Que País!

Desde que se desatou a crise e emerxeu a corrupción latente non levantamos cabeza, rende o desánimo, todo parece inútil. Os pobos son felices si teñen bos gobernantes, si apréciamos boas xestións, si as políticas adáptanse ao que a xente espera e desexa para vivir tranquilamente en colectividade sabendo que o que aporta cada un é ben xestionado e revierte eficientemente en beneficio de todos. Bos xestores conseguen pobos satisfeitos .Alguén identifica estas características no actual goberno? ¡Bingo! Cero patatero.

Os escándalos no fútbol sucédense cada día; dous futbolistas publican un vídeo porno e descúlpanse porque fan dano ao club, ao pobo, ao fútbol e para rematar, á terceira persoa, a muller que os denuncia. A fiscalía cánsase de investigar e pedir cárcere para os tongos nas contrataciones futboleras e as súas evasións fiscais; as débedas dos equipos á Seguridade Social alcanzan cifras desorbitadas mentres o goberno atraca a hucha das pensións. No PSOE se autoinmolan en guerrillas tribales nun espectáculo sen precedentes na nosa democracia, deixando desamparados a militantes e millóns de votantes que non saben onde voltar os ollos para non vomitar. Os corruptos do PP, ademais do inconmensurable menoscabo económico causado pola devandita corrupción, dilapidan recursos policiais, xudiciais e burocráticos mediante un sinfín de triquiñuelas procesales para ralentizar, entorpecer e confundir á Xustiza. E, con eses mimbres queren gobernarnos. Indecencia é pouco dicir algo.

Joseph Stiglitz, Premio Nobel de Economía, acaba de afirmar contundentemente que “É mellor non ter goberno que a certidume dunha mala política”. Aí queda iso. Pero ninguén se dá por aludido, nin o PP que segue veña e dálle sen que lle pesen os seus indecencias delituosas, nin o PSOE que entretido nos seus cuitas non ha de ter tempo aínda de pensar a gravísima responsabilidade de deixar de ser alternativa de goberno e pasar á irrelevancia cando acabe de enfangarse. Nas alternativas non pinta mellor; Cidadáns esforzase por ocupar un recuncho na dereita intentando poñer unha orde medianamente sereno no guirigay de fondo, mentres tanto Podemos deslízase por unha espiral de fortes excentricidades aliñadas tamén con loitas tribales e chulería de garrapundi. E eu, mentras con estes pelos.

Otero Regal.