OS QUEIXOS DE PARIS E OS PES CHEIROS

Un dos praceres que ten para min Paris e os desaunos no hotel donde estou, ademais do café, pan, fruta tomo unha boa racion de ese queixo tan peculiar que cheira a pes, o certo e que me gusta moito, a pesares de que o bufo que solto, boa parte da maña a bo seguro que espanta a algún cliente.

En algún sitio lin que o cheiro e o sabor son a mesma cousa por non séi que conexión entre o olfato e as papilas gustativas, pero os franceses contradin, como sempre, as leis naturais producindo un queixo que, aínda que sabe a gloria, cheira a demos; concretamente a pés dos que cheiran cando se poñen a iso. Os bos queixos franceses non nos evocan a infancia como a magdalena de Proust senón o calcetín intemporal; ese calcetín suado que, logo de percorrer todao camin do norte de A Mariña a pe, chega á última etapa, heroico e austero sen consentir o lavado ata chegar ao seu obxectivo como as bragas de Isabel A Católica antes da conquista de Granada. Ese calcetín na zapatilla do adolescente en plena ebullición hormonal sen orear na súa reconcentrado dormitorio.

En fin, hai suores de pés que están xustificados e outros que non. Hai porquiños de pés a posta que responden a un perfil psicopático preciso. Ou sexa, trátase de misántropos, cunha fobia social tan acusada, que utilizan os seus pés como ferramenta disuasoria para lograr que non se lles achegue bicho viviente nin aínda provisto de mascarilla. Está claro que tamén hai outros carácteres psicopáticos que se valen das mesmas estratexias a obxecto de procurarse o perfecto illamento; os porquiños de boca, os de axila e os de partes pudendas que son en grao sumo persuasivo á hora de espantar a proximidade física do veciño. Con todo, ningún é tan letal como o aquejado pola síndrome de pés cheirentos, quen provoca a estampida xeral en torno a si con eficiencia infalible e inexorable, de modo que é o único que logra habitación privada nas viaxes organizadas e asento dobre no autobús.

Outras veces en Paris aloxeime pola miña conta e probei a Bohemia. Como non, un bótalle unha ollada aos prezos nos restaurantes e acaba comprándose unha boa botella de viño e un queixo na tenda dalgún arxelino. Que románticas son esas ceas bohemias nunha bufarda de Montmartre, avistando de lonxe a torre Eiffel. Pero, oh, là, là, que crueis as mañás cando o queixo apropiouse da atmosfera de cada recuncho da bufarda. Nestas circunstancias, compréndese o existencialismo dos existencialistas e o malditismo dos malditos. O ánimo vaise aos pés, maldita sexa, e dan ganas de tirarse pola fiestra.
Eu sei que é unha frivolidade falar de queixos, co agravante ou non de que cheiren a pés, dadas as cousas gravísimas que están sucedendo no mundo, pero hai quen recomenda que, de cando en vez, fálese de cousas próximas. E nada foi tan próximo para min nos últimos días como certo queixo francés.