Son Viveiro rende homenaxe á II República española mediante unha moción

Viveiro, 7 de abril de 2016.- Este mércores, o Grupo Municipal SON VIVEIRO, con motivo da conmemoración do 14 de abril e a proclamación da Segunda República Española, propuxo unha moción cos seguintes acordos:

1.- Condenar o alzamento militar do 18 de xullo de 1936 contra o goberno lexítimo da II República Española.

2.- Que o 14 de abril ondee a bandeira republicana na sede consistorial, para rendirlle unha homenaxe a todas as persoas que defenderon tanto a II República como o período democrático que se inaugurou.

3.- Que o Concello organice no municipio actos conmemorativos e divulgativos do 85 aniversario da proclamación da II República, así como promover actividades encamiñadas á rehabilitación política e cívica de todos aqueles cidadáns e cidadás que foron vítimas da represión franquista, xa fose durante o alzamento militar ou durante a posguerra. Ditos acordos foron votados por separado, a petición do PSOE e o BNG e aceptado por SON VIVEIRO, debido a que o punto 2 de mencionados acordos podería dar lugar a unha irregularidade, como apuntou a Sra. Alcaldesa, e dende a nosa corporación non queremos incorrer en posibles sancións económicas innecesarias.

Con estes acordos, queremos lembrar que o 14 de abril de 1931, teñamos ben presente que, como consecuencia da vitoria nas eleccións municipais das forzas republicanas, cuestión nada banal que adoita esquecerse, se proclamou a Segunda República.

Conmemóranse, pois, oitenta e cinco anos do que foi o primeiro réxime democrático da nosa historia, dun sistema que instaurou un verdadeiro Estado de Dereito e proclamou a primeira constitución democrática de España. Esta constitución plasmou o principio de igualdade das cidadás e dos cidadáns españois ante a lei, ao definir España como “unha república de traballadores de toda clase que se organiza en réxime de Liberdade e de Xustiza”.

O principio de soberanía popular estableceu o sufraxio universal para homes e mulleres maiores de 23 anos. En economía, a propiedade privada quedou suxeita aos intereses da economía nacional. Constituiuse un “Estado integral, compatible coa autonomía dos municipios e das rexións”. O principio de laicidade establecía que “o Estado, as rexións, as provincias e os municipios, non manterán, favorecerán, nin auxiliarán economicamente ás Igrexas, asociacións e institucións relixiosas”, recoñecendo, ademais, o matrimonio civil e o divorcio, así como a ensinanza primaria laica, de balde e obrigatoria, e con liberdade de cátedra.

A II República promoveu o avance na transformación da nosa sociedade, na defensa das liberdades individuais e colectivas, e na consecución da xustiza social.

Este sistema democrático acabou coa derrota na Guerra Civil para dar paso a máis de corenta anos de franquismo, de represión e de retrocesos.

O 14 de abril ten que ser una data reivindicativa para reclamar o dereito á República e homenaxear a todos os alcaldes, alcaldesas, concelleiras e concelleiros dos municipios daquel período, así como para condenar o golpe de estado franquista contra a II República. Moitas das persoas que estamos hoxe aquí, de vivir naquel momento histórico, seriamos paseadas.

Debemos ter presente a célebre cita histórica de Marco Tulio Cicerón: “Quen esquece a súa historia está condenado a repetila”.

Porque a mal chamada Guerra Civil non foi unha guerra máis, senón a resposta a un golpe de estado perpetrado por militares traidores ao ditado da oligarquía que temía perder os seus privilexios, un golpe de estado contra un goberno lexítimo xurdido da urnas, un golpe de estado covarde que provocou unha guerra brutal, onde os golpistas do chamado bando nacional contaron coa inestimable axuda dos gobernos fascista de Benito Mussolini e nazi de Adolf Hitler, que puxeron tropas e armamento de todo tipo ao servizo dunha causa que acabaría masacrando a unha boa parte do pobo español, nun verdadeiro xenocidio ideolóxico que remataría por encher de cadáveres, moitos deles aínda sen identificar, todo o territorio español.

Tamén convén recordar aquel pé dun famoso debuxo de Castelao: “Non enterran cadáveres; enterran semente.”

Algúns din que cando falamos de memoria, xustiza e reparación reábrense feridas, pero, como se vai reabrir o que nunca se cerrou?; e como se pode perdoar cando nunca se pediu perdón? Teñamos presente que, en Alemaña, negar o holocausto é delito; non se debe esquecer sen máis.