“Feliz Aninovo!”, Mensaxe de Aninovo 2025 do bispo de Mondoñedo-Ferrol

Comezamos un ano novo. O paso inexorable do tempo fai que teñamos que arrincar unha folla dun calendario que dá paso a un novo ano. É unha maneira de medir o tempo pero tamén de tomar consciencia do seu paso e a súa fugacidade, da súa pegada e a súa marca para ben e para mal.

Hai uns días reuníame cos xornalistas para facer balance do ano que se nos vai. Axudábame para poder render contas do que se fixo. Tamén era unha maneira de repasar as moitas noticias que, ao longo dos meses e os días, a nosa Iglesia foi xerando. Máis de 400 noticias apareceron nos diferentes medios institucionais da nosa diocese. Noticias que nos falan de vida, de tempo dedicado aos demais, de esforzos por traballar pola xustiza, de encontros para gozar da vida nova que nos vén de Cristo, de desexos de anunciar a Boa Nova.

E, á parte delas, cantas noticias que non aparecen, pero que son o día a día das nosas comunidades e que sosteñen o noso quefacer! É precisamente nesa vida ordinaria e sinxela, desde a xente anónima á que quero valorar e agradecer, onde se van tecendo as redes e a historia concreta da nosa Igrexa e das súas parroquias. A visita pastoral que veño realizando todas as semanas sérveme precisamente para achegarme a todas esas historias sinxelas e fundamentais que constitúen o rostro concreto do Evanxeo na nosa terra.

Naquel encontro con xornalistas sinaláballes que, desde o meu punto de vista, nese elenco de “grandes” noticias había tres que me parecían fundamentais do ano que deixamos: o nomeamento de don Antonio Valín como novo bispo de Tui-Vigo, polo que supón de recoñecemento ao noso presbiterio; a constitución do novo Seminario Interdiocesano, polo que significa de aposta e novidade para a mellora da formación dos nosos seminaristas; e a presenza de laicos no consello episcopal, polo que expresa de vontade de avanzar nunha Igrexa conformada por todos en sinodalidade.

Tamén lles sinalaba o que, desde o meu punto de vista, significan algunhas sementes que se sementaron durante o ano e que están chamadas a florecer no silencio do que é semente evanxélica. Refírome ás iniciativas que manifestan a vontade da nosa Igrexa de xerar, ao estilo de Xesús, outra humanidade diferente na que tomemos consciencia do don sacro da dignidade humana e o que supón. Nese sentido valoro os encontros que, desde a nosa Igrexa e no marco das Semanas Sociais, tivemos crentes e non crentes, persoas de diferentes procedencias e signos políticos e sociais, coa intención de achegar e edificar unha cultura do encontro. Tamén o que significou neste sentido a experiencia da acollida cristiá no Camiño de Santiago que tanto éxito tivo. Igualmente a iniciativa de “Amigos do Señor”, na capela das Escravas de Ferrol, onde máis de sesenta e cinco voluntarios pasan unha hora semanal de adoración ante o Señor para ser transformados desde o silencio e o encontro. Ou o que a nosa Cáritas realiza nos seus diferentes programas, como resposta a unha “sociedade do risco” que procura unha integración precaria: por exemplo, o que supoñen as súas dez vivendas ante un problema tan grave ou o que significan as súas iniciativas coas persoas inmigrantes para acollelas e integralas.

Son algunhas das páxinas máis belas que, entre todos, escribimos durante este ano que despedimos. Acollemos agora un novo ano que nos vén cun apelido: xubilar. Ano chamado, por tanto, a enchernos de gozo, porque cando se cimenta desde a esperanza que nos dá a nosa fe na vida eterna posibilítanos afastarnos de todo medo, tristeza e desconsolo.

Desde a esperanza, deséxote un feliz Ano Xubilar. O teu irmán e amigo,

Fernando García Cadiñanos
Bispo de Mondoñedo-Ferrol