Falemos dos nenos de agora

Gústanme os nenos. Moito. Ao forno, aderezados con romeu e salvia e acompañados de patacas novas e verduras. Non. En serio: vólvenme tolo os enanos. Particularmente os máis pequerrechos , eses que aínda conservan a inocencia e observan o mundo desde o seu particular punto de vista, eses que se maravillan con todo o que para nós se converteu en cotián e indigno de atención fai xa moito e que están firmemente convencidos de poder ser e ter todo aquilo que se propoñan. Eses que non se converteron aínda en expertos manipuladores coa mala idea dun cura e, en moitos casos, o seu mesma mala hostia, evolución tan inevitable como necesaria por ser parte imprescindible do irrevocable procedemento de madurez e que, lamentablemente, adoita ter lugar en torno aos seis ou sete anos de vida do infante. Agora que o penso, probablemente é a este cambio ao que se refire un amigo meu sexagenario que é moi gracioso cando di, o moi besta, que cos cativos, a partir dos seis anos, Herodes.

Estou seguro de que a maioría dos que agora me len convirá comigo que os pais de hoxe educan aos seus fillos para convertelos en pequenos monstruitos. Ou mellor dito: que é precisamente a falta de educación, de disciplina, de valores, a que fai que os menores, maleables como plastilina e oportunistas como calquera cachorro de calquera especie ha de selo por mera supervivencia, convértanse en pequenos tiranos completamente insoportables para calquera, ata para os seus propios pais, ou probablemente sobre todo para eles.

Obsérvo cada día: O sentimento de culpa de non dedicarlles todo o tempo que eles consideran que deberían pero non poden ofrecerlles, xa sexa por culpa do traballo, da separación sentimental e física da súa outro proxenitor, ou de ambas cousas, unido ao cansazo inherente a vóraxie diario na que todos vivimos inmersos, tradúcense nun trato condescendiente, case indiferente e desde logo permisivo en exceso cara ao seu descendencia que non lle fai ningún ben a ninguén e moito menos aos pequenos, converténdoos, non só en nenos despóticos e malcriados, senón o que é peor, en adultos frustrados e ególatras. Permanentemente insatisfeitos. Son pícaros que montan numeriños si os seus desexos non son satisfeitos, que interrompen aos seus maiores permanentemente, que esixen ser o centro de atención en calquera reunión de adultos, que pretenden dirixir as vidas dos seus pais, que gritan, patalean, responden e ata, no peor dos casos, pero tristemente non de xeito infrecuente, ata agreden.

Pola miña banda, estou ata os meollos de situacións como que un neno empúxeme e lonxe de pedirme desculpas, o pai arremeta contra min con saña si atrévome a reprendelo, ou saír a tomar café e non poder hilvanar dúas frases seguidas porque o cativo de marras demanda atención permanentemente e, o que é ata peor, a nai dálla, ou ter que envainarme as opinións da criaturita porque o pai sexa incapaz de dicirlle esa frase que eu tanto odiaba cando era pícaro, e que hoxe tanto boto de menos: “Neno, vaiche a xogar por aí que estamos falando os mayores”.

Otero Regal