Festa rachada e crise

Este Nadal abasallounos esa publicidade absurda que ofrecenos todo tipo de produtos necesariamente innecesarios, anunciados por caras e corpos de deuses retocados cos últimos programas informáticos do mercado. Spots de entidades bancarias que son presentadas como auténticas ONGS sen ánimo de lucro; compañías aseguradoras ás que lles interesa o benestar das persoas, e non o seu diñeiro; empresas que despediron a máis da metade dos seus persoal para que os seus beneficios non menguen, e digo beneficios, non perdas; operadoras de telefonía e Internet que ofertan gangas que deixan de ser tales cando alguén consegue ler a letra pequena que atravesa veloz a parte inferior dos nosos televisores; grandes cadeas de restaurantes de comida rápida que se vanaglorian da calidade dos seus produtos, aínda estando compostos por elementos perxudiciaes para a saúde de quen os consumen; bebidas archiconocidas que promueven valores humans, solidarios e ambientais, pero que non os teñen en conta cando contaminan a contorna no que operan; cremas que che farán 100 anos máis novo ou che devolverán ao útero materno; perfumes de todo tipo que che aseguran chegar a un vestuario cheo de mozas feiticeiras dispostas a satisfacerte, ou que un barco atravese as rúas da cidade para que un fornido mariñeiro bíqueche no teu mesmo balcón. Digo eu que o cheiro da devandita colonia ten que ser tan forte e penetrante que elimina o cheiro a peixe impregnado en cada milímetro destas embarcacións.

Dá igual que Rajoy diga no Congreso que a nova dieta da sociedade estará composta únicamente por bebés, ou que non vai subir os impostos. Ata que o presidente de calquera multinacional asegure que, desde hoxe, todos teremos que pagar en carne as nosas débedas cos bancos. Dá o mesmo. Non nos vai a afectar o máis mínimo, si tras esas devanditas declaracións celebramos unha festa. Xa sexa Halloween, Nadal, unha romaría rachada, ou a resurrección de Belcebú. Tráenola floxa.

Non importa; estamos de festa, de comiola, algo que xa non nos resulta nada excepcional, xa que pasamos máis días celebrando a consecución de logros do pasado, que traballando por mellorar e alcanzar nosas propias metas no presente. substituímos o noso xene máis combativo, reivindicativo e revolucionario, por un que se achega máis ao letargo, e á somnolencia, pero sobre todo á diversión por encima de calquera mal. Onde se leve a cabo unha celebración, dá igual a súa natureza, non hai crise, nin problemas. É máis, creo que teriamos que empezar a barallar a opción de convocar folgas e manifestacións disfrazándoas de grandesromerias , e anunciándoas, con carteis xigantes, como espectaculares concertos e festivales, con bebida e comida por milleiros. Iso si, cobrando entrada.

Otero Regal.