Bebes, diputados, Dylan e princesa chouriza?

Coma se fose pouco que dous membros da familia real defrauden ao fisco, o ministerio público e a avogada do Estado defenden á infanta no xuízo co ridículo argumento de que xa Facenda non somos todos, polo que o presunto delito da irmá do rei non ten que ser perseguido pola Xustiza. O sonroxo vergonzante dun fiscal que non acusa, como é a súa obrigación, senón que defende a unha acusada, e unha avogada do Estado que o confunde cunha comunidade de veciños é de nota. Concretamente de suspenso baixo e vergoña a esgalla.

Algo ten que ter a política, ademais da erótica do poder, para que sorprenda e de xustificacion a toneladas de papel embadurnado, e pouco a pouco aquela cancionciña de Dylan empeza a cumplirse “Vide senadores, diputados, por favor, facede caso a chamada, non vos quededes na porta de entrada, non bloqueedes o vestíbulo, pois vaise facer dano aquel que quede atascado. Hai unha batalla ai fora e están berrando. Esto moi axiña sacudirá as vosas ventas e fara mover os vosos muros, porque os tempos están cambiando”

O intrascendente foi o do bebé de Carolina Bescansa, os pelos do deputado de Tenerife ou as promesas sui xeneris. Quen se empeñaron en sacarlle punta a eses detalles saberán por que o fixeron. Pero seguramente non saben que non vale para nada. Porque o importante vai doutra banda. O políticamente significativo da primeira sesión do novo Congresodo Estado é que con esas cousas, e coa súa presenza masiva no hemiciclo. Podemos acaparou o protagonismo absoluto do acto e da escena. Tal e como o veu facendo desde que apareceu en mayo de 2014. Guste ou non, Podemos representa a moita ou pouca vontade de cambio que existe na sociedade española. E iso está por encima das componendas que agora se ensaian, aínda que sen moito tino ata o momento. Porque salga o que salga, que pode saír calquera cousa, esa vontade vai seguir.

Separadamente desa forza motriz, Podemos conta con outro activo do que hoxe non dispón ningún outro partido. O de que ningunha das solucións posibles ao actual galimatías político pode deteriorar sustancialmente os seus intereses políticos. Si o que ao final se impón é a coalición PP-PSOE-Cidadáns, a posición do partido de Pablo Igrexas no taboleiro e as súas posibilidades electorais veranse seguramente reforzadas. Si sae un goberno do PSOE, será porque os socialistas aceptarían non poucos das súas formulacións programáticos, económicos, sociais e territoriales. E si convócanse novas eleccións, Podemos, como pouco, repetirá nelas os seus resultados do 20-D.

De forma atrabiliaria e discontinua, sen apuntar ata agora a nada sólido, esa evidencia empeza a influír na actuación das demais forzas . No PSOE, máis claramente que en ningunha outra. Descoñécese a fondura e a articulación da proposta dun goberno de esquerdas que fixo Pedro Sánchez. E dubídase de que sexan moi grandes cando, da noite para o día, chama tamén a Cidadáns a sumarse a esa coalición. Pero é evidente que o líder do PSOE carece de calquera alternativa á mesma, enténdaa como a entenda. E aínda que algunos nefastosdirixentes socialistas presiónan para que pacte con Mariano Rajoy, Sánchez debe comprender que si o fai a xente de esquerda deixaremos o PSOE e iremos en masa a Podemos que será a única esquerda que quede.

Otero Regal.