Crise. Crise. Crise

Miro as noticias nas edicións dos xornais máis importantes do noso país. Escoito conversacións en cafeterías. Dá igual. Crise. Sempre crise. Desaceleración acelerada. Crecemento negativo. Uns enganan. Ou rouban, que para o caso? Outros din que gobernan. Pero recortan. E recortan. E recortan. Que non digo que non sexa necesario recortar, eh? Cando un ingresa mil euros mensuales na súa casa, non pode gastar dous mil euros cada mes. Pero como moitos gestionan contas de resultados que non afectan á súa economía particular, pasa o que pasa. Bo, si afecta, porque se enchen os petos. E mentres uns rouban e só os inhabilitan, outros o pasan mal. Funcionarios sen paga extra. Traballadores sen traballo. Cinco millóns. ¡Que séi eu! Son cifras que se me escapan. Iso si, temos, en este nortemnordesio non, liñas de AVE cunha media diaria de sete pasaxeiros e unha chea de aeroportos. Algúns sen avións, como o de Castellón. Outros pechados xa. Como o de Cidade Real. E outros moitos que van reducir os seus horarios como os galegos. E o 60% do persoal á rúa. Cidades con tranvías innecesarios. Polideportivos que non se usan. Piscinas sen auga. E sobe o. E seguirá subindo. E tamén o IVA (non sé para que, si ninguén vai poder gastar un euro). E os impostos. E as penas. As penas de moitos que non saben que facer para dar para comer ás súas familias. Pero, claro, é que non poñen ganas á hora de buscar traballo. Imos motivalos. ¡Recortemos a prestación a partir de non séi que mes! ¡Verás como se poñen as pilas!

E digo eu. Si nunha empresa presentas un orzamento e pásaste un 3%, tes que dar mil explicacións. E si pasache un 10%, ¡estás despedido! Quen controla aos que administran os fondos públicos? Porque si temos que recortar, recortaremos. Pero para todos, non? Porque xa me canso de ler noticias onde hai funcionarios vividores que fichan e lárganse. Mentres tanto, moitos dos seus compañeiros non cobrarán a paga de Nadal. Banqueiros que se aseguran indemnizacións millonarias a cambio de xestións desastrosas que, ata, están sendo xudicialmente investigadas (xa era hora), políticos corruptos que se venden por uns cantos traxes (a saber que se deu a cambio), ¡chanchullos! Iso que a RAE define como “manexo ilícito para conseguir un fin, e especialmente para lucrarse”.

E sigo dicindo eu. E agora a quen botamos a culpa? Aos inmigrantes? ¡Non sexamos cafres! Que parece mentira que en pleno século XXI teñamos que seguir escoitando estupideces. Non só por parte dos españois. ¡Que quede claro! Que no seu día, alemáns, franceses, italianos, holandeses, entre outros, tamén tiveron que emigrar a outros lugares, e agora pretenden poñer barreiras. ¡Que pregunten en América Latina ou en Australia! Alí abríronnos as portas. E moitos fixeron fortuna. E agora sobran todos aqueles que chegaron buscando unha vida mellor. Resúltame curioso como ata fai nada ningún españolito quería traballar os domingos. Os domingos dixen? ¡Non! Non queriamos traballar os fins de semana. A hostelería? ¡Para os latinos! O campo? ¡Non, por favor, iso para os africanos! ¡Ou para as polacas! ¡Esas que veñen roubar maridos! Pero agora sobran, verdade? Agora que moitos de nós ímonos a ter que ir buscando unha vida mellor, ¡sobran! Pero sabedes cal é o colmo? ¡Que encima nos volverán a recibir cos brazos abertos! E permitirannos sentarnos xunto a eles e darannos un anaco do seu pan. E darannos un leito no que descansar. ¡Bobos! Pero non eles. Nós. Que non nos damos conta de que a vida dáche e quítache. E recibes o que deches. Porque si, porque a vida pon a cada un no seu lugar.

Mentres tanto, o FMI quere máis recortes. Máis hachazo. España é considerada unha ameaza para a economía global. España e outros países. E entre noticias negativas, desastres económicos, roubos de guante branco, dignidades perdidas e papeis manchados por cargos políticos que deshonraron o seu honor tras ser elixidos polo pobo, a prima de risco, esa gran descoñecida, segue subindo. Pero, alguén sabe que é a prima de risco? Alguén que non sexa economista, quero dicir. ¡Ah, non! Que teño un amigo economista que tampouco me soubo explicar que era a puñetera prima de risco.

Iso si, os políticos corruptos seguen sen ir ao cárcere. Claro, é que son inhabilitados. ¡Pobres! Non van poder exercer un cargo político durante uns cantos anos. Pero tómannos por bobos? ¡Que non é inhabilitación o que se ten que aplicar ao político que rouba! ¡Que a única saída para o corrupto é o cárcere! Pero, a todo isto, unha empresa, cuxo nome non quero escribir aquí, pagou millóns de euros a unha persoa, próxima á casa real española, que está sendo investigada por corrupción. E a todo isto tamén, unha deputada á que seguramente xa lle afectaron os recortes en educación gritou aos catro ventos “que se podan”. Pois, sabes que, Andrea Fabra? ¡Que te fodan a ti!

Sento esta parrafada. É que este verán tristeiro e gris faime pensar. E ás veces é mellor ter a mente en branco. Porque si a referencia que nos dan para empezar a ver melloras económicas sitúase no 2015, ¡quero irme de aquí xa!

Otero Regal