Está de moda falar mal dos catalans e de Cataluña, eu que vivin a miña xuventude nesas terras dirialles que están vostedes moi equivocados, a xente catalana e boa e xenerosa, culta e acolledora, como foron conmigo e siguen sendo, e a única diferencia con nos, e que e un povo que se quere a si mismo, o seu idioma, as suas tradicions, a sua cultura e sobre todo, unha ampla maioria de catalans non pensa que o de fora e mellor que o deles.
Miren vostedes alguen me contou un dia unha anécdota que di moito de catalans e Cataluña. “Uns días despois dun enterro, un veciño do pobo que cruzaba cedo preto do cemiterio, escoitou “unha música triste” que chegaba do interior. Ao achegarse, a través da porta de rexas negras, viu ao violonchelista Pau Casals fronte á tumba de Machado, interpretando en solitario e como homenaxe ao poetacastelan desaparecido, unha das máis belas composicións da súa repertorio, O canto dos paxaros.
Non sei a razón pola que me veñen á memoria os días nos que acompañaba ao avó Xesus de Regal na procesión que supoñía levar e traer ás vacas desde os prados á cadra ou ao bebedoiro. Armados iamos co noso pau de avelan como arma disuasoria contra uns animais para os que, de puro nobres, era estraño calquera desmande. Ás veces mirábannos cos seus ollos acuosos, nos que bailaban un vals as moscas, e logo proseguían o camiño mentres meneaban o rabo espantador ou deixaban caer unha plasta ao chan, que intentabamos evitar con esa aprensión tan parva.
En Nois, máis aló dese horizonte continua o mar, extenso e inacabable como as palabras que moldea.
Máis aló dese horizonte hai, aínda, un vasto territorio no que amerizan, coa levedad dos albatros, algúns poetas que aínda honran o nobre oficio de soñar como o tamen noisego de honrra Paco Rivas, que a pèsares de nacer en Cervo, adoptou esata nacionalidade de terruño donde vive dende fai mais de 65 abriles, co agravante de que nos seus poemas, na sua prosa non fai mais que honrrar e esa franxa costeira que vai dende a Pena Orxal ata o Castro de Fazouro.
E de volta a casa recreo a mirada nas formas do barro, nas ondulaciones que deixan as miñas mans de domeñador de terras de caolín, feldespato, cuarzo e caolín de bola da bisbarra mariñan, na suavidad do brilo e o agreste das sombras.
E mentras tanto escoito agarimoso o chelo de Casals ahora grabado nas ondas, no vento que me traen “El cant dels ocells” da mao do seu chelo.e innegableque o cello, case inequivicadamen, ten algo de especial na sua voz, pola súa similitud coa sua voz human, ou polas texturas do seu son. Adoito asócialo á soidade, á melancolía, á tristura, pero tamen á serenidade e á calma.
Otero Regal
.
A iniciativa xurdiu co obxectivo de xuntar o alumnado que coincidira na EGB, pero axiña se ampliou a todas aquelas persoas que compartiron pupitres e amizades tamén no instituto.
O público, totalmente entregado de principio a fin, amosouno cos intensos e prolongados aplausos que acompañaron toda a actuación. Ao remate, os asistentes expresaron o seu desexo de poder gozar no futuro de novos concertos do artista, que sen dúbida volverán entusiasmar ao público.
Villares subliñou o éxito de convocatoria do evento, que reúne cada ano a numerosos participantes e afeccionados en Ribadeo, “aproveitando o atractivo da ría e do seu porto deportivo para atraer visitantes e complementar co deporte a súa ampla oferta de natureza, patrimonio e gastronomía”. A presente edición estivo dedicada á figura de Leopoldo Calvo-Sotelo, con motivo do centenario do nacemento do que fora presidente do Goberno e alcalde honorario do municipio. Ademais das regatas de vela en distintas categorías, celebráronse bautizos de buceo, charlas ou un concurso de pesca, entre outras actividades.
Na xuntanza preténdese analizar a execución das obras, o comportamento da empresa responsable, a problemática dos accesos durante as Festas de Xunqueira e solicitar ao Concello de Viveiro que faga público o proxecto definitivo.
A marcha partirá ás 12:30 horas diante do Concello, percorrerá as rúas peonís do centro e rematará novamente na casa consistorial, onde se lerá un manifesto. A plataforma chama a mobilizarse cunha mensaxe clara: cada bomba destrúe vidas e cada silencio convértenos en cómplices. Defenden que é o momento de saír á rúa para esixir o fin da violencia, o respecto aos dereitos humanos e a liberdade do pobo palestino, lembrando que a presenza das persoas manifestantes é a voz de quen hoxe non pode falar. A convocatoria péchase cun triplo chamamento: non á guerra, non ao silencio e non á indiferenza.
Estiveron acompañados polas dúas técnicas de Xuventude, para gozar dunha mañá nas distintas actividades que ofrece este parque de trampolíns. Pola tarde, o grupo parou a xantar no Lago das Pontes, onde puido coñecer a historia da súa creación e desfrutar dun baño. A viaxe estivo organizada polas Concellerías de Xuventude e Deporte e pola Oficina de Información Xuvenil dentro do programa “Verán a Tope en Xove 2026”.
Evaristo Calvo, Rebeca Montero e Vítor Mosqueira interpretaron o pasaxe que recrea os últimos momentos do Mariscal Pardo de Cela e da súa muller, Isabel de Castro, antes da traizón da Frouseira. A acción cultural, coordinada por Carme Varela e promovida pola Vicepresidencia da Deputación de Lugo, rende homenaxe ao gran dramaturgo do Valadouro no seu primeiro cabodano. 
