Un día, mestres eu garabateaba un xarrón no meu obradoiro tratando de gañar o pan con o suor da miña frente , un amigo entrou coa pulseriña máxica do equilibrio no seu brazo dereito. Desde entón non deixei de atoparme coa estafa en cuestión. Vina na “teletonta” en bonecas de deportistas e de traballadores. Vinlla a camareiros, a cómicos, a xornalistas e a amas de casa, pero a culminación do esperpento chegou cando a descubrín na boneca do lehendakari bloguero Patxi López, e outros 2.600.000 españoliños de a pe según os datos consultados.
Todo isto levoume a preguntarme: fai falta ter coñecementos científicos para ver a estafa que representa semellante produto? É necesario acudir á universidade, fai falta escoitar as conferencias do TED ou ler a Stephen Jay Gould para saber que se trata dun engañabobos revestido de linguaxe pseudocientífico? E a resposta é un non tan obvio que doe. O único necesario é un mínimo sentido común, por certo dicía meu abó Xesus de Regal, que era o menos común dos sentidos.
Durante as últimas semanas preguntei aos portapulseriñas que coñezo o motivo para lucir semellante timo. A resposta coincidiu na maioría dos casos: “bo, nunca se sabe, se cadra funciona”. E cada vez que oio iso imaxínome a un enfermo terminal que acepta, desesperado, o último tratamento experimental. Que teño que perder? Logo de todo, xa estou morto. Trátase, xa que logo, dun acto de fe; a mesma sensación imprecisa que a outros lles leva a aceptar a vida como un val de bágoas deseñado por non se sabe que poder supremo.
O que non sabedes e que as pulseriñas máxicas son un detector de encefalogramas planos terminais, a demostración de que, no século XXI, calquera cousa envolvida en plástico pode adquirir o status de Novo Xesucristo. Eses anacos de goma son a última moda en iconografía idiotízante para a masa sen capacidade crítica. Esas pulseiras, igual que os crucifixos, deberían ser prohibidas nos colexios. E por certo, lehendakari, tamén nos parlamentos.
E despois de todo isto estou completamente de acordo. A pulseira é un detector de idiotas. Así un pódeos localizar rápido e saber a que aterse.
Celebrouse este luns na Delegación Territorial da Xunta en Lugo en memoria das vítimas dos terremotos de Venezuela.
Dentro desta programación, o martes 30 de xuño ás 11:00 celebrarase na Casa da Cultura unha charla divulgativa impartida pola astrofísica Lucía González Cuesta, aberta a toda a veciñanza. A iniciativa enmárcase no programa provincial que busca ofrecer información rigorosa e garantir unha observación segura. Durante a xornada repartiranse folletos e gafas homologadas. A alcaldesa, Marta Rouco, destaca o carácter histórico do eclipse e anima a participar para vivilo con seguridade. O Concello lembra que só deben empregarse gafas específicas para mirar ao sol e continuará colaborando en actividades divulgativas e sociais arredor deste acontecemento único.
Con este xesto simbólico, expresou a súa solidariedade co pobo venezolano, trasladando o seu apoio ás familias das persoas falecidas, feridas e afectadas por unha traxedia que continúa deixando un elevado número de vítimas e miles de damnificados.
Por este motivo, o Concello recomenda ás persoas, colectivos e entidades que precisen facer uso dalgunha instalación municipal ou solicitar material que presenten as súas peticións coa antelación necesaria. A medida permitirá organizar adecuadamente a atención das solicitudes e a planificación dos recursos municipais.
Ao acto, que tivo lugar diante da sede da institución provincial, asistiron deputados e deputadas, membros da corporación provincial e empregados públicos, que gardaron un minuto de silencio como mostra de respecto e solidariedade coas persoas afectadas pola catástrofe. A Deputación quixo así unirse ao chamamento realizado pola FEMP en toda a España, expresando o seu apoio ao pobo venezolano nestes momentos de especial dificultade.
A alcaldesa, Dolores García Caramés, visitouna no seu domicilio para felicitala e entregarlle un ramo de flores en nome de toda a veciñanza. Nada en Sargadelos e veciña de Cervo, foi a máis nova de dez irmáns e desde moi nova traballou no campo e coidou dos animais, sempre cun gran espírito de esforzo. Nai, avoa e bisavoa, a súa familia destaca a súa alegría, enerxía e bo humor. Moi activa ao longo da súa vida, gozaba de viaxar, da praia, de conducir e de participar nas actividades municipais, ademais de cultivar a súa paixón por cantar. Coqueta, sorrinte e cun espírito novo, Benedicta é hoxe un exemplo de vitalidade para todo o municipio.
O Pazo de San Marcos acolleu a conferencia final, de Manuel Andrade Baliño, e a entrega de premios ás alumnas e alumnos que obtiveron mellores valoracións nas probas que realizaron, o xoves, individuais, na Facultade de Formación do Profesorado de Lugo, e o venres, por equipos, en Mondoñedo. A final do certame, cunha axenda complentaria que achegou ás rapazas e rapaces ao patrimonio e á cultura, celebrouse por primeira vez en Lugo da man da Asociación Galega de Profesorado de Matemáticas (Agapema) e coa colaboración da área de Cultura da Vicepresidencia da Deputación.
