O Tribunal Supremo rexeita recurso da fábrica de Sargadelos: é firme a nulidade do ERE como demandara a CIG

A Mariña, 11 xaneiro 2018. “Suplícase (…) se acorde estimar integramente o presente recurso, declarando a nulidade ou subsidiariamente anulando o acto administrativo impugnado, deixándoo sen efecto e recoñecendo o dereito das traballadoras afectadas á reincorporación nos seus postos de traballo”.
Así remataba o recurso de alzada interposto pola CIG diante da Delegación Territorial da Consellería de Traballo o 28 de outubro de 2010, co que se iniciaba un longo camiño administrativo e xudicial que rematou o pasado mes de decembro de 2017. A mediados deste mes, o Tribunal Supremo declara a non aceptación a trámite do recurso interposto pola Fábrica de Cerámica de Sargadelos e, polo tanto, dálle firmeza á sentenza do Xulgado do Contencioso Administrativo de Lugo de 3 de decembro de 2014 e que fora ratificada polo TSXG en decembro de 2016.
Ambas sentenzas avalaban a petición inicial da CIG de nulidade do ERE de extinción de postos de traballo redactado unilateralmente pola empresa en setembro de 2010 (sen contar co apoio da plantilla nin do Comité de Empresa), a súa aprobación pola administración e a posterior aplicación parcial co despedimento de 8 traballadores e traballadoras no mes de outubro do mesmo ano.
A CIG iniciou este camiño pola vía administrativa ante o mandato da asemblea de traballadores/as, mandato que fora incumprido polos sindicatos que ostentaban a maioría nese momento no Comité de Empresa.
Vemos ratificada, por fin, a nosa denuncia de que a empresa non aportou a documentación precisa para a negociación do ERE, ao negar a realidade de que formaba parte dun grupo empresarial e, polo tanto, a empresa tiña que ter aportado información económica de todo o grupo e non só da Fábrica de Sargadelos. A Delegación da Consellería de Traballo tiña, coa lexislación daquela época, a potestade para aprobar ou non o ERE e, incomprensiblemente, non atendeu á nosa reclamación.
Aínda que este aspecto é suficiente para anular a aprobación do ERE, había outro argumento, recollido no propio e preceptivo informe da Inspección de Traballo, que tamén debera ter provocado a non autorización do ERE por parte da administración autonómica. Trátase da ausencia de criterios de selección do persoal “elexido” para o ERE, dos que segundo a Inspección “non se achega ningún tipo de información, documentación nin xustificación sobre o sistema utilizado para (…) designar aos afectados”. A propia sentenza recoñece explicitamente que a administración non debera ter admitido o ERE proposto pola ausencia deste requisito.
Resulta evidente, e contrario ao manifestado publicamente por algún responsable do Partido Popular naquel momento, que a Delegación de Traballo non se limitou a “actuar en base aos informes técnicos”, senón que máis ben ignorounos.
Sabemos que a lentitude da xustiza é froito da falta de recursos e investimentos, pero sete anos para resolver unha cuestión de tanta trascendencia para unha empresa e, sobre todo, para as verdadeiras vítimas, os traballadores, é un período de tempo a todas luces excesivo. Non temos a mais mínima dúbida de que a responsbilidade de ter chegado a este punto é da empresa por ter feito mal as cousas no seu momento, pola súa incapacidade para negociar, pola teimuda estratexia de adiar os problemas mediante o recurso da “patada adiante”. A administración autonómica tamén cometeu erros de consideración e ignorou as nosas alegacións, o informe que presentamos diante da Consellería, reunións coa Dirección Xeral de Relacións Laborais, presentación de máis de 5000 sinaturas, concentracións., manifestacións…
Agora a Fábrica de Sargadelos tén que remediar esta inxustiza, rematar co pesadelo que levan padecido estas oito vítimas e executar a sentenza que anula a resolución que aprobou o ERE e que recoñece o “dereito das persoas traballadoras afectadas á reincorporación aos seus postos de traballo, con aboamento das cantidades deixadas de percibir en concepto de salarios dende as extincións dos seus contratos así como a retroacción da alta co aboamento das cotas correspondentes na Seguridade Social”.