O día que nos digan que a crise ficou en bora

Un bo día , alo por o ano dous mil e pico espertarémonos co anuncio de que a crise “ficou en bora”. Correrán ríos de tinta escritos coas nosas dores, faran festa rachada e farannos crer que pasou o perigo aínda que nos advertirán de que aínda hai síntomas de debilidade e que hai que ser moi teimosos para evitar recaídas.

Conseguirán que respiremos aliviados, que celebremos o acontecemento, que depoñamos a actitude crítica contra os poderes e prometerannos que, ao pouco, volverá a tranquilidade ás nosas vidas.

Ese día, a crise ficara oficialmente e quedarásenos cara de bobos agradecidos, reprocharannos a nosa desconfianza, darán por boas as políticas de axuste e volverán dar corda ao carrusel da economía.

Ainda asi seguira a crisis, a crise ecolóxica, a crise do reparto desigual, a crise da imposibilidade de crecemento infinito permanecerá intacta pero esa ameaza nunca foi publicada nin difundida e os que de verdade dominan o mundo poñerían punto final a esta crise estafa,metade realidade, metade ficción, cuio orixe é difícil de descifrar pero os obxectivos foron claros e contundentes: facernos voltar para atrais 30 anos en dereitos sociais.

Un bo día, alo por o ano dous mil e pico, conseguiuse expulsar do sistema educativo a un 30% dos estudantes sen deixar rastro visible da fazaña; cando a saúde cómprese e non se ofreza; cando o noso estado de saúde parézase ao da nosa conta bancaria; cando nos cobren por cada servizo, por cada dereito, por cada prestación; cando as pensións sexan tardías e ruis, cando nos convenzan de que necesitamos seguros privados para garantir as nosas vidas, entón diranos que ficou a crise.

Nunca en tan pouco tempo conseguiuse tanto. Tan só unhos anos bastáronlles para reducir a cinzas dereitos que tardaron séculos en conquistarse e estenderse. Por iso, non só preocúpame cando sairemos da crise, senón como sairemos dela. O seu gran triunfo será non só facernos máis pobres e desiguais, senón tamén máis cobardes e resignados xa que sen estes últimos ingredientes o terreo que tan fácilmente gañaron entraría novamente a rifa. De momento deron marcha atráis ao reloxo da historia e gañáronlle 30 anos aos seus intereses. Agora quedan os últimos retoques ao novo marco social: un pouco máis de privatizacións por aquí, un pouco menos de gasto público por alá e voilà: a súa obra estará lista. Cando o calendario marque calquera día do dous mil e pico.

Otero Regal.