O señor tomaba un café alo por as dez da maña de un dia gris no bar de sempre mentras folleaba o periódico…e levantando a vista e dirixindose a min dixo: “Si hai unha peculiaridade propia do carácter galego esta é a paciencia. A capacidade de aguante e sacrificio unidos ao conformismo e a imperturbabilidad leváronnos a donde estamos, é dicir a ningunha parte”.
O pasado Sabado fun a Mondoñedo e como en en moitos dos pequenos pobos dunha terra que afasta aos seus fillos do seu lado, que merma ano tras ano, que fai eco cando a voz levántase apenas do rumoreo. Nunha terra que camiña cara atrás sen esperanza, onde os comercios pechan, e os bares, e as oficinas bancarias, e a maleza pecha os camiños xunto ao río porque ninguén pasa. Todo se vai reducindo como nun conto macabro.
Máis o peor de todo é a certeza dun futuro inexistente. Terra de incrédulos, ou descreídos, de pacentes labiegos sempre esperando a que chova o pan do ceo e negando, ou talvez temendo a posibilidade de que seica non caia nin auga nin pan. A nosa mentalidad non cambiou.
A moitos galegos pegáronselles as sabas, sumidos en choros e resignacion non andivemos listos nin agudos para defender o noso. Desde a solana os vellos apoiados nas súas cachas estiveron observando en introvertido silencio e cerimoniosa parsimonia como os vehículos de motor foron afastando a savia nova dos seus pobos. Ante o desolador panorama que se aveciñaba, os pais de fronte engurrada alentaron aos seus fillos para que buscasen outra vida menos sacrificada. As nais de mans duras e deformadas aleccionaban ás súas fillas mentres cavando o horto ou lavando a roupa a man, cantábanlles as vantaxes de ser señoritas de tacón e media fina na cidade asfaltada. E como xunto á escaseza tamén crece a mezquindad defensiva, a intolerancia e a meticonería, pois resultou que a falta de liberdade persoal, individual e social serviron para cociñar o caldo de cultivo do soño da fuxida.
Os nosos pequenos pobos morren sen remedio. Os ollos xa acuosos dos avós fai tempo que o adiviñaron, pero como bos supervivientes do seu medio, adiestrados duramente no recato, xamais ousaron verbalizarlo baixo risco de ser acusados de traidores ou de augures nefastos. En moitos pobos non hai pícaros, nalgúns poida que haxa un ou dous, para que non se esqueza a evolución da especie. Os demais veciños adoitan recordar punto por punto cando naceu o último habitante.
Se hai unha peculiaridade propia do carácter galego, esta é a paciencia
Relacionado
A interrupción do servizo está prevista entre as 8.00 e as 19.00 horas con motivo dos traballos de conexión á nova obra de saneamento que se está a executar na contorna. Trátase dunha intervención necesaria para avanzar na mellora das infraestruturas e dos servizos básicos na zona.
No acto impuxéronlles o birrete e entregáronlles diploma e orla. Despois cantaron unha canción para as familias asistentes. Houbo moitos aplausos e algunhas lágrimas de emoción.
A presidenta do Consello da Cultura Galega, Rosario Álvarez, destacou o carácter participativo da iniciativa, organizada xunto á Xunta e co apoio do Concello. O director xeral de Cultura, Anxo Lorenzo, puxo en valor o traballo colectivo e a implicación das novas xeracións. O concerto estivo dirixido por Maximino Zumalave, coa formación Hércules Brass e Rosa Aneiros como mantedora. Ademais, anunciouse que a próxima edición estará dedicada a Xosé Neira Vilas.
Trátase dun programa de actividades para a infancia e a mocidade que se desenvolverá en xullo e agosto con propostas educativas, deportivas e culturais pensadas para facilitar a conciliación familiar. A oferta inclúe ludoteca, talleres creativos e tecnolóxicos, deporte, contacontos e eventos comunitarios como o Mercado Infantil Solidario ou o Carnaval de Verano. As inscricións realizaranse do 1 ao 15 de xuño no Concello, con prioridade para menores empadroados. O programa reforza o compromiso municipal co apoio ás familias e cun verán activo e accesible para a mocidade do concello.
A comunidade educativa convida especialmente a antigos alumnos, mestres e familias a participar nesta xornada de reencontros e lembranzas.
A festa incorporou unha mesa doce decorada con temática de faros e unha sesión de coctelería dedicada á elaboración de vermús. As persoas asistentes recibiron ademais un detalle conmemorativo: unha botella de aceite de oliva virxe extra de Oleonavas, en homenaxe ás raíces familiares do propietario. O evento incluíu numerosos sorteos grazas á colaboración de diferentes empresas, con premios como comidas en O Noso Lar, na Bodega de Ana ou no Restaurante Nito, ademais de licores, paletillas e circuítos termais. Para esta ocasión preparouse tamén unha carta especial con táboas de carne e instalouse un mural conmemorativo no local. O establecemento agradeceu a fidelidade da clientela e o apoio da veciñanza ao longo desta década, fundamentais para acadar este aniversario tan significativo.
Tras máis de vinte anos dedicada ao debuxo científico, expón desde 2013 e a súa pintura, definida pola crítica como expresiva, colorista e próxima ao surrealismo, chegou xa a numerosos países europeos e americanos. 
