MEXAR NA RÚA E OUTRAS CARALLADAS
Teño moitos defectos. Un deles é que me gusta o pobo, vila ou cidade onde hai trinta e pico anos que vivo por decisión propia, tras longo debate familiar sen atender ao sentido crematístico, gústame a súa historia, os seus edificios, a súa xente, as súas tradicións, os seus olvidos históricos, e culturais… Por iso detesto aos que ensucian as rúas da súa cidade. E cabréame moito máis os que ensucian a miña.
Éme indiferente o que cada un faga na súa casa, de portas para dentro. Dáme igual se alguén quere comer pipas e tirar as cascas no seu salón; ou se lle apetece soltar un escupitaxo verde no medio do corredor; ou se tira as cabezas das sardiñas ao gato ou ao can, por certo ¿come un can as cabezas de sardiña?; coma se quere mexar no armario do seu cuarto. Pélama. Pero, na rúa, convívese con outras persoas e a algúns non nos gusta ver como outros a deixan feita unha merda, e nunca mellor dito
Desagrádame os porcos. Sexan de onde sexan. Aínda que, lamentablemente, levo anos constatando que tanto mouros como cristiáns, tiros e Troianos son porcos nos seus comportamentos cotiáns. Imaxino que, os galegos acostumados a vivir en aldeas, onde as rúas non están nin sequera asfaltadas, e a maioría das veces nin existen, por aquí chamábaselles congostras ou corredoiras, non son conscientes de canto ensucia un esgarro, unha goma de mascar, unha mexada de can -ou humana- ou o simple lixo descolocado e esnaquizado. Se é así, abondaría con educalos. E como, a base de hostias, se aprende todo moito antes, unhas cantas multas servirían como curso acelerado de civismo.
Teñen máis delito os porcos finos. Os da aldea poden escudarse en diferenzas culturais, pero os porcos de aquí merecerían ir ao cárcere. Cando escoito o típico vello, engarrando, camiñando como un péndulo invertido por culpa da artrose, arrefriado, co peito cargado e que fai “grgrgrhj, ¡ zup!”, non é que me sente mal . O certo e que me apetecería agarralo polo colo, axeonllarlle e obrigalo a tragar o que acaba de cuspir. Por certo eso ou cousas parecidas de comportamento cidadán fano tamén os novos, os menos novos, os estudados, políticos e demais tropa do carallo. Pero sei que iso tampouco estaría ben. Así que simplemente me cabreo, esperando que, algún día, un concelleiro de medio con collóns e si é concelleira, como no caso que me toca con ovarios se atreva a multar os peóns que emporcallan a rúa.
No acto impuxéronlles o birrete e entregáronlles diploma e orla. Despois cantaron unha canción para as familias asistentes. Houbo moitos aplausos e algunhas lágrimas de emoción.
A presidenta do Consello da Cultura Galega, Rosario Álvarez, destacou o carácter participativo da iniciativa, organizada xunto á Xunta e co apoio do Concello. O director xeral de Cultura, Anxo Lorenzo, puxo en valor o traballo colectivo e a implicación das novas xeracións. O concerto estivo dirixido por Maximino Zumalave, coa formación Hércules Brass e Rosa Aneiros como mantedora. Ademais, anunciouse que a próxima edición estará dedicada a Xosé Neira Vilas.
O vendedor da ONCE Daniel José López Legaspi foi quen levou a sorte ao municipio desde o seu posto de venda situado na Praza Maior.
Trátase dun programa de actividades para a infancia e a mocidade que se desenvolverá en xullo e agosto con propostas educativas, deportivas e culturais pensadas para facilitar a conciliación familiar. A oferta inclúe ludoteca, talleres creativos e tecnolóxicos, deporte, contacontos e eventos comunitarios como o Mercado Infantil Solidario ou o Carnaval de Verano. As inscricións realizaranse do 1 ao 15 de xuño no Concello, con prioridade para menores empadroados. O programa reforza o compromiso municipal co apoio ás familias e cun verán activo e accesible para a mocidade do concello.
A comunidade educativa convida especialmente a antigos alumnos, mestres e familias a participar nesta xornada de reencontros e lembranzas.
A festa incorporou unha mesa doce decorada con temática de faros e unha sesión de coctelería dedicada á elaboración de vermús. As persoas asistentes recibiron ademais un detalle conmemorativo: unha botella de aceite de oliva virxe extra de Oleonavas, en homenaxe ás raíces familiares do propietario. O evento incluíu numerosos sorteos grazas á colaboración de diferentes empresas, con premios como comidas en O Noso Lar, na Bodega de Ana ou no Restaurante Nito, ademais de licores, paletillas e circuítos termais. Para esta ocasión preparouse tamén unha carta especial con táboas de carne e instalouse un mural conmemorativo no local. O establecemento agradeceu a fidelidade da clientela e o apoio da veciñanza ao longo desta década, fundamentais para acadar este aniversario tan significativo.
Tras máis de vinte anos dedicada ao debuxo científico, expón desde 2013 e a súa pintura, definida pola crítica como expresiva, colorista e próxima ao surrealismo, chegou xa a numerosos países europeos e americanos. 
