Desmantelamento consentido

Moitos víamos o Hospital da Costa como un servizo sanitario que evolucionaba constantemente para facerse mellor. Profesionais sanitarios e profesionais non sanitarios foron consolidando un centro hospitalario con categoría de xeral. Un centro pequeno en dimensións pero que acadou un nivel enorme na aplicación global da sanidade como servizo público fundamental e básico nunha sociedade responsable.

Seguridade, confianza, orgullo, pertenza, e moitas cousas máis, senten os setenta e pico mil veciños da Mariña por este centro sanitario que é o que máis cerca teñen nun radio de 110 quilómetros.

Unha Área Sanitaria Integrada propia da Mariña xustifícase axiña: Distancia a cidade, poboación fixa e, en verán, engadida, crecemento constante do censo (Ribadeo, Burela, Viveiro, Foz..), actividade laboral singular ( pesca, industria, etc.) actividade comercial, turística e cultural, intensidade de tráfico rodado, número de contribuíntes e cantidade económica contribuída…

Pero facendo o contrario do que se fixo noutros sitios, como o Pais Vasco, os mandatarios da Xunta do PP decidiron unilateralmente varrer do mapa a Área Integrada propia da Mariña levando con ela a xestión e servizos que o hospital da Costa exercía de maneira autónoma. Inventaron unha gran Área con epicentro en Lugo que absorbía, como un furado negro, a independencia sanitaria e económica dos hospitais de Burela e Monforte.

Empapado en mentiras (ampliación do hospital, servizo de oncoloxía, melloras en urxencias…) os mandatarios anunciaban con esta medida grandes vantaxes, en atención sanitaria, para os veciños da Comarca Mariñá, pero a realidade a día de hoxe é tristemente moi preocupante.

En primeiro lugar o hospital de Burela carece de orzamento propio o que obriga a unha dependencia absoluta das decisións de terceiros. Con esta decisión elimínase de golpe a autonomía económica e desaparecen os servizos administrativos ligados a xestión orzamentaria (pagos a provedores, nóminas, facturas, contratación, adquisición de equipos, material clínico, etc.) e os postos de traballo correspondentes. Os traballadores xa foron advertidos pola xerencia do seu traslado a Lugo ou comulgar con un posto de traballo alleo ao que viñan desempeñando.

En segundo lugar a composición dos servizos e persoal sanitario decídese na capital. Esta decisión implica, por un lado, perda de autonomía organizativa e por outro, perda de calidade e servizos que asume o HULA aplicando un decreto de xestión integrada centralizador que deixa sen atención de servizos sanitarios os doentes da Mariña. Xa se está obrigando a persoal sanitario desprazarse o HULA para reforzar servizos. Como consecuencia tamén se derivan consultas, tratamentos e operacións a outros centros.

En terceiro lugar non se está a ter en conta a importancia que este centro hospitalario ten para a economía da Comarca (vivendas, comercio, educación, ocio, empresas de servizos, provedores, automoción, farmacias, etc.) e o número importantísimo de postos de traballo que xera, sendo o segundo centro de traballo máis importante (despois de Alcoa) en número de empregados. Esta condición, por si mesma, xustifica a Área Sanitaria integrada propia da Mariña, que xunto coa de atención sanitaria de calidade os veciños da Comarca fan indiscutible esta condición. A perda de autonomía favorece o aumento do paro.

En cuarto lugar esta en xogo a supervivencia da sanidade como servizo público gratuíto e universal xa que a xestión sanitaria do Partido Popular, esta máis preocupada en beneficiar a sanidade privada que en manter uns servizos público de calidade. Ultimamente inventaron unha nova fórmula que facilita a xestión privada e que titulan como Áreas de Xestión Clínica, ou a Lei de Garantías Sanitarias que favorecen descaradamente á sanidade privada e que seguro van dar moito que falar. Ós Señores do PP impórtalles un pemento a xustiza social e a igualdade de oportunidades. Para mostra revisen os repagos.

Reclamar a Área Sanitaria Integral propia da Mariña é unha obriga de todos. Non se entende que si alguén nos entra na vivenda e comeza a levar mobles, electrodomésticos, alimentos e recordos non pelexaramos para evitar tal ousadía. O mesmo ocorre coa defensa dos servizos públicos básicos, como é a sanidade.

Alfredo Llano García.