Os meses anteriores ás eleccións europeas do 9-X sinalaron nidiamente unha liña, común a moitos países europeos, pola que as diferentes opcións de dereitas conservadoras, de primeiras respectuosas da democracia liberal e as diferentes dereitas extremas iliberais rachan os valados para constituir alianzas de goberno (Finlandia, Suecia, Países Baixos, País Valencià, Aragón, Castela e León e moitos concellos do Estado), electorais (Italia) ou, cando menos, asumindo, polo menos parcialmente, a axenda antiinmigración, antiigualdade, antisocial e contraria ás minorias sociais e nacionais das dereitas extremas europeas. Velaí a proposta do presidente da dereita republicana francesa, herdeira do gaullismo e do chiraquismo, adherida por unha minoría do partido, de se unir con Masrine Le Pen cara as inminentes eleccións lexislativas francesas.
O que está a pasar conéctase moi sobranceiramente co que pasou na Europa dos 20 e 30 do século pasado. Mussolini foi nomeado primeiro ministro italiano polo rei Vittorio Emanuele III en outubro de 1922 baixo a intimidación da Marcha a Roma de ducias de milleiros de camicie nere fascistas. En marzo de 1924 Mussolini reformou a lei electoral para lle garantir á forza maioritaria os dous terzos do Parlamento. E chamou partillar nunha candidatura unida (il listone) aos principais persoeiros da dereita católica e do centrodereita liberal, que se xuntaron á mesma. Meses despois fora asasinado o deputado opositor socialista Matteotti e ducias de dereitistas liberais e católicos eran detidos ou marchaban cara ao exilio.
O antigo dirixente do Zentrum católico alemán, Franz Von Papen (na altura independente xa desvencellado do seu partido), moveu os fíos co presidente do Reich Von Hindenburg para nomear chanceler a Adolf Hitler en xaneiro de 1933, cun gabinete de clara maioría das dereitas, onde os nazis só tiñan tres postos. Despois do lume que estragou o Reichstag Hitler convocou eleccións que lle deron un 44% de votos sen maioría absoluta. Mais en abril de 1933 obtivo plenos poderes e máis a cesión de toda a potestade lexislativa da Cámara a medio da lei habilitante, prometendo amplas garantías para os deputados dos grupos de dereita e do Zentrum. Poucas semanas despois disolvía estes partidos, ficando o nazi NSDAP como partido único do Reich.
O ponteareán conde de Bugallal era o referente do partido conservador da quenda borbónica antes da ditadura de Primo de Rivera no sur do noso país (circunscricións de Pontevedra e Ourense). Deposta ésta partillou o derradeiro goberno da Monarquía de Alfonso XIII no 1931. Morreu en París no 1932. Tan logo faleceu, as bases bugallistas do partido conservador integraron as bases do extremismo calvosotelista encadrado. primeiro na Renovación Española e despois (1936) no Bloque Nacional.
É certo que partidos de centrodereita europeos como a CDU alemá ou o PSD portugués (e forzas aliadas) teñen pechado ferreñamente calquera alianza contra cadanseus extremistas da AfD e Chega. Mais o propio Partido Popular Europeo de Ursula von der Leyden amosa arestora a sua dispoñibilidade de pactar, mesmo limitadamente, coa primeira ministra italiana Giorgia Meloni no canto de priorizar liberais demócratas, verdes ou socialdemócratas cara a provisión institucional europea para o quinquenio 2024-2029.
Sen dúbida a axenda das dereitas extremas nos eidos da inmigración, da igualdade, da negación do cambio climático ou contra as minorías sociais e nacionais están a penetrar, como o coitelo na manteiga, nos cadros e, peor aínda, nas bases electorais das dereitas liberais-conservadoras europeas.
Ocorreu pasadas as 15:30 horas. Un traballador tivo que ser evacuado ao hospital logo de caerlle o tronco dunha árbore enriba mentres realizaba tarefas no monte en Cervo. Aínda que estaba liberado e consciente, precisaba asistencia sanitaria. Os profesionais de Urxencias Sanitarias de Galicia-061 trasladárono finalmente ao Hospital de Burela. Neste operativo tamén participaron a Garda Civil e a Policía Local de Cervo.
Subliñou o traballo colectivo, o papel do voluntariado e a participación de arredor de mil corredores. Tamén puxo en valor o impacto económico e social da proba e o apoio institucional que permite o seu crecemento, incluída a difusión en streaming que levou a CAMOVI e a Viveiro a todo o mundo.
O presidente, José Manuel Gómez Puente, destacou o bo tempo e o reencontro do grupo nun percorrido de 22 km entre Pedrafita e Triacastela. A próxima etapa será o 1 de maio, entre Triacastela e Sarria, e xa está aberta a inscrición no teléfono 623 22 68 25.
Ás doce en punto, tres foguetes —un por cada palabra do nome oficial— foron lanzados desde O Castrodouro, capital histórica do termo municipal e orixe da localidade, pois alí, hai 806 anos, Afonso IX concedeu o título de vila e todo un distrito que administrar; episodio histórico do que deriva o nome do concello. Os veciños reunidos mostraron a súa satisfacción pola recuperación da denominación histórica, afirmando moitos deles que nunca deixaran de empregar o nome completo. Do mesmo xeito, os maiores agradeceron aos impulsores da iniciativa a restitución do topónimo que a historia legou ao municipio alfocés.
Viveiro, 20 de abril, 2026. A proba volveu converter Viveiro nun punto destacado do deporte e da convivencia, ademais de supoñer un impulso económico para o municipio. María Loureiro destacou que a Camovi “é un exemplo de colaboración e esforzo colectivo, que sitúa Viveiro no mapa e dinamiza a economía local”. O Partido Socialista lembra o seu apoio histórico á carreira e reafirma o seu compromiso para seguir contribuíndo ao seu crecemento. O PSOE agradece tamén á veciñanza a súa acollida e implicación, fundamentais para que o evento continúe medrando ano tras ano.
Castro destacou o labor da Asociación e o potencial da tradición do ferro como motor económico, social e cultural para Riotorto, subliñando a importancia de impulsar iniciativas que garantan futuro para estes oficios. A Deputación de Lugo mantén unha colaboración estable coa entidade, cunha achega de 14.000 euros. No marco deste apoio, a Asociación avanzou na documentación dos oficios do ferro, catalogando ferramentas, técnicas e a historia das antigas “ferrerías de monte”.
O responsable provincial destacou "o traballo realizado pola organización ao longo destes anos para consolidar unha proba deportiva de primeiro nivel, que atrae tanto deportistas do máximo nivel competitivo como participación popular"
