Prefiren mulleres floreiro

Cando oímos falar de Dolores Ibárruri, de Clara Campoamor, de Vitoria Kent e outras tantas anónimas mulleres políticas, profesionais, independentes, con criterio propio e de personalidade e formación irresistibles, que pelexaron en estrados políticos, xudiciais, universitarios, etc. tratando de convencer coas súas boas razóns e a seu esforzo o que consideraban mellor para a sociedade do seu tempo, por encima do discurso case sempre interesado e solapado dalgúns ou moitos homes do seu tempo, non podemos por menos que tomar aire e aínda en momentos de desalento, pensar: ¡Hai que seguir traballando na igualdade! As ministras que esixiron a presenza das mulleres nas políticas públicas (Teresa Fernández da Veiga, Bibiana Aído, e as súas antecesoras dos tempos aínda máis difíciles) están desaparecendo pausadamente e en silencio.

Somos moitos mulleres e homes que cada certo tempo vémonos invadidos por ese sentimento de estupor, ese poñerse colorados que nos deixa sen alento e cun nó no peito que nos aperta como un puño, cando queremos defender sen concesións a ocupación de postos en cargos de decisión pública ou privada e topámonos cunha muller que presuntamente represéntanos e cando fala mete as patas sen ningún pudor porque se limita a ler sen previo coñecemento nin crítica ou que outro ignorante escribiuna sobre a marcha para saír do paso evitando o cálculo do ridículo a que somete a todas as demais mulleres.

Estas e outras cousas sucedidas a diario danlle voz e protagonismo a moito macho de ambas beiras para desprestigia as mulleres e dicir que as mulleres non valen para facer política, mentres que moitos presuntos intervinientes da dereita desbarran con máis vergonzosos argumentos a diario e ninguén resalta o seu metedura de pata. Estas manchas non só estropean o traxe senón todo o roupeiro de anos que leva a muller pelexando con pertinaz maestría os intereses de mais do 55 % da población.

As candidaturas para os concellos de A Mariña, savo honrosaza excepcions brilan por a ausencia de mulleres con posibilidades de ser alcaldesas, pero o mais podido do asunto e que foron homes quen fixeron as listas o que significa unha concepción da sociedade real como unhabancarrota democrática, unha sociedade sen esperanza, un envenenamento progresivo da convivencia política dondepriman a fidelidade e a disciplina fronte ao talento e a competencia.

Cada día con maior intensidade sentimos que as mulleres políticas que pretenden representarnos non son máis que “sumisas, dóciles e xaboneras, como di o un amigo meu . Políticas designadas por homes para que sexan obedientes e non lles fagan sombra na súa desastrosa xestión dos recursos naturais, das políticas de desenvolvemento, das institucións democráticas e da despensa mundial. Esta crise mundial que soportamos e que afecta sobre todo ás mulleres máis pobres e empobrecidas e aos seus pequenos, fala por si mesma. Quen está a fronte dos bancos, as multinacionais, os gobernos e as guerras? Homes, homes, homes. Xa demostraron o que saben facer, é mellor que se aparten dos asuntos importantes e váianse a xogar a brisca f ou ao mus, que tanto lles pon.