ADICADO A O POETA DE A MARIÑA: PACO RIVAS
A poesía ten unha porta herméticamente pechada para os imbéciles, aberta de pao a pao para os inocentes. Non é unha porta pechada con chave ou con carabilla, pero a súa estrutura é tal que, por máis esforzos que fagan os imbéciles, non poden abrila, mentres cede á soa presenza dos inocentes. Nada hai máis oposto á imbecilidad que a inocencia. A característica do imbécil é a súa aspiración sistemática de certa orde de poder. O inocente, en cambio, négase a exercer o poder porque os ten todos.
Por suposto, é o pobo o posuidor potencial da suprema actitude poética: a inocencia. E no pobo, aqueles que senten a coerción do poder como unha dor. O inocente, conscientemente ou non, móvese nun mundo de valores , o imbécil móvese nun mundo no cal o único valor está dado polo exercicio do poder.
Os imbéciles buscan o poder en calquera forma de autoridade: o diñeiro en primeiro término, e toda a estrutura do estado, desde o poder dos gobernantes ata o microscópico, pero corrosivo e sinistro poder dos burócratas, desde o poder da igrexa ata o poder do xornalismo, desde o poder dos banqueiros ata o poder que dan as leis. Toda esa suma de poder está organizada contra a poesía.
Como a poesía significa liberdade, significa afirmación do home auténtico, do home que intenta realizarse, indudablemente ten certo prestixio ante os imbéciles. Nese mundo falsificado e artificial que eles constrúen, os imbéciles necesitan artigos de luxo: cortinados, bibelots, xoiería, e algo así como a poesía. Nesa poesía que eles usan, a palabra e a imaxe convértense en elementos decorativos, e dese modo destrúese o seu poder de incandescencia. Así se crea a chamada “poesía oficial”, poesía de chúpame a punta, poesía que soa a oco.
A poesía non é máis que esa violenta necesidade de afirmar o seu ser que impulsa ao home. Oponse á vontade de non ser que guía ás multitudes domesticadas, e oponse á vontade de ser nos outros que se manifesta en quen exercen o poder.
Os imbéciles viven nun mundo artificial e falso: baseados no poder que se pode exercer sobre outros, negan a rotunda realidade do human, á que substitúen por esquemas ocos. O mundo do poder é un mundo baleiro de sentido, fóra da realidade. O poeta busca na palabra non un modo de expresarse senón un modo de participar na realidade mesma. Recorre á palabra, pero busca nela o seu valor orixinario, a maxia do momento da creación do verbo, momento en que non era un signo, senón parte da realidade mesma. O poeta mediante o verbo non expresa a realidade senón que participa da mesma.
A porta da poesía non ten chave nin carabilla: deféndese pola súa calidade de incandescencia. Só os inocentes, que teñen o hábito do lume purificador, que teñen dedos ardentes, poden abrir esa porta e por ela penetran na realidade. A poesía pretende cumprir a tarefa de que este mundo non sexa só habitable para os imbéciles.
A variada oferta de produtos de artesanía e de alimentación de temporada e proximidade á venda complementouse con degustacións de minihamburguesas de carne de raza Limiá e empanada de carne de porco celta e tenreira de raza Caldelá, que se repartiron gratuitamente entre as peroas que fixeron algunha compra no Mercadiño.
Os cortes produciranse do punto quilométrico 2,800 ao final da vía. Habilitaranse desvíos alternativos que estarán debidamente sinalizados.
Cada participante pode presentar unha única fotografía, en papel e formato dixital, seguindo as bases dispoñibles na web da Deputación. A celebración do aniversario inclúe actividades como a Xornada de Degustación da Tenreira de Ancares, unha xornada micolóxica e un obradoiro de rescate na montaña, ademais doutras propostas ambientais e divulgativas nos próximos meses.
Dez minutos antes das 21:30 horas do xoves, o 112 Galicia foi informado polo persoal de Adif dun tren detido no medio dun túnel en Mogor, Mañón, debido a unha chapa metálica no medio da vía. Así, aínda que as doce persoas que viaxaban a bordo estaban ilesas, precisaban medios de rescate para baixalas do convoi e desprazalas ata o apeadeiro máis próximo. Nestas tarefas colaboraron a Garda Civil, os Bombeiros do Eume, o GES de Ortigueira e os voluntarios de Protección Civil de Mañón. Finalmente, as persoas foron rescatadas e evacuadas a outro tren, que as levou ata o apeadeiro sen maiores complicacións. Desde alí, continuaron a súa viaxe en taxi.
A xornada comezará ás 12:00 h cun faladoiro titulado “Vizoso e nós”, no que participarán Pepe Penabade, Pepe Blanco, Caxigueiro, Aurelia Balseiro e Mª Cristina Rubal González, moderados por Antonio Reigosa. Ás 13:20 h abrirase a exposición “Xosé Vizoso. O neno que debuxou un cabalo”, que permanecerá dispoñible durante as festas de San Lucas. A partir das 13:45 h terá lugar o acto de inauguración e descuberta da placa da nova rúa Xosé Vizoso, na Praza da Fonte Vella, coa presenza de autoridades, familiares e amizades do artista. As persoas asistentes recibirán no auditorio unha lámina cunha obra de Vizoso como agasallo.
Competirán durante tres días xunto a outras dezaseis escolas de todo o mundo, elaborando catro propostas de pizza: Polbo á galega, con polbo galego, queixo San Simón e allada picante; Bosque galego, con crema de castañas e mel picante; Terra meiga, con zorza picante; e Rapadoira, con setas, queixo azul e pera. As estudantes viaxan acompañadas pola súa profesora, Conchi Carreiras, coa que levan tempo preparando as receitas. Esta é a terceira participación do IES de Foz neste certame, no que xa acadaron un segundo posto en edicións anteriores. A actividade forma parte do programa Erasmus+ da FP, financiado pola Unión Europea, que facilita a participación do alumnado en competicións de habilidades profesionais por toda Europa.
A exposición, instalada no Centro Comarcal Pazo de San Tomé, invita a observar con calma, descubrir historias e poñer en valor un patrimonio vivo que forma parte da nosa identidade. Unha maneira diferente de achegarnos ao mundo rural que tanto significa para As San Lucas.
