MORTE CERTA, HORA INCERTA

Que somos?. Quen somos ?. Poderiamos pensar que somos os nosos pensamentos, os nosos recordos, os nosos soños, as nosas palabras. E só iso. Pero si as nosas palabras caen no medio dun bosque e ninguén as sentiu, caeron realmente ?. Ata Robinson Crusoe falaba con Friday e loitaba cos habitantes da illa. De modo que sime preguntádes quen son diríavos que “Eu son eu e as miñas relacións”.

Un día deixamos de ser. Cruzamos o río, ou o túnel coa luz branca no fondo, ou nos reencarnamos en boi, a saber. Unha parte de nós permanece, cando os demais recórdannos, imítannos, añoranos, ata, fálannos. “Non che esqueceremos” sentimos os sepelios, unha forma de comprometernos a manter vivo os recordos e, en certo xeito, mantelo vivo a el mesmo.

Isto que estou escribindo agora, nunha mañá de sabado cos restos do almorzo e o frío de Outono picante a fiestra, chegará como a luz das estrelas outro día
E un día ímosnos morrer. Morte certa hora incerta. E poderemos recordar ao amigo perdido e escribirlle unha nota triste mentres nos saúda esa imaxe atrapada no tempo, como os reloxos rotos. E poderemos a ocorrencia daquel que sempre piaba verdades como catedrais. Ou asistir á clase daquel profesor que explicaba álxebra coma se recordase un conto oriental. Un día imos morrer, pero o noso rastro quedará suspendido no tempo, como a beira de Tanatos.

Chegados a este punto, deixádeme que vos recomende o libro de Ernest Benach e Miquel Pueyo : “Morte certa, hora incerta”, un ensaio sobre a morte e a vida, a identidade e as relacións, e en definitiva aquelas preguntas que transitan de forma recurrente (quen somos, que somos) nas noites de insomnio.