“A Degradación democrática”. Santiago Fernández Rocha

No comezo desta nova xeira quero empezar falando da situación na que viven hoxe as democracias.

Decía Winston Churchill que a democracia é o peor sistema de goberno, a excepción de todos os demais que se inventaron. Unha reflexión coa que non se pode estar en desacordo cando consideras que é o único sistema político que permite a todo cidadán loitar polos seus dereitos e defendelos sen necesidade de empregar a violencia .

Pero este sistema leva uns anos, nomeadamente dende a crise económica do 2008, perdendo forza e calidade na medida en que se foron debilitando valores e obxetivos compartidos e diminuíndo, desta forma, a cohesión social. Pero este deterioro non é algo innato ao propio sistema democrático, senón un feito buscado por axentes interesados no súa degradación e debilitamento, aproveitando o descontento social que emerxe con forza a raíz da crise económica do 2008, e co claro obxectivo de propiciar fórmulas políticas máis propicias aos particulares intereses de grupos de poder que nada teñen que ver co interese xeral.

A fórmula máis empregada para conquerir este obxetivo de degradar e debilitar as democracias céntrase en crispar e polarizar as sociedades, utilizando como principal instrumento as redes sociais, dende onde se busca intoxicar e desinformar mediante bulos, mentiras e medias verdades e crispar as sociedade xerando conflitos artificiais e incitando ao odio para dividir, enfrentar e destruir a cohesión social.

Esta dinámica perversa, ademais de crispar e polarizar a unha parte da sociedade, provoca tamén cansanzo e desinterese noutra parte polo constante ruído, escándalos e espectáculos que nada aportan á solución dos problemas reais que afectan á cidadanía.

Xa que logo, semella estarmos diante dunha estratexia que ademais de funcionar como dique de contención frente ao toda posibilidade transformadora que mellore as vida da xente, actúa tamén como un disolvente que paseniñamente vai degradando e debilitando as democracias.

Polo tanto, resulta un deber ético e político de todo aquel que se sinta demócrata, defendela e protexela por diante de calquera outra consideración partidista xa que, como dixen: a democracia é o único instrumento político que nos permite á xente do común loitar polos nosos dereitos e defendelos sen necesidade de exercer as violencia.