Galia ten cancro de Lingua

Galia sempre foi a máis desgraciada de todas as irmáns. Filla de Latinia, xa no seu nacemento foi relegada ao recuncho máis aloxado e esquecido da casa romana. Era belida, pero un pouco tímida e non sabía facer valer os seus encantos para destacar entre as irmás da familia. Na loita pola supervivencia foi saíndo adiante, pero sempre frouxa e apoucada. Houbo un rei, chamado Afonso, que quixo axudala e con ela falou e escribiu fermosas historias, pero a alegría na casa do pobre sempre dura pouco. Axiña apareceron os valedores de súa irmá Kasilia para enviala outra vez ao cuarto da borralla e ser servinte de mariñeiros e labregos sen poder durante moitos séculos sen luz. Súa irma Lusinia tivo máis sorte, máis valentía. Colleu e procurou a súa liberdade e independencia en casa de seu. Pola contra, o destino de Galia foi chorar e sufrir longas noite de pedra e esquecemento; tragar co desconsideración de ricos, señoritos, gobernantes, administradores e “paifocos desleigados”. Foi sobrevivindo gracias ás xentes humildes e ao teimoso traballo de románticos intelectuais que a coidaron e amaron durante tantos séculos contra toda caste de cipaios vendidos ao poder e ao egoísmo máis insolidario, destrutor, acaparador e mortífero. Matadores de linguas, de espíritos, de almas, fratricidas sen escrúpulos.

De tanta tristeza foi collendo unha profunda depresión, ficou calada, ensimesmada, automarxinada, acomplexada, considerándose culpable da súa propia existencia. Foi perdendo forzas e defensas e acabou enfermando de cancro. A súa lingua empezou a amosar tumores que se ían multiplicando, impedindo articular palabras propias, aumentando o silencio. Un aire de democracia e determinación dos seus fillos máis fieis abriulle os ollos a un raio de luz e agromou a esperanza das mil primaveras. Empezou a recibir o tratamento para a súa curación e supervivencia, aínda que de baixa intensidade; e cando empezaba a recuperar, volveron os cipaios, cheos de forza, de determinación, empurrados polos cartos e polo poder da corte imperial e decidiron cortar polo san. Non máis tratamento, empezar os preparativos para un transplante procedente do corpo de Kasilia.
E así estamos, outra vez na escuridade, na borralla neboenta secular, outra vez volve a burla, o desprezo, os insultos, a discriminación, a humillación. Ambiente pouco propicio para recuperar a saúde. Na boca de Galia non caben as dúas linguas, prodúcenlle problemas de tipo mental e o cancro empeza a súa táctica invasora e a metástase aproxímase ao cerebro.

Queda pouco tempo, agás que apareza un remedio milagroso ou que os fillos máis leais e cariñosos estoupen en carraxe e busquen solución. Mentres hai vida hai esperanzas e calquera familiar honrado procuraría a saúde de súa nai ate a fin do mundo. O outro camiño sen esperanza sería resistir ate que o mal se estenda por todo o corpo agardando a morte. Logo choros, lamentos e culpabilidades. Será tarde para todo.