Cadernos da viaxe. “Unha alternativa política digna de confianza”. Xoán Antón Pérez Lema

Un factor moi importante da actual conxuntura política galega é a tendencia da cidadanía menor de 45 anos ao voto ao BNG e á simpatía cara o liderado a Ana Pontón, mentres que no abano entre 45 e 55 esta corrente tamén é moi significativa. Éste é un factor fulcral para entendermos a actual conxuntura, fronte á tendencia das novas xeracións do conxunto do Estado (agás Canarias e os países e territorios con lingua propia) na que agroma nidiamente o apoio a Vox e, algo menos, ao PP.

Semella que esta conxuntura galega ten a súa orixe das resultas dun proceso de acumulación no que se deron varios factores: achegamento da mensaxe electoral do soberanismo ás precupacións da cidadanía (vivenda, sanidade, emprego de calidade, servizos sociais, dependencia e terceira idade, igualdade), experiencias positivas de gobernos locais sostidas no tempo, mensaxe integrador a respecto das persoas que, sen ser soberanistas nin nacionalistas, teñen Galicia como referente da súa visión do mundo. Malia todo, o BNG vai precisar de continuar este seu proceso integrador para seguir a alargar a súa base social, dende unha perspectiva plural da Galicia como país dende un relato transversal da súa sociedade. Trátase de representar e mover á mellor e máis moderna Galicia, de se situar (como adoita dicir Anxo Quintana) no centro do electorado que poida facer posíbel a alternativa e de proxectar unha imaxe que chame á confianza cidadá.

Un alicerce esencial desta fiabilidade é unha xestión de goberno honrada e eficiente. A honestidade semella, a data de hoxe un valor seguro no BNG, alleo a toda caste de corrupción nos seus gobernos locais e na propia experiencia do goberno de coalición (2005-2009). Mais complexo é manter un alto grao de eficiencia en todos os gobernos locais, suxeitos a toda caste de restricións legais e orzamentarias que teñen a súa orixe na lei de gobernos locais que que quitou a maioría absoluta do PP no 2013. Porén, os gobernos locais nacionalistas teñen xa experiencia abonda para atender a unha xestión eficiente, coñecendo como coñecen que o seu electorado é o primeiro en sufrir as resultas dunha xestión deficiente.

Honradez e eficiencia son precisas mais non abondas. A xestión de goberno ha ser transformadora motor dun cambio social e político. E para garantir este carácter transformador os gobernos han estar moi achegados á realidade e ás distintas sensibilidades dunha sociedade plural. Velaí a necesidade de que o soberanismo democrático xestione dende o diálogo e alicerzado na participación cidadá, se quere ter bo suceso nos seus obxectivos de transformación.

Unha parte substancial do relato de país do soberanismo galego ha ser o grao de combinación entre un desenvolvemento económico autocentrado e susceptíbel de xerar máis benestar e calidade de vida e a súa sustentabilidade. E isto esixe unha clara asunción do principio de precaución ambiental, mais tamén dun ambientalismo compatíbel coas actividades agrogandeiras, pesqueiras e marisqueiras sostíbeis, enfrontando graves erros de certo ambientalismo globalista de nomeada presenza en Madrid e Bruxelas. Por outra banda, o galeguismo soberanista ha continuar ter claro que a transición enerxética non pode xustificar o sacrificio do noso territorio e que producirmos electricidade, con graves efectos ambientais, danos dereito a beneficiarmos economicamente desa produción.

E a perspectiva de goberno, canda a afirmación dos intereses do país, da nosa sociedade e do noso territorio, ha pensar nas persoas. É dicir, na garantía e ampliación dos dereitos das persoas e dos servizos públicos.

Non fica espazo para falarmos aquí do rol central da nosa lingua e cultura e da presenza galega no Estado e na Europa. Sen dúbida neste mesmo verán teremos ocasión abonda.