Por que son ateo?

Pola facilidade coa que distingo como mitos as relixións e os deuses doutros lugares, doutras xentes, doutras épocas. Almas vagando en ciclos case eternos de vidas e mortes. A reencarnación. Esa é unha das crenzas básicas de varias relixións orientais.

Queremos seguir vivos, para o ser humano dominado polo instinto de supervivencia, non ten ningún atractivo. A imaxinación faille fantasear cunha parte inmaterial “A alma” que sobrevive a todo e que viaxa, por exemplo, de corpo en corpo, sorteando mortes coma se estas non fosen senón pequenos obstáculos nunha carreira de fondo.

Outra razón importante para definirme como ateo e a facilidade coa que “unha vez catalogadas como lendas as crenzas relixiosas doutros lugares” doume conta de que a relixión da miña infancia é unha máis entre esas lendas.

Si tivese que aceptar como certo o que tantas veces contáronme sendo pícaro, tería que creer cos ollos pechados, entre outras cousas:

– Que nalgún lugar do espazo (a biosfera?), existe un ente inmaterial que se considera o meu pai e creador.
– Que podo comunicarme telepáticamente con el mediante a oración.
– Que por culpa dunha muller que non fixo caso a unha serpe falangueira e tramposa cando esta avisoulle de que non debía buscar o coñecemento, eu nacín cunha maldición, mancha, pecado.
– Que xa non teño esa mancha porque un cura, sendo eu “bebé”, pronunciou un conxuro máxico ao mesmo tempo que vertía auga sobre a miña cabeza.
– Que sen esa cerimonia, eu non puidese entrar ao club privado que ese pai ten reservado aos seus seguidores para cando morran.
– Que, unha vez cumprido ese requisito líquido fundamental, eu poderei entrar ao seu club a condición de que crea nel, venérelle, adórelle e ámeo sobre todas as cousas… A el, ao seu fillo e a unha pomba, que en realidade son a mesma cousa, xa que non son tres, senón un.

Tras reler o listado anterior, volve asaltarme a gran dúbida: Como pode seguir tanta xente adulta, aínda hoxe, crendo certas cousas? Como pode ser que a maior parte da poboación mundial tome como certas lendas que, de xeito evidente, non son senón iso, lendas?
Sei que o medo á morte, para moitos, é máis forte que calquera posible razonamiento. Entendo tamén que, sexa cal fora a relixión en cuestión, o adoctrinamiento que se sofre na infancia adoita ser intensivo e desapiadado.

As relixións siguen tendo moita cantidade de seguidores. Será que á humanidade fáltalle tanto aínda por evolucionar? O verdadeiro pensamento crítico volveuse unha exclusividad para unha minoría . Tamén coñecín creyentes moi intelixentes pero ante as evidencias da non existencia de Deus vense indefensos, incapaces de cambiar de parecer; é coma se as súas crenzas invadiran ás súas neuronas. A pesar de todo elo sego pregoando que “¡QUE CADA CAL CREA O QUE QUEIRA!… PERO NA súa IGREXA.”

Otero Regal