A xornalista Cristina Fallarás ven de editar “No publiques mi nombre. Testimonios contra la violencia sexual”, unha recompilación de testemuños de actos de violencia machista contra máis de tres mil homes, que previamente foron publicadas na rede social Instagram. Máis de tres mil homes que, como as súas denunciantes, non foron identificados de xeito persoal porque a finalidade pretendida non era o da investigación penal ou a orientación xurídica, senón garantir unha canle segura para a recollida da memoria da violencia machista contada polas propias mulleres que a sufriron.
Non faltaron críticas a esta iniciativa. Quizais a máis espallada sexa a de considerar que os lugares para presentar denuncias de violencia machista non é esta canle, senón os xulgados e oficinas policiais. Mais en moitos destes casos denúncianse violencias do tempo da primeira mocidade ou mesmo de cando nenas de mulleres hai tempo adultas. É dicir, condutas que non poden ser sancionadas penalmente por ter prescrito o correspondente delicto. Nutras circunstancias as relatoras anónimas non queren enfrontar un procedemento xudicial por razóns moi diversas e dignas de respecto. A canle artellada por Fallarás só atende a facer posíbel e segura a recollida de testemuños.
Outras críticas denuncian que, malia o anonimato de relatoras e denunciados, ás veces sería posíbel identificar concretamente a éstes no relato. Estas críticas salientan que estarían a ser xulgados pola opinión pública sen probas nin dereito de defensa. Mais estas persoas son titulares dun dereito constitucional á honra persoal que lles outorga accións penais e civís se consideran que foron caluniados, inxuriados ou vulnerados no dereito fundamental á devandita honra. No decurso deses procedementos xudiciais civís ou penais mesmo poderían instar medidas cautelares a respecto da difusión parcial do relato que lles poida atinxir. Xa que logo a comparanza cos procedementos inquisitoriais é ilóxica e desaquelada.
En moitas destas críticas latexa a mesma doutrina que cuestionou as medidas xudiciais especiais contra da violencia machista pola existencia de denuncias falsas. E si, si existen denuncias falsas (unha cada dez mil se atendemos ás denuncias, unha cada cen mil se só contamos as condenas) que xeran moita dor e desacougo nos inxustamente denunciados. Mais son moitísimas, moitísimas máis as denuncias de actos de violencia machista que non se presentan.
Velaí a necesidade de analisarmos os dados e o contexto e decidirmos se ollamos cara á lúa (como adoitan facer as persoas sabias ) ou cara o dedo. O traballo de Fallarás e das súas colaboradoras contribúe substancialmente a difundir a peor vulneración de dereitos humanos na Europa. Porque o que non pode ser nin nomeado nin relatado polas vítimas é moi difícil que poida existir na axenda pública.
Con motivo desta data tan especial, o alcalde Demetrio Salgueiro, xunto ás concelleiras Tamara Soto e Mª Dolores Meitín, visitouna para felicitala persoalmente e compartir con ela unha celebración tan emotiva. O Concello destacou a alegría e o orgullo que supón chegar ao século de vida e trasladoulle os seus parabéns, desexándolle saúde, felicidade e moitos máis anos rodeada dos seus seres queridos.
Dende as 10 da mañá máis de 170 vehículos ocuparán o aparcamento de Coto ata as 13:30, cando partirán en caravana cara Arealonga. Alí permanecerán ata as 17:00, momento no que iniciarán a ruta pola estrada das praias, regresando ás 18:30 para a entrega de premios e a clausura, prevista para as 20:30. A cita reunirá máis de 300 participantes, con presenza de persoas chegadas de Pamplona, Bilbao e doutros puntos do Estado. O evento, organizado por retroclasicos_barreiros e co apoio do Concello, continúa a atraer amantes dos vehículos clásicos e a dar visibilidade á beleza de Barreiros.
No acto intervirán o autor e Xoan Ramón Fernández Pacios, cronista oficial de Foz. A actividade está organizada pola Federación de Librarías de Galicia en colaboración co Concello de Foz.
Villares visitou a exposición fotográfica dedicada a Calvo-Sotelo, instalada na praza de Pancho Maseda, que forma parte do programa conmemorativo do centenario. A mostra reúne unha selección de imaxes seleccionadas pola propia familia do expresidente para achegar á cidadanía diferentes momentos da súa traxectoria persoal e política. A conmemoración, que se estende ao longo de todo 2026, busca poñer en valor a figura de Calvo-Sotelo e a súa relación con Ribadeo, onde deixou unha importante pegada vinculada, entre outras cuestións, ao impulso de infraestruturas.
Durante case dúas horas desenvolveuse unha conversa aberta arredor do mundo do espírito e do contido da obra, nun encontro ao que asistiu un grupo numeroso de persoas dispostas non só a escoitar, senón tamén a dialogar e compartir reflexións. Tras a intervención inicial de Pepe Peinó como responsable do proxecto, tomou a palabra o escritor Lionel Rexes, quen achegou novas perspectivas antes de abrir o debate ao público. As opinións, argumentos e matices sobre relixión, espiritualidade, Deus e os valores que sustentan a convivencia foron enchendo o espazo nun ambiente participativo e respectuoso, no que as diferenzas quedaron en segundo plano fronte á forza do diálogo, a solidariedade e o afecto.
O alcalde, Dani Vega, fixo un balance moi positivo: “foi un concerto moi especial nun marco espectacular, como é a igrexa parroquial de Ribadeo, e no que o gaiteiro Carlos Núñez encandilou aos asistentes co seu repertorio. Todos os asistentes disfrutámolo moito”. Xunto a Carlos Núñez estiveron o rexedor e as concelleiras de Cultura, Turismo e Seguridade, Begoña Sanjurjo, Marta Saiz e Montse Seijo.
A iniciativa xurdiu co obxectivo de xuntar o alumnado que coincidira na EGB, pero axiña se ampliou a todas aquelas persoas que compartiron pupitres e amizades tamén no instituto.
