A dama pálida visitou á ex alcaldesa de Valencia e senadora Rita Barberá na madrugada do día 23 de novembro mentres pernoctaba no hotel Villa Real sito en Madrid; “situado a unos metros del Congreso de los Diputados” referían todos os xornais, como se iso da proximidade fose unha metáfora de corte mariñeiro –o capitán que se funde coa embarcación-.
A política infartou e logo de 30 minutos de reanimación os operarios do servizo de emerxencias foron incapaces de volvela á vida. Pero Barberá non infartou soa, con ela, á mañá seguinte, quedaron sen osíxeno os corazóns da nosa opinión pública e da democracia representativa.
A polarizada sociedade española volvía a confrontarse – las dos Españas, que dicía Machado- e, con ela, facían o propio os seus representantes. Argumentacións de todas as cores: que si vítima da pena de telexornal, golpeada pola virulencia da nova política, rota e enferma pola inxustiza, ata responsable política de corrupción, latrocinio e podremia na Comunitat Valenciana. Espellos cóncavos e convexos.
Máis aló do que pretende ser unha descrición obxectiva dos acontecementos posteriores ó finamento, quixera por a atención sobre un aspecto que entendo de importancia cardinal: o caso Taula, no que a Barberá xunto con outros 49 cargos políticos estaba imputada, queda orfo.
E é que, ó marxe da absoluta falta de crédito que me merece o estado de dereito, teño a convicción que os únicos veredictos que poden ter validez son os emitidos polo poder xudicial, e neste caso Rita quedou sen xulgar.
No tocante á lentitude da xustiza non podo deixar de pensar nun asunto que coñecín de primeira man; tratábase dun propietario dunha finca rústica en Carballo que foi ocupada sen autorización por unha instaladora eléctrica falseando un documento privado. 13 anos despois e catro procedementos completos de por medio (dous penais e outros dous civís) o fillo do propietario foi indemnizado.
Trece anos de papeis, de avogados e procuradores, de peritos, en resumo, trece anos de inxustiza ata acadar unha resolución. Xa o dicían os xuíces: unha xustiza lenta non só e ineficiente senón que non é xusta.
Voltando de novo ó caso da senadora valenciana non é preocupante que a xente opine –está no seu lexítimo dereito-, tampouco que as opinións sexan contrarias –onde todo o mundo pensa igual é que ninguén pensa-, a polarización ou fractura social existiu de sempre, tan só se acentuou coa crise, pero hai unha cuestión que sempre se pasa por alto: a imposibilidade para o normal desenvolvemento do poder xudicial.
E Rita Barberá deixounos sen poder darlle un proceso con garantías –no seu propio proveito, se é que era inocente, e no de todos en calquera caso-, e xunto con ela seguen a diluírse todo tipo de responsabilidades entre montañas de papel impreso, instrucións interminables, milleiros de recursos, avogados autóctonos que discuten lindes ou enxeñeiros xurídicos que fan que sempre gañen os mesmos.
Os principios modernos do estado alicerzábanse sobre os peares rectores da liberdade, igualdade e fraternidade; o primeiro obxectivo a acadar é a igualdade ante a lei ou igualdade de dereitos. O problema non é a diferencia de opinións, o problema e que Rita non foi xulgada.
Pablo Álvarez Ramos.
A iniciativa xurdiu co obxectivo de xuntar o alumnado que coincidira na EGB, pero axiña se ampliou a todas aquelas persoas que compartiron pupitres e amizades tamén no instituto.
O público, totalmente entregado de principio a fin, amosouno cos intensos e prolongados aplausos que acompañaron toda a actuación. Ao remate, os asistentes expresaron o seu desexo de poder gozar no futuro de novos concertos do artista, que sen dúbida volverán entusiasmar ao público.
Villares subliñou o éxito de convocatoria do evento, que reúne cada ano a numerosos participantes e afeccionados en Ribadeo, “aproveitando o atractivo da ría e do seu porto deportivo para atraer visitantes e complementar co deporte a súa ampla oferta de natureza, patrimonio e gastronomía”. A presente edición estivo dedicada á figura de Leopoldo Calvo-Sotelo, con motivo do centenario do nacemento do que fora presidente do Goberno e alcalde honorario do municipio. Ademais das regatas de vela en distintas categorías, celebráronse bautizos de buceo, charlas ou un concurso de pesca, entre outras actividades.
Na xuntanza preténdese analizar a execución das obras, o comportamento da empresa responsable, a problemática dos accesos durante as Festas de Xunqueira e solicitar ao Concello de Viveiro que faga público o proxecto definitivo.
A marcha partirá ás 12:30 horas diante do Concello, percorrerá as rúas peonís do centro e rematará novamente na casa consistorial, onde se lerá un manifesto. A plataforma chama a mobilizarse cunha mensaxe clara: cada bomba destrúe vidas e cada silencio convértenos en cómplices. Defenden que é o momento de saír á rúa para esixir o fin da violencia, o respecto aos dereitos humanos e a liberdade do pobo palestino, lembrando que a presenza das persoas manifestantes é a voz de quen hoxe non pode falar. A convocatoria péchase cun triplo chamamento: non á guerra, non ao silencio e non á indiferenza.
Estiveron acompañados polas dúas técnicas de Xuventude, para gozar dunha mañá nas distintas actividades que ofrece este parque de trampolíns. Pola tarde, o grupo parou a xantar no Lago das Pontes, onde puido coñecer a historia da súa creación e desfrutar dun baño. A viaxe estivo organizada polas Concellerías de Xuventude e Deporte e pola Oficina de Información Xuvenil dentro do programa “Verán a Tope en Xove 2026”.
Evaristo Calvo, Rebeca Montero e Vítor Mosqueira interpretaron o pasaxe que recrea os últimos momentos do Mariscal Pardo de Cela e da súa muller, Isabel de Castro, antes da traizón da Frouseira. A acción cultural, coordinada por Carme Varela e promovida pola Vicepresidencia da Deputación de Lugo, rende homenaxe ao gran dramaturgo do Valadouro no seu primeiro cabodano. 
