En estos días de Semana Santa rememoramos unos acontecimientos desarrollados hace nada menos que veinte siglos en un lugar muy lejano a nosotros. Un nazareno de 33 años que vivía pobre y desprendido, célibe, peregrinando y haciendo favores a todo el que lo necesitaba, fue ejecutado por declararse Hijo de Dios. Según afirman algunos, tiempo después se supo que su muerte la ofreció por las almas de todos los que pecaron contra su Padre. Ese sólo hecho ya debería ser extraordinario: la gente insulta, desprecia y cuestiona a tu Padre, que les ha dado todo, y tu frente a eso ofreces la muerte que te ocasionan los enemigos de tu Padre, por ellos y desde el perdón. Frente al abismo del mal, un abismo de Amor.
Tras ese acontecimiento extraordinario, se sucedió una historia inacabada de sucesos que llegan hasta hoy. En efecto, según rumores muy extendidos, el resultado de la muerte de aquel nazareno que decía ser Hijo de Dios, fue la victoria sobre el mal, fue la salvación de las almas, la omnipotencia del Amor que se entrega vencido, pudo con el poder del mal. Y según esos mismos rumores, ese nazareno resucitó, y la misma Resurrección se ofrece a todos los que quieran creer en Él y seguirle. Al parecer fueron muchos los que se atrevieron a vivir en esta certeza de la Resurrección. Su esperanza y su capacidad de sacrificio llamaron la atención en todo el mundo conocido por entonces. Uno de ellos, un tal Iacobus Zebedeo, estaba tan alegre de saberse llamado a la Resurrección que vino andando hasta Galicia para contarlo. Ahora miles van a su tumba a seguir escuchando su mensaje.
La fama de los cristianos era enorme. Eran pocos, la mayoría pobres, pero causaban admiración. Según un documento del siglo II (una carta a un tal Diogneto que estaba muy intrigado con el tema) “los cristianos no se distinguen de los demás hombres ni por su tierra, ni por su lengua, ni por sus costumbres….,sino que habitando en las ciudades griegas o bárbaras, según a cada uno le cupo en suerte, y siguiendo los usos de cada región en lo que se refiere al vestido y a la comida y a las demás cosas de la vida, se muestran viviendo un tenor de vida admirable y, por confesión de todos, extraordinario…Se casan como todos y engendran hijos, pero no abandonan a los nacidos. Ponen mesa común, pero no lecho. Viven en la carne, pero no viven según la carne. Están sobre la tierra, pero su ciudadanía es la del cielo. Se someten a las leyes establecidas, pero con su propia vida superan las leyes. Aman a todos, y todos los persiguen. Se los desconoce, y con todo se los condena. Son llevados a la muerte, y con ello reciben la vida. Para decirlo con brevedad, lo que es el alma en el cuerpo, eso son los cristianos en el mundo”. Profundizando en esta idea, continúa la carta aclarando que “el alma invisible está en la prisión del cuerpo visible, y los cristianos son conocidos como hombres que viven en el mundo, pero su religión permanece invisible. La carne aborrece y hace la guerra al alma, aun cuando ningún mal ha recibido de ella, sólo porque le impide entregarse a los placeres; y el mundo aborrece a los cristianos sin haber recibido mal alguno de ellos, sólo porque renuncian a los placeres. El alma ama a la carne y a los miembros que la odian, y los cristianos aman también a los que les odian.”
Han pasado más de veinte siglos y, aunque parezca mentira (de hecho es un milagro) sigue habiendo cristianos en el mundo. En Ribadeo en concreto, sigue habiendo una comunidad cristiana viva. Veinte siglos después, sus miembros siguen celebrando la Eucaristía, instituida en Jueves Santo. Y guardan celosamente el pan consagrado y lo veneran a todas horas, expuesto en el Monasterio de Santa Clara. Al igual que al principio, tienen en Ribadeo dos Sacerdotes (también fue el Jueves Santo cuando se instituyó el Sacerdocio). Algunas de sus mujeres viven consagradas: unas dedicadas a la educación (las Hijas de la Caridad del Colegio), otras a los enfermos y ancianos (las Hermanas de Marta y María, del Hospital), otras a rezar y ofrecer su vida por los que seguramente las ignoran y hasta las critican (las Clarisas). Los demás viven en el mundo, solteros o casados, hacen su trabajo con esperanza, con deseo de perfección…ayudando y ayudándose…Y de entre ellos, a todos los que viven en serio su fe, los critican, los ridiculizan en las series de televisión, y sin conocerlos los desprecian o los ignoran.
Pasados veinte siglos, Ribadeo goza en ellos de la presencia de Cristo. Un Cristo que, como cirio Pascual, da luz en la oscuridad. Quienes quieren se acercan a la luz, y con su luz encendida van por el mundo. En medio de la oscuridad son poco, pero brillan mucho. Son luz de esperanza para quienes viven en estructuras de pecado y para quienes sufren las consecuencias del pecado: niños que sufren los males de los egoísmos de los mayores, mayores abandonados, mujeres despreciadas o abandonadas tras aprovecharse de ellas, trabajadores sin empleo por avaricia o negligencia de otros, etc.
