Unha nación de nacións

A nación de nacións, anunciada aos catro ventos polo líder socialista, non é outra cousa que o recoñecemento constitucional da diversidad cultural, social e de vida. Unha diversidad que existe no noso país dende sempre. Incluso nos tempos de Isabel de Castilla e Fernando de Aragón que non unificaron as Españas xa que foi o seu neto que a golpe delanza e espada tomou o reino de Navarra e acabou o mapa.
A plurinacionalidad, á que se refire Sánchez, non ten nada que ver co Estado Federal que algúns creen. A diferenza deste, a “nación de nacións” é, para sorpresa dalgúns, un ornamento para endulzar o Estado das Autonomías. Grazas a esta nova nomenclatura, o texto constitucional recoñecería de forma expresa. a diversidad de linguas e trazos distintivos que compoñen o lenzo nacional. A “nación de nacións” aludiría á acepción cultural dos “nacionalismos”.

A proposta de Sánchez hai que enmarcala no contexto da cuestión catalá. Non esquezamos que o dereito á independencia, reivindicado por Cataluña, abriu o debate territorial existente no noso país desde os tempos da República. Un debate que enfronta a unionistas e federalistas e, un debate, que divide a quen están a favor e en contra do referendo separatista. Como saben, o encuadramento do PSOE neste tema sitúase no lado dos unionistas e dos escépticos co referendo. A plurinacionalidad, anunciada por Pedro, non altera a posición do partido socialista en torno á cuestión en si. Non a altera porque a pluriculturalidad española é condición necesaria, pero non suficiente, para a constitución dun Estado Federal.

A plurinacionalidad, aínda que aparentemente non serviría para nada, si tería un trasfondo e beneficio electoral para Sánchez. A “nación de nacións” sería a antesala do Estado Federal; un Estado que nos gustaría a moitos vascos, galegos e cataláns, e que servirá de pretexto legal para os seus avances independentistas. Así as cousas, a plurinacionalidad calma pero non cura a ferida; e unha ferida aberta desde a España prefranquista. A plurinacionalidad é compatible co modelo de Estado defendido por Podemos e Cidadáns. O é porque o recoñecemento dunha obviedad social, como é a diversidad cultural , non altera as posicións do debate. Así as cousas, o PSOE debería dar un paso á fronte e defender abiertamente o seu modelo territorial, máis aló dos eufemismos políticos. Si non o fai, si segue xogando á ambigüedad conceptual, confundirá á opinión pública. A unha opinión opinión pública farta de tanta retórica e discusión territorial.