Un país na miseria

Gobernar agora este pais é como comprar un pasaporte, á tolemia. Non hai diñeiro. A Montoro só lle falta escribirlle unha carta a cada contribuínte explicándolle a falta de existencias en caixa. Aínda que ninguén o di o país está arruinado. Ata 2006, o ano anterior ao comezo da crise, a débeda pública nacional non superou o 40% (uns 400.000 millóns de euros). Xa estamos no 93%, e a previsión oficial para 2014 é alcanzar o 100% (un billón de euros). O dato define por si só a situación. Vivimos nunha bóla, nunha xigantesca burbulla formada pola débeda do goberno, o pago millonario de intereses ao que se ve abocado mes a mes, os préstamos dos bancos a catro ou cinco puntos por encima do valor do diñeiro real, a falta de investimento, a falta de consumo interno e a falta de ingresos. Si este pais fose unha empresa estaría fóra do mercado. Nin sequera nunha Concursal.

Darlle a volta á situación á hora que estamos é case imposible. Un PP que cando se caeu da figueira e soubo que Zapatero era un home feliz derrotado e fuxido das súas responsabilidades, tivo a súa oportunidade. Pero a súa aceptación dos feitos, a ausencia de combate, a renuncia ao seu programa, o enterro de calquera lubricación do sistema a cambio de pagar a inxente débeda, introduciuno nunha espiral onde non se aprecian saídas, salvo a que virá do desmantelamento das clases medias, o abaratamento da man de obra, a pobreza que gobernará as rúas, a sensación de que nada valemos e de que todo está en venda e a desaparición das nosas empresas mais senlleiras, Pescanova, Donuts, Panrico, Fagor……..

A débeda é o noso pesadelo. Somos unha nación pegada a unha débeda que nunca pagaremos. Sobe e sobe, e ninguén a frea pese a que o goberno xúranos que practican o deporte do austericidio con delectación. Non é verdade. Os actuais orzamentos cortan servizos sociais, atencións médicas, axudas ás formacións de emprego, obra pública, investimentos ao desenvolvemento, ás renovables, ao futuro en xeral, e non hai neles unha rendixa para a esperanza porque supoña que o desemprego contéñase; as empresas, pequenas, medianas, e grandes, continúen firmes nos seus respectivos negocios; as familias sexan capaces de facer fronte ao acoso de bancos, asguradoras, e financeiras. Detrás da frialdad dos números habitan centos de miles de persoas que perderán aos seus maiores sen darlles os coidados precisos; maiores que protexerán aos seus netos como poidan grazas a unhas miserables pensións cuxa subida (0,25%) tragaralla o IPC; netos que non traballarán na vida xunto a unha xeración completa que sobrevivirá sen que o medo abandone os seus fráxiles corpos; corpos fráxiles aos que se lles discutirá unha boa sanidade, unha boa educación, a ilusión de formar parte dunha nación orgullosa de selo?

O PP podería mirarnos aos ollos e dicirnos “fago o que podo” si fose certo. Moitos recoñeceríanlle o esforzo si actuasen de forma rigorosa, clara e honesta. No medio desta crise de cabalo o de Bárcenas é unha revelación. Algúns coidaban a retaguardia polo si ou polo non. O bipartidismo era iso: facerse con control do Estado, dividilo, repartilo, apesebrarlo, manexalo ao seu antoxo ata o fin da eternidade.

Aínda o Estado é seu. PP. Nese orzamento 2014 non hai austeridad para a abundante graxa que lle sobra ao Estado. Entre comunidades autónomas, , concellos e goberno central manteñen unha superestructura que é imposible de soster coa débeda que nos esclaviza a Alemania. É inconcibible que un billón de euros non sirva para que lles alcance de cheo o raio da sensatez e da vergonza. Nin sequera un recorte do dez por cento. Nin do vinte. Nin moito menos do 50%, que é probablemente o que conviría. Supera un pouquiño o 0,5%. Unha carallada.

O PP non fai o que pode. Sencillamente fai o que lle vén ben na seguridade de que ao final os depredadores que sobrevivirán son os mesmos que crearon a crise, coas súas ausencias nos controis, coas súas limitacións de coñecementos, e coas leis que aprobaron permitindo unha delincuencia organizada no sistema financeiro.

Non hai diñeiro en caixa. Bárcenas descansa no cárcere coa súa capacidade de manobra limitada. O xuíz Ruz sofre o asedio da Fiscalía do Estado, mostrándolle o camiño da resignación. Todo está controlado incluíndo o sufrimento dun país que se desgaxa e rómpese nos odios viscerales do que nunca fomos. Non hai oposición, non hai alternativa . Un ano máis e uns novos orzamentos nos que se regalarán caramelos para que a xente acuda ás urnas e misión cumprida. Iso é todo. Sobre Galicia e A Mariña pouco que dicir. Será pasada a coitelo ata que a xentiña, a mais perjudicada, que os vota despete do noño como Breogan . Os orzamentos 2014 case a invisibilizan.

Otero Regal