Enfaldado ano

Foise o peor ano que polo menos eu vivín e non dubido que tamén o peor para millóns de xente de a pe deste pais. O peor; o que lle afundiu a vida a tantos, o que nos deixou plomos nas ás. Foise 2013 e pasadas poucas horas de dicirlle adeus ,cosa que non celebrei porque temome que o que vén tampouco será moito mellor, perdoen a negatividad, recordo episodios persoais e menos persoais que me marcaron os doce últimos meses. Vin, como todos, a desolación de quen perderon o seu traballo, a súa casa, as súas ilusións, a mirada de quen estende a man en busca de axuda. E de súpeto, sen saber por que, vénme á memoria a filla de Fabra e diputada do PP por Castellon que este ano axitando a súa loura melena un día berrou aquello de ¡que se fodan!?. E tanto que nos fodemos con corruptos como o seu pai e tantos máis; si o seu grito foi unha consigna foi cumprida a machada. Pero non é día de contar corruptos porque se nos botan as uvas encima. No 2013 recuperei amigos e apartei da miña vida a outros; coidei da xente que quero e iso no saldo final faime feliz, anímame para seguir nese camiño, o camiño da satisfacción persoal, o que de verdade me gratifica.

Fai uns días preguntábame que fará a vida con eles?, cos que nos puxeron plomos nas ás. Eses. Non sei que fará a vida cos políticos e banqueiros que arruinaron o noso país, mutiláronlle a ilusión a millóns de persoas e esmagaron o futuro doutros millóns de mozos. Non sei que fará a vida con eles pero sendo hoxe o primeiro domingo do ano non me parece mala data para que recordemos que grazas a eles, os que nos gobernan e gobernáronnos, vivimos rodeados de pobreza, de xente que se alimenta nos contenedores, de fame, de miseria, de enfermos e de miserables que medran e multiplícanse. E sen futuro. Todo grazas a eles. Aos que levitan, aos que desprezaron aos cidadáns, aos que roubaron, despilfarrado, utilizado o pais como a súa propiedade, sementado unha terra de de medo?. Estes desalmados foron tan eficaces no seu devastación que retrocedemos 30 anos. E rinse. O listado de culpables é longo, moito, pero coñecémolos a todos. Están na nosa memoria, sabemos quen son e donde viven e ademais son poucos e cobardes.

Acabo. A os amigos que me seguen no desexo de que remontemos, que o ano que xa entrou pola porta pórtese mellor, que nos queira un pouco máis e que nos permita volver a ilusionarnos. Non entendo a vida sen ilusión. Por iso.

Otero Regal.