Recogiendo los misterios de estos días, el mundo gozará una vez más de esa alma cristiana veinte siglos después. Pero para ello necesita, como entonces, a los cristianos. Nos necesita a ti y a mí fieles a los misterios de estos días. Necesita ver nuestra aceptación del perdón cuándo confesemos, nuestra devoción al visitar la Eucaristía en la Parroquia o en Santa Clara, nuestra unión interior a Dios cuando dediquemos horas para meditar el Evangelio como María. Sólo así podremos ofrecer al mundo la esperanza de una actitud cristiana ante la Cruz, y nuestra fe cuándo cada Domingo sea como el primer Domingo: una fiesta con visos de eternidad. Ojalá que estos días vuelvan a ser para los que compartimos la fe, una ocasión de vivir el misterio de la Cruz y la Resurrección. De nuestra respuesta dependerá que brille o no como se merece la luz pascual en Ribadeo veinte siglos después.
Diego Vigil de Quiñones Otero



















Dez minutos antes das 21:30 horas do xoves, o 112 Galicia foi informado polo persoal de Adif dun tren detido no medio dun túnel en Mogor, Mañón, debido a unha chapa metálica no medio da vía. Así, aínda que as doce persoas que viaxaban a bordo estaban ilesas, precisaban medios de rescate para baixalas do convoi e desprazalas ata o apeadeiro máis próximo. Nestas tarefas colaboraron a Garda Civil, os Bombeiros do Eume, o GES de Ortigueira e os voluntarios de Protección Civil de Mañón. Finalmente, as persoas foron rescatadas e evacuadas a outro tren, que as levou ata o apeadeiro sen maiores complicacións. Desde alí, continuaron a súa viaxe en taxi.
Competirán durante tres días xunto a outras dezaseis escolas de todo o mundo, elaborando catro propostas de pizza: Polbo á galega, con polbo galego, queixo San Simón e allada picante; Bosque galego, con crema de castañas e mel picante; Terra meiga, con zorza picante; e Rapadoira, con setas, queixo azul e pera. As estudantes viaxan acompañadas pola súa profesora, Conchi Carreiras, coa que levan tempo preparando as receitas. Esta é a terceira participación do IES de Foz neste certame, no que xa acadaron un segundo posto en edicións anteriores. A actividade forma parte do programa Erasmus+ da FP, financiado pola Unión Europea, que facilita a participación do alumnado en competicións de habilidades profesionais por toda Europa.
A xornada comezará ás 12:00 h cun faladoiro titulado “Vizoso e nós”, no que participarán Pepe Penabade, Pepe Blanco, Caxigueiro, Aurelia Balseiro e Mª Cristina Rubal González, moderados por Antonio Reigosa. Ás 13:20 h abrirase a exposición “Xosé Vizoso. O neno que debuxou un cabalo”, que permanecerá dispoñible durante as festas de San Lucas. A partir das 13:45 h terá lugar o acto de inauguración e descuberta da placa da nova rúa Xosé Vizoso, na Praza da Fonte Vella, coa presenza de autoridades, familiares e amizades do artista. As persoas asistentes recibirán no auditorio unha lámina cunha obra de Vizoso como agasallo.
O sindicato denuncia a decisión unilateral da empresa de retirar días de descanso e implantar quendas que dificultan a conciliación. As concentracións serán nos centros de traballo de Foz (Uxío Novoneira s/n) e Ribadeo (Avda. Galicia 27). Lémbrase que non é unha folga e apélase á solidariedade da plantilla para defender as condicións laborais conquistadas.
Ás 15:15 horas deste martes, un particular solicitou asistencia sanitaria tras a caída dun raio no lugar de Castro de Igrexa (Cazás, Xermade). Varias persoas sentiron os efectos da descarga eléctrica e unha delas quedou atolada. Tras dar aviso ao Servizo de Urxencias Sanitarias de Galicia-061, Garda Civil e Protección Civil, a persoa afectada foi evacuada consciente ao Hospital Universitario Lucus Augusti.
A exposición, instalada no Centro Comarcal Pazo de San Tomé, invita a observar con calma, descubrir historias e poñer en valor un patrimonio vivo que forma parte da nosa identidade. Unha maneira diferente de achegarnos ao mundo rural que tanto significa para As San Lucas.
Co sol ocultándose e a lúa asomando entre as torres de Donlebún, o músico e divulgador reivindicou o poder evocador e transformador do bravú fronte á morriña paralizante. Na sala de lectura da biblioteca, Souto explicou a evolución do rock bravú no imaxinario galego, evocando as músicas populares que acompañaron durante décadas os remolques dos pascualiños e os labores comunitarios, e lembrando a vitalidade de grupos como Skornabois, Diplomáticos de Monte Alto, Xenreira, Zënzar, Pinto de Herbón ou os Rastreiros. A boa lembranza da súa anterior visita levou ao artista a pechar a velada interpretando o “Himno de Ribadeo”, composto por Arturo Mogo, nun final cheo de afecto pola vila e pola súa identidade cultural.



