A liña vermella

A LIÑA VERMELLA

A expresión “cruzar a liña vermella” fálanos de resistencia, de rebelión, de negarse a aceptar determinadas cousas; suxírenos límites que non se deben traspasar; e recórdanos os atropelos en dereitos sociais e saqueos ao peto que soportan os cidadáns indefensos, sobre quen recaen todos os sacrificios sen participar de ningún festín inmobiliario, nin financeiro.

Como ras que nadan dentro dun caldeiro de auga ao lume sen intentar fuxir, tan só porque a transformación do seu delicioso baño nun inferno fervendo prodúcese de xeito gradual; aprendendo a tolerar a calor ata que é demasiado tarde para escapar e mórrense. Como os alemáns que consentiron que os seus propios veciños xudeus, comunistas, homosexuais, discapacitados-, fosen aniquilados, apartados, sinalados, gaseados, ademais de por medo, descoñecemento ou complicidade, por unha sorte de normalidade regulamentaria, unha rutina clorofórmica que facía levadía unha cotidianidade preñada de monstros, na que funcionaban os transportes públicos, abrían colexios e tendas ou se acudía ao traballo. Tolerando todo, coma se non pasase nada, coma se o corazón non tiritara entre tebras.

E se a desgraza ten o nome propio doutro a min que máis me dá; por que protestar se os demais calan; ou non me interesa porque non afecta aos meus?. Ata que é demasiado tarde. E así nos inmunizamos ante a inxustiza diaria, revelada en todos os niveis, en cada detalle, no público e no privado, desde a cúspide do poder ata o seu mesma base; un charco de negra inxustiza que se estende e derrama, e que nos mancha a pouco que rabuñemos unha realidade social insostible; sobre todo cando asistimos atónitos ás decisións dunha clase política que en lugar de defendernos, atrincheira e ailla, situándose a distancia do resto. A manga ancha para uns poucos, cos seus case inalterables prebendas, abusos, dietas e viaxes; e un xigantesco embude para a maioría, que ve recortarse a diario dereitos, soldos, axudas e liberdade.

As decisión da consellería de Sanidade, de non pagar determinados medicamentos para o tratamento do cancro, de recortar as mamografías , traza unha liña de cor vermella, ancha e ben marcada. A mesma consellería que regala miles de euros cada ano en pluses de produtividade aos directivos do asunto e paga horas extras sen control, ou que emprega millóns de euros en sistemas informáticos ao parecer inaprazables. ¿Pero en mans de quen estamos?
Unha vilanía imperdoable. Unha liña de cor vermella sangue. E a que estes chamados “políticos” nos están facendo aos cidadáns , quizais sexa por que non entenden a diferencia entre súbditos e cidadáns.

Otero Regal