“Un ano despois da moción de censura: moita escenografía, pouco cambio”. María Loureiro

Cúmprese un ano da moción de censura que mudou o goberno municipal de Viveiro. É momento de falar claro.

Aceptamos a moción con responsabilidade democrática. É unha ferramenta legal.

O que non compartimos nin entendemos foron as formas. O grupo de Por Viveiro encabezado por Bernardo Fraga e Manolo Galdo, e con moitas renuncias na súa formación, anunciou a retirada do apoio ao goberno por fascículos, con vídeos e escenificación pública. Non foi unha maneira respectuosa de facer política. Querendo dar leccións políticas e menospreciarme a mín persoalmente.

Durante meses repetíronnos que Viveiro estaba paralizado e que facía falta un gran cambio. Un ano despois, a realidade é distinta. Dende a moción de censura, pouco ou nada abriron a boca, eso si, para ir en contra da oposición, “na que tamen están eles”, pois non quixeron formar parte do goberno, nin antes agora tampoco.

A maior parte das actuacións executadas neste tempo foron proxectos iniciados ou deixados encamiñados polo anterior goberno. Non houbo o xiro estrutural prometido nin proxectos transformadores novos.

O gran acto político do ano foi a presentación da chamada vía de alta capacidade. Carpa, colectivos convidados e visita institucional do presidente da Xunta de Galicia. Para logo presentar dúas carreteiras convencionais, nada do que prometeran.

Durante once anos de alcaldía socialista non existiu ese trato. A Xunta non mostrou respecto institucional ao goberno municipal, e iso era unha falta de respecto aos veciños e veciñas de Viveiro.

Agora si hai visitas. A alcaldesa, Mariña Gueimunde, foi recibida polo presidente e por diferentes conselleiros nas súas respectivas consellerías. Esa é unha diferenza evidente. De momento, máis presenza que resultados.

A diferenza coa Deputación de Lugo, que a recibiu en varias ocasións. E parécenos ben. Porque as institucións deben colaborar con Viveiro independentemente de quen goberne.

Onde tamén vemos unha diferenza preocupante é no plano democrático. Nos plenos municipais é Mariña Gueimunde quen decide non conceder a palabra por alusións. É ela quen, aproveitando o privilexio que lle dá a presidencia do pleno, utiliza o turno de peche —que só lle corresponde a ela— para facer intervencións políticas, sacar declaracións fóra de contexto e lanzar acusacións contra membros da oposición. E despois non permite réplica.

Iso non é equilibrio institucional. Iso non é respecto ao debate democrático. A Presidencia dun pleno non está para blindarse nin para pechar discusións sen dereito a resposta. Dirixir un pleno municipal non pode converterse nun mecanismo para silenciar á oposición.

Un ano despois, o balance é claro: moita escenografía, pouca transformación real e unha deriva preocupante na forma de entender o funcionamento democrático da institución.

Nós seguiremos facendo unha oposición firme, responsable e construtiva. Porque gobernar é exercer poder, pero tamén aceptar control. E a democracia non consiste en ter a última palabra, senón en respectar que outros tamén a teñan.

Como se suele decir “moito ruido e poucas noces”.

María Loureiro García
Ex Alcaldesa de Viveiro
Portavoz do PSdG-PSOE en viveiro