“Alba de Gloria” no día da Patria. Santiago Fernández Rocha

No mencer deste día volve agromar en min a emoción da Patria ao escoitar, un ano máis, “Alba de Gloria”. O último discurso pronunciado por Castelao diante de centos de galegos, exiliados e emigrados, no teatro arxentino de Bos Aires co gallo da gran festa de Galicia, un día como hoxe de 1948.

Estou a falar dun texto extraordinario e, para min, conmovedor; porque representa a gran metáfora da nosa historia na que se constrúe a nosa cultura e a nosa identidade e se conforma tamén a nosa alma de galegos . Por iso foi capaz de transcender no tempo e volver emocionarnos agora como daquela emocionou a toda a comunidade galega de Bos Aires.

Pero, ademais, estamos diante dun discurso transversal capaz de unir sensibilidades distintas, e xa que logo, convocarnos a todas e a todos na ilusionante tarefa de facer país. Unha misión inesgotable para a que, como nos deixóu dito o gran rianxeiro: “nunca debemos poñerlle tacha”.

E nesta metáfora da historia de Galicia que é “Alba de Gloria”, Castelao convoca nunha procesión de ánimas as figuras falecidas máis sobranceiras da nosa historia, dende Prisciliano ata o mesmo Valle-Inclán. Persoeiros, todos eles, que ao longo da historia fóronlle dando forma singular á nosa cultura, e xa que logo, ao noso ser colectivo. E no fondo desta maxestuosa escea aparece o pobo anónimo como creador do noso tesouro máis preciado que é a nosa lingua e portador tamén das tradicions. Marcando desta forma o sentido da nosa vida colectiva como galegos.

E como é costume da Santa Compaña, Castelao vai ser a única persoa viva que encabeza a devandita procesión, portando sobre os seus ombreiros a pesada cruz do exilio, para mostrarnos, no día da Patria, a vontade inquebrantable de continuar o camiño marcado pola nosa historia senlleira, da que emerxe o tesouro da nosa cultura que nos dá esa identidade singular de ser, e que hoxe, 25 de xullo, celebramos con orgullo.