ADICADO A O POETA DE A MARIÑA: PACO RIVAS
A poesía ten unha porta herméticamente pechada para os imbéciles, aberta de pao a pao para os inocentes. Non é unha porta pechada con chave ou con carabilla, pero a súa estrutura é tal que, por máis esforzos que fagan os imbéciles, non poden abrila, mentres cede á soa presenza dos inocentes. Nada hai máis oposto á imbecilidad que a inocencia. A característica do imbécil é a súa aspiración sistemática de certa orde de poder. O inocente, en cambio, négase a exercer o poder porque os ten todos.
Por suposto, é o pobo o posuidor potencial da suprema actitude poética: a inocencia. E no pobo, aqueles que senten a coerción do poder como unha dor. O inocente, conscientemente ou non, móvese nun mundo de valores , o imbécil móvese nun mundo no cal o único valor está dado polo exercicio do poder.
Os imbéciles buscan o poder en calquera forma de autoridade: o diñeiro en primeiro término, e toda a estrutura do estado, desde o poder dos gobernantes ata o microscópico, pero corrosivo e sinistro poder dos burócratas, desde o poder da igrexa ata o poder do xornalismo, desde o poder dos banqueiros ata o poder que dan as leis. Toda esa suma de poder está organizada contra a poesía.
Como a poesía significa liberdade, significa afirmación do home auténtico, do home que intenta realizarse, indudablemente ten certo prestixio ante os imbéciles. Nese mundo falsificado e artificial que eles constrúen, os imbéciles necesitan artigos de luxo: cortinados, bibelots, xoiería, e algo así como a poesía. Nesa poesía que eles usan, a palabra e a imaxe convértense en elementos decorativos, e dese modo destrúese o seu poder de incandescencia. Así se crea a chamada “poesía oficial”, poesía de chúpame a punta, poesía que soa a oco.
A poesía non é máis que esa violenta necesidade de afirmar o seu ser que impulsa ao home. Oponse á vontade de non ser que guía ás multitudes domesticadas, e oponse á vontade de ser nos outros que se manifesta en quen exercen o poder.
Os imbéciles viven nun mundo artificial e falso: baseados no poder que se pode exercer sobre outros, negan a rotunda realidade do human, á que substitúen por esquemas ocos. O mundo do poder é un mundo baleiro de sentido, fóra da realidade. O poeta busca na palabra non un modo de expresarse senón un modo de participar na realidade mesma. Recorre á palabra, pero busca nela o seu valor orixinario, a maxia do momento da creación do verbo, momento en que non era un signo, senón parte da realidade mesma. O poeta mediante o verbo non expresa a realidade senón que participa da mesma.
A porta da poesía non ten chave nin carabilla: deféndese pola súa calidade de incandescencia. Só os inocentes, que teñen o hábito do lume purificador, que teñen dedos ardentes, poden abrir esa porta e por ela penetran na realidade. A poesía pretende cumprir a tarefa de que este mundo non sexa só habitable para os imbéciles.
A iniciativa xurdiu co obxectivo de xuntar o alumnado que coincidira na EGB, pero axiña se ampliou a todas aquelas persoas que compartiron pupitres e amizades tamén no instituto.
O público, totalmente entregado de principio a fin, amosouno cos intensos e prolongados aplausos que acompañaron toda a actuación. Ao remate, os asistentes expresaron o seu desexo de poder gozar no futuro de novos concertos do artista, que sen dúbida volverán entusiasmar ao público.
Villares subliñou o éxito de convocatoria do evento, que reúne cada ano a numerosos participantes e afeccionados en Ribadeo, “aproveitando o atractivo da ría e do seu porto deportivo para atraer visitantes e complementar co deporte a súa ampla oferta de natureza, patrimonio e gastronomía”. A presente edición estivo dedicada á figura de Leopoldo Calvo-Sotelo, con motivo do centenario do nacemento do que fora presidente do Goberno e alcalde honorario do municipio. Ademais das regatas de vela en distintas categorías, celebráronse bautizos de buceo, charlas ou un concurso de pesca, entre outras actividades.
Na xuntanza preténdese analizar a execución das obras, o comportamento da empresa responsable, a problemática dos accesos durante as Festas de Xunqueira e solicitar ao Concello de Viveiro que faga público o proxecto definitivo.
A marcha partirá ás 12:30 horas diante do Concello, percorrerá as rúas peonís do centro e rematará novamente na casa consistorial, onde se lerá un manifesto. A plataforma chama a mobilizarse cunha mensaxe clara: cada bomba destrúe vidas e cada silencio convértenos en cómplices. Defenden que é o momento de saír á rúa para esixir o fin da violencia, o respecto aos dereitos humanos e a liberdade do pobo palestino, lembrando que a presenza das persoas manifestantes é a voz de quen hoxe non pode falar. A convocatoria péchase cun triplo chamamento: non á guerra, non ao silencio e non á indiferenza.
Estiveron acompañados polas dúas técnicas de Xuventude, para gozar dunha mañá nas distintas actividades que ofrece este parque de trampolíns. Pola tarde, o grupo parou a xantar no Lago das Pontes, onde puido coñecer a historia da súa creación e desfrutar dun baño. A viaxe estivo organizada polas Concellerías de Xuventude e Deporte e pola Oficina de Información Xuvenil dentro do programa “Verán a Tope en Xove 2026”.
Evaristo Calvo, Rebeca Montero e Vítor Mosqueira interpretaron o pasaxe que recrea os últimos momentos do Mariscal Pardo de Cela e da súa muller, Isabel de Castro, antes da traizón da Frouseira. A acción cultural, coordinada por Carme Varela e promovida pola Vicepresidencia da Deputación de Lugo, rende homenaxe ao gran dramaturgo do Valadouro no seu primeiro cabodano. 
