Fronte á barbarie

Fronte á barbarie que se asoma polo horizonte do noso desanxelado país, república din uns, máis austeridade piden outros e tamén xusto o contrario, control e coto aos bancos, e á corrupción, e un novo poder constituínte, e ata saír do euro, e eu digo que todo pasa pola solidariedade. Porque? que é o que realmente mátanos?: a prima de risco?, a corrupción?, os recortes?, a perda de dereitos?, o traballo?, Rajoy, Rubalcaba, Merkel? Eu creo que non, eu creo que máis aló de todas estas cousas o que en verdade nos condena como sociedade é a incapacidade de saír de nós mesmos, e o feito de saber que no fondo estamos sós no mundo, tal como fomos aquí arroxados, en pelotas.

Proba si non, lector, a ver a canta xente coñeces de verdade. Cantos amigos, cantas persoas coñeces ata o punto de poder dicir que nunca che van a fallar? Catro, cinco, tres, un? ninguén? Todos temos amigos, si, e algúns tamén parellas, pais, nais, fillos, irmáns, pero? son relacións auténticas? Ou mellor preguntémolo doutro xeito: poñerías a túa vida nas súas mans?, confías plenamente nesoutra persoa? No fondo, salvo excepcións moi contadas, sabes que non. Crees que tes amigos, dáche a impresión de que che vai ben, pero, desengánate, cando a cousa póñase crúa, cando chegue o momento de elixir entre o interese propio e o que é xusto -sóache isto do interese propio?-, esoutro no que confías probablemente opte polo interese propio, un interese que non será o teu.

SOLIDARIEDADE, Este é o verdadeiro drama de Occidente e talvez xa o da humanidade enteira. As nosas sociedades son conglomerados informes de individuos alienados pechados na súa propia subxectividade, medorentos, ignorantes, engreídos e na maioría dos casos coa empatía anulada ata extremos que rozan a enfermidade. Todo empezou a amolarse, quizais, cando lle fixemos caso a Adam Smith ao dicir aquilo de: “non é pola benevolencia do carniceiro, do cervexeiro e do panadeiro que podemos contar coa nosa cea, senón polo seu propio interese”. E aquela frase fíxose dogma, e sobre ela construíron o mundo que hoxe coñecemos, e así, hoxe temos insere xa en nosa máis profunda psique a ese xeito de pensar calculadora, cosificadora e fría que acaba tomando a todo o mundo por un obxecto máis, carente de todo valor intrínseco máis aló do valor instrumental que poida ter nun momento dado, vinculado ao que nos interesa a nós e ao noso beneficio propio.

E este é o verdadeiro drama de Occidente e talvez xa o da humanidade enteira. Non é só unha crise económica, é un colapso dos valores que outrora nos fixeron humanos. E é así como nos topamos hoxe con tantos absurdos crueis que nos levan a pensar con moita razón que este mundo volveuse tolo de remate. Ou é seica concebible que nunha sociedade minimamente sá puidese haber un país con 3, 4 ou 5 millóns de casas baleiras con outro tanto de millóns de persoas morréndose de tristeza sen ter un teito onde acubillarse? Tan absurdo e tan cruel como ter a un terzo da poboación vivindo baixo o limiar da pobreza, con nenos desnutridos e nais que pasan tres días sen comer por deixar para os seus fillos, á vez que se tiran cantidades incontables de comida nos supermercados, con candados nos contedores para facelo aínda máis noxento.

Por iso, ou por isto, é polo que levamos xa uns cantos anos de depresión, de empobrecemento e de caída en picado de todos os índices de benestar humanos e non hai ninguén que de con a tecla para cambialo. Non hai ninguén porque ninguén se atreve a dar o primeiro paso cara á renuncia, cara a un ser máis xeneroso e doador que sexa capaz de dicir: “toma, isto é para ti amigo”, ou un simple “confío en ti”. Isto é así no plano social, porque así está construída a nosa sociedade, e así se repite na política ou na economía que nos dirixen: non hai ninguén, político ou empresario que estea disposto a dar o primeiro e arriscado paso cara á renuncia ou a solidariedade en favor dos outros, sempre está antes o interese propio, o interese do partido, as expectativas particulares, fronte á renuncia á unión. Un exemplo disto, a esquerda alternativa, sempre dividida, reinos de taifas que pescarán algunha cota de poder ante a debacle da esquerda capitalista, pero non van lograr cambiar nada no fondo.

Alfonso Otero Regal