Falar do Sáhara supón, para moitas xeracións, lembrar vivencias persoais moi intensas.Os máis novos, mesmo os corentóns, non podemos vivilo como algo propio. Se acaso, como algo do que escoitabamos falar aos nosos irmáns maiores, pais ou avós. Que maneira tan trapalleira de pasar á historia! Que lección nos dou o veciño Portugal con Timor Leste.
A monarquía española, que foi proposta como modelo a seguir a nivel internacional para ser imitada por outros países en vías de transición cara a un modelo democrático, ten no tema do Sahara unha espiña cravada (polo reino alahuí, xa nos podemos imaxinar todos onde). Sexamos honestos: tena toda España, que preocupada con extremo celo por mimar o ánimo do veciño marroquí, esquece o noxento papel xogado por ela no proceso de descolonización do Sahara.
Tantos anos despois, e tras un acomodaticio silencio, de novo agroma a loita do pobo saharauí a través da figura de Aminatou Haidar. Muller de principios, disposta a chegar ata as últimas consecuencias, vai acabar deixando en evidencia a toda a comunidade internacional, nomeadamente ao goberno e o estado españois, polo seu enfermizo afán de agradar, como for, ao reino alahuí.
A sombra ceutí e melillense pesan coma unha laxe. Tamén, a aposta por unhas relacións económicas que pretenden expandir a área de influencia da economía española polo norte de África. É a lei do mercado. Cega coma ningunha outra. Mais, se admitimos que a vaquiña polo que vale, como é posíbel que celebremos con tanto boato a Constitución e os dereitos humanos e ao mesmo tempo miremos cara a outro lado deixando que o goberno de Marrocos faga da súa capa un saio nos territorios ocupados? Asuntos internos? Manda truco! Que un mociño de apenas doce anos che comente que estivo catro ou cinco días incomunicado por levar á escola unha bandeira saharauí estarrece. Por moi frío que queira ser á hora de analizar o problema, a política requíreo, non podo evitar lembrar a historia de Omar. Como a de tantos outros pícaros e pícaras que durante o verán che contan a súa amarga experiencia.
No acto impuxéronlles o birrete e entregáronlles diploma e orla. Despois cantaron unha canción para as familias asistentes. Houbo moitos aplausos e algunhas lágrimas de emoción.
A presidenta do Consello da Cultura Galega, Rosario Álvarez, destacou o carácter participativo da iniciativa, organizada xunto á Xunta e co apoio do Concello. O director xeral de Cultura, Anxo Lorenzo, puxo en valor o traballo colectivo e a implicación das novas xeracións. O concerto estivo dirixido por Maximino Zumalave, coa formación Hércules Brass e Rosa Aneiros como mantedora. Ademais, anunciouse que a próxima edición estará dedicada a Xosé Neira Vilas.
O vendedor da ONCE Daniel José López Legaspi foi quen levou a sorte ao municipio desde o seu posto de venda situado na Praza Maior.
Trátase dun programa de actividades para a infancia e a mocidade que se desenvolverá en xullo e agosto con propostas educativas, deportivas e culturais pensadas para facilitar a conciliación familiar. A oferta inclúe ludoteca, talleres creativos e tecnolóxicos, deporte, contacontos e eventos comunitarios como o Mercado Infantil Solidario ou o Carnaval de Verano. As inscricións realizaranse do 1 ao 15 de xuño no Concello, con prioridade para menores empadroados. O programa reforza o compromiso municipal co apoio ás familias e cun verán activo e accesible para a mocidade do concello.
A comunidade educativa convida especialmente a antigos alumnos, mestres e familias a participar nesta xornada de reencontros e lembranzas.
A festa incorporou unha mesa doce decorada con temática de faros e unha sesión de coctelería dedicada á elaboración de vermús. As persoas asistentes recibiron ademais un detalle conmemorativo: unha botella de aceite de oliva virxe extra de Oleonavas, en homenaxe ás raíces familiares do propietario. O evento incluíu numerosos sorteos grazas á colaboración de diferentes empresas, con premios como comidas en O Noso Lar, na Bodega de Ana ou no Restaurante Nito, ademais de licores, paletillas e circuítos termais. Para esta ocasión preparouse tamén unha carta especial con táboas de carne e instalouse un mural conmemorativo no local. O establecemento agradeceu a fidelidade da clientela e o apoio da veciñanza ao longo desta década, fundamentais para acadar este aniversario tan significativo.
Tras máis de vinte anos dedicada ao debuxo científico, expón desde 2013 e a súa pintura, definida pola crítica como expresiva, colorista e próxima ao surrealismo, chegou xa a numerosos países europeos e americanos. 
