De Trump en baixo, ninguén. Ninguén ten dereito, o dereito ó que sexa, sería a lectura completa. Como en tempos dos reis absolutos, mesmo pode que con máis poder relativo, ó ter máis mecanismos que pode controlar. E aínda con poderes que tentan equilibralo, despois de ter maioría lexislativa e maioría de xuíces investidos baixo o seu mandato.
Á hora de establecer alternativas no taboleiro de xogo que domina o novo emperador, usa o poder ó que ten acceso para impoñer non as posibilidades de xogo ‘comigo’ ou ‘contra min’, senón ‘comigo de xeito voluntario’ ou ‘comigo de xeito forzado’. Pode facelo tras comprobar que, para tentar evitar os estragos do que presenta como única alternativa, a segunda opción, están (xefes de goberno, empresarios, influencers mesmo) a elixir a primeira, nunha especie de autocensura. O efecto diminúe así a forza e a posibilidade dunha oposición conxunta, dunha alternativa real non ditada por quen está a impor as reglas do xogo.
O parágrafo anterior é á expresión na práctica de algo que corresponde co célebre e repetido dito de Martin Niemöller: ‘Primeiro viñeron por (…) e cando viñeron por min no quedaba ninguén que me puidera axudar a defenderme’. Ou do enunciado da teoría do dominó, cano se as poñemos de pé unha a continuación de outra, se cae unha peza, empurra á outra, esta a outra… segundo a idea que creou o imaxinario dun estadista norteamericano para xustificar a intervención no Vietnam. Ou tamén caso práctico do chamado dilema do prisioneiro, que ven a dicir que se ante unha situación determinada nun xogo (e a vida é un xogo!) saen ganando todos os participantes se cooperan, pero se un traizoa ó resto sae ganando máis aínda que en conxunto as perdas sexan xeneralizadas, se non se confía nos máis, irase todo ó garete…
A situación presente da política global está ben estudada. E mesmo se ten dado o caso xa na historia: aí está Hitler e o pretendido seu apaciguamento mentres anexionaba os Sudetes ou Austria (e quedábanlle ben máis achegados que Venezuela, Cuba ou Groenlandia). A lección é a mesma: como animais sociais que somos, estamos mellor xuntos, defendendo os nosos intereses conxuntos por riba dos particulares. de nivel local a nivel internacional. Porque non cremos que só valen as solucións ás grandes cousas e por parte de grandes institucións ou entidades, onde a nosa participación se dilúe ata un punto que nos permite dicir que somos irrelevantes, que non temos capacidade de acción nin responsabilidade, e polo tanto, que actúe quen non o teña esa capacidade e responsabilidade. A quen, por certo, lle botaremos as culpas tranquilamente, que para algo é capaz e responsable. A máis, mesmo pode que penses que a ti non te vai afectar o cambio que veña, ou aínda que te poda beneficiar en algo mentres estás tranqui e deixas que actúe quen sexa, que non vai contigo en este mundo interconectado onde todo vai con todos.
A posibilidade que non se pretende nas regras do xogo, que se trata de ocultar, de evitar, é a resposta conxunta. Mais é a resposta conxunta, ocultada e menosprezada por quen tenta dirixir o xogo, a única alternativa real ó ‘democrático’ acatar o ‘non votes a quen non quera eu que votes’, ‘non merques a quen non queira eu que merques’, etc. É dicir, a única alternativa real a unha cautividade facilitada polos medios dixitais.
Por último, ten en conta que ata para rogarlles ós ricos, é mellor ser moitos, actuar en conxunto e evitar o noso secuestro pola súa parte. A menos que pretendas, aplicando o dilema do prisioneiro, traizoar ó resto para tentar sacar ti unha miguiña algo maior, ata que veñan a por ti. Da sanidade á educación, pasando por vivenda ou dereitos, a nivel nacional, ou das redes sociais ó petróleo e o gas, a nivel internacional.
No acto impuxéronlles o birrete e entregáronlles diploma e orla. Despois cantaron unha canción para as familias asistentes. Houbo moitos aplausos e algunhas lágrimas de emoción.
A presidenta do Consello da Cultura Galega, Rosario Álvarez, destacou o carácter participativo da iniciativa, organizada xunto á Xunta e co apoio do Concello. O director xeral de Cultura, Anxo Lorenzo, puxo en valor o traballo colectivo e a implicación das novas xeracións. O concerto estivo dirixido por Maximino Zumalave, coa formación Hércules Brass e Rosa Aneiros como mantedora. Ademais, anunciouse que a próxima edición estará dedicada a Xosé Neira Vilas.
O vendedor da ONCE Daniel José López Legaspi foi quen levou a sorte ao municipio desde o seu posto de venda situado na Praza Maior.
Trátase dun programa de actividades para a infancia e a mocidade que se desenvolverá en xullo e agosto con propostas educativas, deportivas e culturais pensadas para facilitar a conciliación familiar. A oferta inclúe ludoteca, talleres creativos e tecnolóxicos, deporte, contacontos e eventos comunitarios como o Mercado Infantil Solidario ou o Carnaval de Verano. As inscricións realizaranse do 1 ao 15 de xuño no Concello, con prioridade para menores empadroados. O programa reforza o compromiso municipal co apoio ás familias e cun verán activo e accesible para a mocidade do concello.
A comunidade educativa convida especialmente a antigos alumnos, mestres e familias a participar nesta xornada de reencontros e lembranzas.
A festa incorporou unha mesa doce decorada con temática de faros e unha sesión de coctelería dedicada á elaboración de vermús. As persoas asistentes recibiron ademais un detalle conmemorativo: unha botella de aceite de oliva virxe extra de Oleonavas, en homenaxe ás raíces familiares do propietario. O evento incluíu numerosos sorteos grazas á colaboración de diferentes empresas, con premios como comidas en O Noso Lar, na Bodega de Ana ou no Restaurante Nito, ademais de licores, paletillas e circuítos termais. Para esta ocasión preparouse tamén unha carta especial con táboas de carne e instalouse un mural conmemorativo no local. O establecemento agradeceu a fidelidade da clientela e o apoio da veciñanza ao longo desta década, fundamentais para acadar este aniversario tan significativo.
Tras máis de vinte anos dedicada ao debuxo científico, expón desde 2013 e a súa pintura, definida pola crítica como expresiva, colorista e próxima ao surrealismo, chegou xa a numerosos países europeos e americanos. 
