“Cando o mar lle arrancou a Burela o seu faro”, por Chema González Barcia

Aquel luns día tres de marzo de 2014 xa amencera con mar e vento, mar que pola tarde era un auténtico temporal, o “Cristina”. Ese día, a eso das seis e media da tarde, Burela perdía un dos seus símbolos de indentidade, o Faro, presente no escudo do concello xunto co Torques.
Lembro moitos detalles daquel día… A eso das seis da tarde, Milín, de Protección Civil, e eu dirixímonos ao Cantiño, xa que tiñamos información de que as ondas do mar estaban metendo auga nalgunhas fincas, coma a de Moncho do Cuiño. Levabamos un cuarto de hora por alí, e recibo unha chamada de Basilio, o Patrón Maior… “Ónde estás? Vente para a praia do Penoural, ¡o mar acaba de esmochar o Faro!”. Resposta: “Veña, Basilio, ¡estás de coña!”. “¡Vente, carallo, que non é ningunha broma!”.
Arrancamos para o Penoural, falando do pretendido vacile de Basilio, pero Milín e eu xa levabamos a procesión por dentro… Ao chegar, a sensación foi pavorosa… Eu non era capaz de crer o que estaba vendo. Toda a miña vida vendo o Faro, e de repente o Mar, que tanto leva dado e dá a Burela, arráncalle un anaco do seu a todos os bureleses. Pero o que máis me impactou foron as caras da xente que alí estaba, maioritariamente homes de mar, que semellaban paralizados, cos ollos humedecidos, atónitos, ante o que consideraban un pago desmesurado e sin razón ao Mar.
Tardei cinco ou dez minutos en reaccionar, tal era a impresión causada. A primeira chamada foi para preguntar de quén era a competencia do Faro. Foi a primeira, e a única da que non lembro o destinatario. Logo, falei co Presidente de Portos de Galicia, e con Iglesias, o Capitán Marítimo daquela. E fíxenme unha promesa a min mesmo: tiña que remexer o que fose para que o Faro se reconstruira, xa que nin o meu equipo de goberno nin eu nos permitiríamos deixar o Faro na situación na que estaba e que o escudo de Burela, e Burela, perderan un dos seus signos de identidade.
Soupen, inmediatamente, que había unha persoa que movería todo o posible para que o Faro se reconstruíse. Por eso chamei a Xosé Manuel Barreiro, na seguridade de que el era esa persoa. “Non te preocupes, Chema, falarei coa ministra (daquela, Ana Pastor), e xa che conto”. Ao pouco, confírmame que a ministra vai falar coa Autoridade Portuaria Ferrol-San Cibrao. Mentras tanto, conversas coa Conselleira Rosa Quintana, con Pablo Fdez. Asensio… Xa máis tarde, con alguien da Autoridade Portuaria, para decirme que virían ver o estado do Faro…
Ao día seguinte, o martes de Entroido, catro de marzo, máis conversas, mesmo coa Ministra. Xa pola tarde, o presidente da Autoridade Portuaria, José Manuel Vilariño, e técnicos da mesma estiveron en Burela para ver o estado do Faro desde o Penoural. Ao día seguinte, logo de falar coa Ministra e co Presidente de Portos do Estado, o meu equipo e eu puidemos anunciar que o Faro se recuperaría, para Burela e para o seu escudo. Pero ainda quedaba por diante moito traballo por facer e axilizar…
Moita xente non se creía que o Faro se recuperaría… Mesmo houbo algún meme alusivo a tal circunstancia… Quince meses despois, con helicópteros incluidos, o Faro lucía exactamente igual có anterior…, eso sí, máis novo. Obxectivo cumprido. E o meu recoñecemento persoal a todas as persoas, entidades, organismos, e tamén á empresa, que contribuiron a facelo posible.
PD.- O molde da reconstrucción do Faro segue no Berbés. A empresa que reconstruiu o Faro non tén inconvinte en donalo… Pasados catro anos, parece que quen debería ter interés non o tén. Lástima. Quedaría bonito en algún sitio senlleiro de Burela, pero nunca onde está.

José María González Barcia. Era alcalde de Burela o 3 de marzo de 2014.