“Eu non te esquecerei”. Mensaxe do bispo de Mondoñedo-Ferrol co gallo da Xornada Mundial dos Avós e das Persoas maiores 2026

O vindeiro 26 de xullo celebramos a Xornada Mundial dos Avós e dos Maiores, coincidindo coa memoria de santo Xoaquín e santa Ana, os avós de Xesús. É un feito evidente que as nosas sociedades envellecen; a media de idade foi aumentando progresivamente nos últimos anos e xa non nos sorprende a bendita presenza de tantas persoas lonxevas entre nós. Durante a visita pastoral, alegroume profundamente saudar aos máis anciáns das parroquias. Con que serenidade mostraban a súa fraxilidade, pero tamén o orgullo san do camiño percorrido. Así mesmo, percibía o gozo da comunidade ao acollelos. Eles son, en efecto, o testemuño vivo da memoria común do noso pobo.

A celebración desta xornada anual busca axudarnos a reflexionar, como Igrexa e como sociedade, sobre a realidade deste colectivo que se converteu case nun “novo pobo”. Este ano, baixo o lema “Eu non te esquecerei”, invítasenos a abrir camiños e a permanecer moito máis atentos ao doloroso fenómeno da soidade nos nosos maiores.

Por desgraza, é frecuente que se produza o esquecemento dos anciáns na súa propia contorna, froito do individualismo e dunha desvirtuada comprensión da vida privada. É o esquecemento dunha sociedade que, na súa crecente tecnocracia, torna máis complexa a vida ordinaria de quen non teñe acceso á cultura dixital, excluíndoos de feito. E é, lamentablemente, o esquecemento da propia comunidade cristiá na que un día participaron activamente e da que foron piares fundamentais.

Nos meus encontros cos maiores, dous testemuños golpeáronme o corazón con especial dureza. Por unha banda, a tristeza de quen lembra o seu compromiso activo na comunidade cristiá e hoxe séntense esquecidos tras o cambio de sacerdote, polo avance da súa propia enfermidade, ou polo seu traslado a unha residencia ou ao fogar dos seus fillos. No seu interior seguen estrañando o templo
onde rezaron e a comunidade coa que compartiron a fe; por iso lamentan, con lóxica pena, que aqueles irmáns xa non se acorden da súa entrega.

Doutra banda, escoitei o queixume de moitas persoas, especialmente mulleres, que se desviviron no coidado dos seus familiares maiores (avós, pais, tíos…) e que agora descobren con amargura que non hai ninguén que coide delas. A nosa sociedade galega, historicamente tan envorcada cos anciáns, ten unha débeda de gratitude sagrada con esta xeración que se desgastou por amor no seo do fogar.

Esta xornada é unha chamada de atención —case unha denuncia— ante situacións sanguentas que non podemos normalizar. Pero é, sobre todo, unha invitación evanxélica a entretexer lazos. Pídesenos revisar a nosa conduta cos máis maiores das nosas familias ou das nosas contornas: canto fai que abandonamos as visitas pausadas?, cando foi a última vez que repasamos a axenda para buscar o nome deses anciáns cos que compartimos a vida? É unha oportunidade de ouro para examinar como, como comunidade cristiá, estamos a atender aos maiores da parroquia e ás residencias, tanto públicas como privadas. Unha sociedade é máis humana na medida que coida aos máis vulnerables; unha comunidade eclesial é auténtica cando nela non falta ninguén; e unha persoa faise grande cando mira con gratitude a quen lle deu tanto.

Máis aló da denuncia, esta xornada nace para abrirnos á esperanza. O lema “Eu non te esquecerei” lémbranos que para Deus non existe a desmemoria e que todos habitamos no seu corazón. A certeza de sabernos sempre amados por El é o noso maior estímulo e alegría. Esta promesa sostén ao crente na fraxilidade dos anos e axúdalle a vivir este tramo do camiño coa paz profunda que só dá o amor do Pai.

O voso irmán e amigo,
Fernando García Cadiñanos
Bispo de Mondoñedo-Ferrol