AS VECES NON FAI FALLA VIAXAR LONXE PARA CHEGAR AOS PARAISOS

Ás veces non fai falla viaxar lonxe para chegar aos paraísos. Co paso dos anos, un descobre que eses edéns que aquietan as nosas augas están realmente dentro de cada un de nós, ou roldando as paisaxes ou os afectos máis próximos. Gústame moito viaxar, e de feito cada ano da miña vida quédase gravado no almanaque con algunha viaxe máis ou menos afastada. E cando imos lonxe, paradóxicamente tamén nos segue sorprendendo o máis sinxelo e o máis cotián. Se cadra o que queda de Roma é só unha folla seca que movía o vento entre os xardins que rodean as ruinas mais famosas da chamada Cidade Eterna.

Cando estamos noutro lugar, lonxe dos nosos traballos e das nosas preocupacións, fixámonos neses detalles que requiren a calma e a mirada serea que non atopamos cando imos correndo ao traballo . Realmente estamos viaxando cara a nós mesmos en todas partes. Tamén na Mariña de Lugo eu viaxo algúns domingos moi lonxe afastándome apenas uns metros da miña casa. Achégome ao barrio mariñeiro de Celeiro e parece coma se de súpeto afastáseme da Xunqueira na que habito entre semana. As ruas, as casas de cores, o son incesante da area na beira e esa brisa que fai que viaxe case tan lonxe como os barcos que teño diante converten calquera fin de semana nunha festa inesquecible. A costa de A Mariñal non se parece nada ao resto da bisbarra. Ás veces un ten a impresión de que cando a quixeron enterrar coas carreteras non fixeron máis que salvala da especulación e da mirada rápida que dedicamos ao que se ve desde as estradas. Alí tes que baixar uns metros e recuperar a costa tal como era antes de que levantasen casas e casiñas a todo o largo da cosrta dende Ribadeo ata O Barqueiro intentando gañarlle terreo ao océano. Desde ese lugar vese a vida que pasa afastada, os barcos que van e veñen cargados de soños e eses mariscadores que seguen buscando pulpos e lamparos entre as grutas das grandes pedras da costa. Hai praias pequenas de area branca que cando baixa a marea recórdame a todas as praias da miña infancia e xuventude en outros lugares lexanos. A sombra que deixan as penas cando cae a tarde e coa baixaamar parece que o Cantabrico dorme como un lagarto xigante. A Mariña e unha franxa costeira con moitas Mariñas dentro, unha costa con moitos horizontes nos que inventar as nosas propias viaxes. Sábeno todas esas gaviotas que sobrevoan a diario a súa silueta alargada e sempre mollada polas augas.