O IES de Ribadeo recorda á nai de dous ex alumnos nun acto de condena á violencia machista

Ribadeo, 15 de febreiro de 2016.- A comunidade escolar do IES de Ribadeo Dionisio Gamallo condena de forma contundente e rotunda o asasinato de Ana Gómez Nieto producido o xoves 11 de febreiro en Herbón (Becerreá). Este crime sobrecolleunos moi fortemente porque Ana era a nai de Santi e Julio Deza, amigos, compañeiros e ex-alumnos deste instituto. Esta vez puidemos poñerlle rostro á brutalidade, á indignación, á impotencia, ao desamparo, á orfandade, ao medo…, pero antes de Ana, e no que vai de ano, foron:

– Mariana Carmen (Madrid, 43 anos).

– Silvia (Galápagos –Guadalaxara-, 33 anos).

– M.P.G. (Alange –Badaxoz-, 21 anos).

– Isabel Laureana (Quintanar de la Orden –Toledo-, 55anos).

– Lucinda (Vila-Seca -Tarragona-, 43 anos).

– María (Valencia, 73 anos).

– Lisa Jane (Calviá –Mallorca- , 49 anos).

– Ascensión (Avilés –Asturias-, 46 anos).

O venres 12 e o sábado 13 de febreiro dous novos casos en Estepona -Málaga- (54 anos) e en Valencia (71 anos).

Non son ELAS as únicas vítimas. O asasinato de Ana deixou orfos de nai a Santi e a Julio; a Isabel Nieto, sen filla; a toda a súa familia, mutilada, e a toda a veciñanza de Pedrafita, Becerreá e Ribadeo, cunha dor difícil de asimilar. Estes devastadores efectos producíronse 11 veces en só 44 días.

Isto é un auténtico terrorismo!

Varían os escenarios, as formas de cometerse os crimes, as idades, as clases sociais, mais comparten evidentes conexións: todas eran mulleres, todas foron asasinadas polo simple feito de ser mulleres e matáronas homes. Hai un único actor e este actor chámase MACHISMO e a sociedade que o soporta, que o tolera, que non o denuncia chámase SOCIEDADE PATRIARCAL, unha sociedade na que os homes dominan e oprimen as mulleres nas relacións sociais, nas normas, na linguaxe, nas institucións e nas formas de ver o mundo.

Hoxe estamos a condenar un asasinato, pero temos que condenar, perseguir, denunciar persoal e publicamente calquera violencia machista. O asasinato é o último estadio, a derradeira etapa da pirámide machista. A invisibilización, a linguaxe machista, os micromachismos, os chistes sexistas, o tratamento dos corpos das mulleres como obxectos na publicidade… son formas subtís e invisibles de violencia. A humillación, o desprezo, a chantaxe, o insulto, a ameaza, os berros… son formas máis visibles e explícitas de violencia. Temos unha responsabilidade como individuos na erradicación deste terrorismo. Comecemos por ir á raíz do problema e deixar de empregar a expresión “lacra social” baleira xa de contido. Poñámonos dunha vez a traballar todas e todos xuntos, a remar na mesma dirección.

Debemos facer un esforzo por visibilizalo, por poñer as lentes violetas da igualdade porque coa igualdade gañamos todos e todas, porque nesta sociedade de dominación sufrimos homes e mulleres, porque as cargas repartidas son menos cargas, porque que mellor forma de quererse que poder chorar libremente, amar libremente, elixir libremente, falar libremente…?

Debemos esixir que a materia pendente da coeducación forme parte con letras grandes nos currículos de todas as materias de todos os centros de ensino.

Debemos esixir que os medios de comunicación empreguen obrigatoriamente o código deontolóxico cando transmitan información sobre casos de violencia de xénero. O exceso de morbo, os detalles pormenorizados do asasinato, as imaxes sobre a intimidade das persoas, a secuencia temporal minuto a minuto do acontecido, os sentimentos e comportamentos do maltratador, a opinión das veciñas e veciños… non contribúen a encontrar solucións, senón máis ben a buscar xustificacións a crimes que xamais o terán porque unha morte nunca se pode xustificar. Estes días os medios de comunicación bombardeáronnos con imaxes de Santi, Julio e a súa familia, con pormenores da súa vida que supoñen unha auténtica intromisión na súa intimidade e que mesmo lesionan os seus dereitos como menores. Vender información que fere a sensiblilidade das persoas non pode ser un negocio, consumila non pode ser un dereito.

Debemos esixir que a clase política teña unha mínima formación en xénero, que xamais busque xustificación nestes casos e que condene a violencia sen paliativos.

Poñamos as lentes violetas e convertámonos en activistas da igualdade para conseguir unha sociedade máis xusta e máis libre. Fagámolo por ELAS, fagámolo por Ana. Debémosllelo a Santi e a Julio.

Este era o comunicado sobre a violencia machista que o IES de Ribadeo lía á hora do recreo en recorda da nai de dous ex-alumnos do centro asasinada o pasado xoves en Becerreá.