acreditación de especialistas: a formación de bos médicos. O médico bo caracterízase por calidades fundamentais, entre outras: humanidade, compaixón e amor.

Malia as modificacións que xurdiron no exercicio da medicina actual, segue sendo válido o concepto que expresou na idade media o médico e filósofo judeo-español, o rabí Mosé ben Maimón, máis coñecido co nome de Maimónides: A medicina é algo máis que unha ciencia ou unha arte, é unha misión totalmente persoal”. Isto significa que a profesión de medico segue sendo a ciencia e a arte creados para aliviar o sufrimento.

Todos temos claro que o médico necesita coñecementos teóricos e habilidades prácticas para exercer a medicina con eficiencia. O médico ten a obrigación ética de adquirir unha preparación suficiente en calidade e en cantidade para brindar o mellor ao seu paciente. Mosquera adicou os dous ultimos anos da sua profesión a medicina de familia, logo de dirixir hospitales e de exercer como politico.O maior incremento resolutivo do médico de familia, co obxectivo de cubrir as expectativas do cidadán, leva aparexada unha maior valoración do papel que representa e o impacto no seu contorno. Esta maior dimensión da figura do médico de familia conlleva unha maior capacidade de xestión e de control de calidade das súas actividades, funcións e procesos.

Pero hai algo do que nas Facultades de Medicina aínda queda moito por facer e desenvolver, que é o ensino como médico humanitario, para facer que os futuros médicos non só o sexan, senón que tamén se sintan médicos, porque como decia o filosofo “non é mellor médico o que máis coñecementos ten, senón aquel que máis mellora o sufrimento dos seus pacientes”.

Otero Regal.